Μαζί τους φάγαμε

Ένας τρόπος υπάρχει να προσπεράσουμε τις μικροπολιτικές διαιρέσεις που ανησυχούμε πως θα καπελώσουν την πρώτη πραγματικά μαζική διαμαρτυρία της ε/κ κοινότητας που είδαμε τα τελευταία 50 χρόνια.

Κι αυτό είναι πως, πέρα από τις εγκληματικές ευθύνες του Προέδρου, του υπουργικού συμβουλίου και των επιτελείων τους, πέρα από την ημιμάθεια των μελών του ΓΕΕΦ, πέρα από την ανεπάρκεια της επιτροπής Άμυνας και όλων των βουλευτών που είχαν δει την έκθεση της Γενικής Ελέγκτριας, πέρα από την ανυπαρξία του γενικού εισαγγελέα και των βοηθών του, η έκρηξη των 98 εμπορευματοκιβωτίων αντικατοπτρίζει σε μεγαλύτερη κλίμακα τους μικρούς συμβιβασμούς στην ασφάλεια, στην μεθοδικότητα, στην σοβαρότητα που κάνουμε χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε.

Την βαρεμάρα του κάθε δημόσιου υπάλληλου που αρχίζει να κλείνει τα πάντα από τις 14:15 για να είναι έτοιμος να εξαφανιστεί στις 14:30 ακριβώς.

Την αδιαφορία του στρατιώτη και των αξιωματικών του σε κάθε στρατόπεδο, οι οποίοι μαζεύουν τα βιβλία ελέγχου των αποθηκών των πυρομαχικών από πριν και τα υπογράφουν προκαταβολικά για να μην κάνουν κανονική περιπολία.

Το ασυνείδητο θράσος κάποιου που γνωρίζει πως υπάρχουν περικοπές στο νερό αλλά επιμένει να ραντίζει αβέρτα με το λάστιχο το πεζοδρόμιο.

Την ευκολία με την οποία κάποιος δεν βάζει ζώνη ή κράνος όταν οδηγεί.

Την αδιαφορία με την οποία προωθούμε τον «δικό μας» με μέσο για μια θέση την οποία δεν αξίζει, έτοιμοι παράλληλα να ξεκατινιάσουμε όποιον άλλο το κάνει.

«Ο απλός κοινός νους καταλαμβαίνει περισσότερα» είπε μια κυρία σε μια από τις διαδηλώσεις. Όχι όμως καλή μου κυρία, ο «απλός κοινός νους» ήταν αυτός που μας έφερε ως εδώ γιατί βρίσκεται σε όλες τις βαθμίδες της εξουσίας αντί για ανθρώπους αποδεδειγμένα ικανούς πέραν του μέσου όρου. Η ηγεσία μας είναι μέτρια – και εκεί είναι το πρόβλημα.

Μαζί τους φάγαμε τους 13 της βάσης στο Ζύγι. Οι νοοτροπίες που οδήγησαν μέχρι εδώ είναι δικές μας, όχι μόνο των άλλων. Είναι η φυσική κατάληξη της στάσης του «άεισ’ το για ύστερα». Της προσωρινότητας και του ερασιτεχνισμού των δομών μας, γιατί ζούμε με το όνειρο πως μια μέρα, όταν λυθεί το Κυπριακό, όταν έρθουν οι εξωγήινοι, όταν τελειώσει η πλατεία Ελευθερίας, θα τις ολοκληρώσουμε και θα τις δούμε σοβαρά.

Την Τρίτη η μισοτέλειωτη πλατεία Ελευθερίας εγέμωσε. Ετελειώσαμεν την μόνοι μας. Η μισοτέλειωτη δημοκρατία μας μπήκε στον δρόμο του να ολοκληρωθεί γιατί δεν έχουμε άλλο χρόνο να περιμένουμε. Διαφωνούμε σε όλα τα υπόλοιπα, αλλά στο προεδρικό δεν παίρνουμε πολιτικές ταυτότητες, γιατί συμφωνούμε πως το κράτος μας το θέλουμε να λειτουργεί και να αποδίδει δικαιοσύνη ανεξαρτήτως αξιώματος. Και όποιος πάει με εμβλήματα για να προωθήσει το κόμμα του, την ομαδούλα του, καταλαμβαίνει ότι δεν χωράει εδώ.

