Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

Δεν είμαστε οι Κύπριοι που έχεις συνηθίσει

Ο κόσμος έξω από τη Βουλή χειροκρότησε σήμερα μόνο την Γενική Ελέγκτρια. Γιουχάισε όλους τους υπόλοιπους. Κι ελπίζω αυτό να συμπεριλαμβάνει και τους βουλευτές που φέρουν σημαντική ευθύνη για όσα γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν και οι οποίοι έσπευσαν να μαζέψουν ψήφους για τα κόμματά τους με αναφορές στο θέμα του ρεύματος από τα κατεχόμενα. Κάτι που οι ίδιοι, αν ήταν στην κυβέρνηση, δεν θα μπορούσαν να αποφύγουν.

Τι φκάλλει έναν Κυπραίο στον δρόμο;

Ο Κυπραίος εφκήκε στον δρόμο όταν αντιλήφθηκε πως η διαφθορά του πολιτικού συστήματος όπως το βιώνει τα τελευταία χρόνια, η μετριότητα που επικροτούσε με την ελπίδα να βολέψει την κόρη τζαι τον γιό του, δεν είναι μια βιώσιμη κατάσταση. Πως η μετριότητα, εν τέλει, σκοτώνει.

Όμως το σύστημα δεν αφήνει τον κόσμο να του ξεφύγει τόσο εύκολα. Αρχίσαμε χωρίς κομματικό χρώμα. Τώρα κάμποσοι «πατριωτικοί» αριστεροί ήρθαν στο προσκήνιο, επιβάλλοντας εμμέσως εθνικούς ύμνους, στάσεις προσοχής και δεξιά χέρια σε ανάταση.

Η αντίθετη άποψη ακόμα ακούγεται, και εγώ είμαι έτοιμος να διαδηλώσω δίπλα από κάποιον με τον οποίο διαφωνώ, όμως δεν νιώθω άνετα όταν την στιγμή που συνειδητά απέχω από το να προωθώ την πολιτική μου γνώμη σε άλλα θέματα, οι κολλημένοι επιμένουν να αναφωνούν «ζήτω η Ελλάδα» και να μας σπρώχνουν προς τα ανοιχτά χέρια των πολιτικάντηδων που περιμένουν την κάθε ευκαιρία να μετρήσουν ψήφους επί πτωμάτων.

Δεν μπορώ όμως να μην διαμαρτυρηθώ και να αφήσω πεδίο βλακείας σκοτεινόν στους αριστερίζοντες εθνικιστές. Από την μία γιατί αυτό δίνει δικαιολογίες στον ευθυνόφοβο Πρόεδρο της Δημοκρατίας και από την άλλη γιατί όλοι έχουμε λόγους να είμαστε θυμωμένοι, όχι μόνο οι γραφικοί αντι-ΑΚΕΛικοί.

Ο απλός κόσμος ξεκινά πάντα από συντηρητικές θέσεις, τι να κάνουμε; Φωνάζει όταν απειληθεί η ασφάλεια αυτού και των παιδιών του, όταν όλα δείχνουν πως η επιχείρησή του θα φουντάρει εξ αιτίας λαθών άλλων. Μιλάμε με όρους όπως «ήρωες» για ανθρώπους που ήθελαν να ζήσουν και οι πλείστοι εκ των οποίων δεν ήξεραν τι τους περίμενε και «προδότες» για ανθρώπους απλά εγκληματικά ανεύθυνους γιατί αυτή τη γλώσσα ξέρουμε.

Από εκεί και πέρα όμως αρχίζει η αμφισβήτηση. Η υποβόσκουσα υποψία του Κύπριου ότι οι κομματικές ελίτ αποτελούνται από ένα μάτσο επικίνδυνα μέτριους ανθρώπους επιβεβαιώνεται και δημιουργεί αντισώματα πραγματικής αμφιβολίας: «Γιατί είναι αυτοί οι άνθρωποι εδώ; Ποιές από τις δικές μου πράξεις ενθάρρυναν την κατάσταση ατιμωρησίας;»

Ο ιός του κατεστημένου μεταλλάσεται γρήγορα και ύπουλα. Γρήγορα το σύστημα, από τους μικρούς μέχρι τους μεγάλους, έσπευσαν να εκμεταλλευτούν το σοκ του κόσμου για την παροχή ρεύματος από τα κατεχόμενα, μια δυσάρεστη έκπληξη μόνο για όσους εξακολουθούν να παίρνουν τοις μετρητοίς το Δόγμα Δεν Ξεχνώ.

Ο κόσμος που βρέθηκε τις πρώτες μέρες στο Προεδρικό και εξακολουθεί να επανέρχεται διαφωνεί σε πολλά. Στην οικονομία, στο κυπριακό, στην κοινωνική πολιτική. Όμως συμφωνεί σε ένα πράγμα: στο πως από δω και πέρα, δεν κουκουλώνουμε τίποτα. Κανείς δεν πλήρωσε για την Ήλιος, κανείς για το χρηματιστήριο, κανείς για την εκμετάλλευση των προσφύγων για χάρη του «οικονομικού θαύματος» (αναζητείστε το, δείτε το), κανείς για το πραξικόπημα (ούτε τούτος).

Εδώ μας θέλω. Πάμε για να πούμε μια άλλη άποψη; Πάμε για να αρνηθούμε μαζικά τον κολοεθνικό ύμνο τους και να θυμίσουμε γιατί διαδηλώνουμε;

Δεν είμαστε οι Κύπριοι που έχεις συνηθίσει.


Κυριακή, 17 Ιουλίου 2011

Μαζί τους φάγαμε

Ένας τρόπος υπάρχει να προσπεράσουμε τις μικροπολιτικές διαιρέσεις που ανησυχούμε πως θα καπελώσουν την πρώτη πραγματικά μαζική διαμαρτυρία της ε/κ κοινότητας που είδαμε τα τελευταία 50 χρόνια.

Κι αυτό είναι πως, πέρα από τις εγκληματικές ευθύνες του Προέδρου, του υπουργικού συμβουλίου και των επιτελείων τους, πέρα από την ημιμάθεια των μελών του ΓΕΕΦ, πέρα από την ανεπάρκεια της επιτροπής Άμυνας και όλων των βουλευτών που είχαν δει την έκθεση της Γενικής Ελέγκτριας, πέρα από την ανυπαρξία του γενικού εισαγγελέα και των βοηθών του, η έκρηξη των 98 εμπορευματοκιβωτίων αντικατοπτρίζει σε μεγαλύτερη κλίμακα τους μικρούς συμβιβασμούς στην ασφάλεια, στην μεθοδικότητα, στην σοβαρότητα που κάνουμε χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε.

Την βαρεμάρα του κάθε δημόσιου υπάλληλου που αρχίζει να κλείνει τα πάντα από τις 14:15 για να είναι έτοιμος να εξαφανιστεί στις 14:30 ακριβώς.

Την αδιαφορία του στρατιώτη και των αξιωματικών του σε κάθε στρατόπεδο, οι οποίοι μαζεύουν τα βιβλία ελέγχου των αποθηκών των πυρομαχικών από πριν και τα υπογράφουν προκαταβολικά για να μην κάνουν κανονική περιπολία.

Το ασυνείδητο θράσος κάποιου που γνωρίζει πως υπάρχουν περικοπές στο νερό αλλά επιμένει να ραντίζει αβέρτα με το λάστιχο το πεζοδρόμιο.

Την ευκολία με την οποία κάποιος δεν βάζει ζώνη ή κράνος όταν οδηγεί.

Την αδιαφορία με την οποία προωθούμε τον «δικό μας» με μέσο για μια θέση την οποία δεν αξίζει, έτοιμοι παράλληλα να ξεκατινιάσουμε όποιον άλλο το κάνει.

«Ο απλός κοινός νους καταλαμβαίνει περισσότερα» είπε μια κυρία σε μια από τις διαδηλώσεις. Όχι όμως καλή μου κυρία, ο «απλός κοινός νους» ήταν αυτός που μας έφερε ως εδώ γιατί βρίσκεται σε όλες τις βαθμίδες της εξουσίας αντί για ανθρώπους αποδεδειγμένα ικανούς πέραν του μέσου όρου. Η ηγεσία μας είναι μέτρια – και εκεί είναι το πρόβλημα.