Η νέα μέρα της Κύπρου είναι οδυνηρή. Αναμένονται, ίσως, παροδικές νεφώσεις δακρυγόνων. Όμως ξημέρωσε.

Δημοσιεύθηκε σήμερα στο Παράθυρο του Πολίτη.

Μας καίνε;

«Περιπολία» στους δρόμους της παλιάς Λευκωσίας και συγκεκριμένα στη Φανερωμένη φέρονται να έκαναν την Κυριακή άτομα που έχουν σχέση με τον ακροδεξιό χώρο. Σύμφωνα με νεαρούς που συχνάζουν στην περιοχή, τα παλλικάρια της φακής εκαπάρτισαν για λίγο και μετά αποχώρησαν, θέλοντας όμως να δώσουν το μήνυμα του «ξέρουμε πού είσαστε».

Αυτό, μερικές μόνο μέρες αφότου άγνωστοι έγραψαν εκφοβιστικά συνθήματα στους τοίχους γύρω από τον Μανώλη, μεταξύ των οποίων και το χυδαίο «αν θέλουμε σας καίμε», το οποίο γράφτηκε μάλιστα πάνω στον τοίχο του περίβολου της εκκλησίας. Κι εκεί παραμένει, με μια προσθήκη από το αντίπαλο «στρατόπεδο» που πρέπει να μας θυμίζει ότι αν οι νεοφανείς «ελληνόψυχοι» ακροδεξιοί της χώρας μας συνεχίσουν να προκαλούν ίσως πετύχουν τις συγκρούσεις που επιθυμούν - κάτι που δεν θέλει κανείς.

-δημοσιεύτηκε στα παραπολιτικά του σημερινού Πολίτη (χωρίς, βέβαια, τα λινκς)
φώτο από το antistasi.info και το σάιτ του ΕΛΑΜ, τα οποία προφανώς υπερυφανεύονται για τα στοιχισμένα σε γραμμές οπαδόπουλα τους

Μυγιάγγιχτοι κεντρώοι

Το Σάββατο έγινε συνάντηση του Συμβούλιου Νεολαίας Κύπρου που απαρτίζεται από νεανικές ΜΚΟ και κάμποσες «νεανικές» κομματικές οργανώσεις (δύο-τρεις για κάθε κόμμα). Στην ημερήσια διάταξη ήταν και η σύνδεση με το Συμβούλιο της πρώτης κυπριακής οργάνωσης για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, της Accept.

Η παρουσίαση της ομάδας ήταν, μάθαμε, κάπως... αθυρόστομη. Συμπτωματικά, αντιπρόσωποι συγκεκριμένου κομματικού χώρου στο προοδευτικό κέντρο χρειάστηκε την ώρα εκείνη να απαντήσουν το τηλέφωνό τους και να βγουν από την αίθουσα. Τυχαίο; Αργότερα τήρησαν ηχηρή αποχή από την ψηφοφορία για την είσοδο της Accept στο Συμβούλιο, μαζί με ορισμένους αντιπροσώπων άλλου (θεωρητικά) πιο προοδευτικού κομματικού χώρου. Τυχαίο;
Το πιο ενδιαφέρον; Σε έγγραφο που προτάθηκε σχετικά με τις σεξουαλικές διακρίσεις, γινόταν αναφορά στην ανάγκη για σεξουαλική διαπαιδαγώγηση σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης (στην αρχή του εγγράφου) και στη νομική κατοχύρωση των σχέσεων μεταξύ ομόφυλων (προς το τέλος του εγγράφου).

Οι ίδιοι προοδευτικοί κεντρώοι πρότειναν τροποποίηση για τη διαπαιδαγώγηση και... αγνόησαν την πιο επίμαχη πρόνοια για τη νομική κατοχύρωση. Κάτι δεν συνάδει εδώ; Το πιθανότερο είναι να μην διάβασαν το έγγραφο μέχρι το τέλος...

-δημοσιεύτηκε στα παραπολιτικά του σημερινού Πολίτη