Μαζί τους φάγαμε τους 13 της βάσης στο Ζύγι. Οι νοοτροπίες που οδήγησαν μέχρι εδώ είναι δικές μας, όχι μόνο των άλλων. Είναι η φυσική κατάληξη της στάσης του «άεισ’ το για ύστερα». Της προσωρινότητας και του ερασιτεχνισμού των δομών μας, γιατί ζούμε με το όνειρο πως μια μέρα, όταν λυθεί το Κυπριακό, όταν έρθουν οι εξωγήινοι, όταν τελειώσει η πλατεία Ελευθερίας, θα τις ολοκληρώσουμε και θα τις δούμε σοβαρά.

Την Τρίτη η μισοτέλειωτη πλατεία Ελευθερίας εγέμωσε. Ετελειώσαμεν την μόνοι μας. Η μισοτέλειωτη δημοκρατία μας μπήκε στον δρόμο του να ολοκληρωθεί γιατί δεν έχουμε άλλο χρόνο να περιμένουμε. Διαφωνούμε σε όλα τα υπόλοιπα, αλλά στο προεδρικό δεν παίρνουμε πολιτικές ταυτότητες, γιατί συμφωνούμε πως το κράτος μας το θέλουμε να λειτουργεί και να αποδίδει δικαιοσύνη ανεξαρτήτως αξιώματος. Και όποιος πάει με εμβλήματα για να προωθήσει το κόμμα του, την ομαδούλα του, καταλαμβαίνει ότι δεν χωράει εδώ.

Η νέα μέρα της Κύπρου είναι οδυνηρή. Αναμένονται, ίσως, παροδικές νεφώσεις δακρυγόνων. Όμως ξημέρωσε.

Δημοσιεύθηκε σήμερα στο Παράθυρο του Πολίτη.

Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

Μια εξάδα αφκά

Μια ομάδα κέρδισε, μια ομάδα έχασε. Κάποιοι βγήκαν και σμπαράλιασαν προεκλογικά περίπτερα κι ένα μπαρ, όλοι άρχισαν να αντιδρούν, οι μεν είπαν στους δε «αυτά κάνετε;», οι δε είπαν στους μεν «αυτά δεν κάνετε κι εσείς;» και χωρίς κανείς να έχει επί της ουσίας δίκιο, οι κάφροι του πληκτρολογίου πήραν τη σκυτάλη από τους κάφρους των γηπέδων. Οι κομματάρχες έτριψαν τα χέρια με ικανοποίηση, έχοντας βρει μια ιδανική ευκαιρία να καταπολεμήσουν την απάθεια και την απαξίωση που νιώθουν οι πάντες εναντίον τους.

Αλλά όλο αυτό που μένει είναι οι τραυματίες, μια κατεστραμμένη επιχείρηση και μια αίσθηση ανασφάλειας. Μολότοφ και ξύλο ούτε καν για ιδέες, αλλά στο πλαίσιο ενός εντελώς στημένου θεάματος διεφθαρμένων μεγαλοπαραγόντων. Άλλοι, κάπου, επαναστατούν. Εμείς έχουμε μόνο στρατιωτάκια.

Καλώς καταδίκασαν στο διαδίκτυο [και μιλώ κυρίως για απλό, νέο κόσμο, όχι για ψευδοϋποψηφίους] όσοι καταδίκασαν τα επεισόδια της Τετάρτης, τα οποία ως εφαρμογή της θεωρίας περί επανάληψης της ιστορίας, ήταν η φάρσα που αντικατέστησε την τραγωδία της περασμένης εβδομάδας στην Αθήνα. Όμως μόνο στο πλαίσιο του στημένου παιχνιδιού και φυσικά για τους λανθασμένους λόγους. Όπως σώπασαν οι «αριστεροί» για την επίθεση, έτσι σωπαίνουν και οι «δεξιοί» όταν κάποιοι δέρνουν αλλοδαπούς ή καταστρέφουν αυτοκίνητα Τουρκοκυπρίων.

Οι πάντες έσπευσαν να επιβεβαιώσουν τη θέση τους για τους «άλλους». Και χωρίς να τους ενδιαφέρει το ότι οι δρόμοι έγιναν για μια νύχτα πεδίο μάχης ηλιθίων, άγονται και φέρονται στις γραμμές του προεκλογικού θεάτρου.

Οι ίδιοι ψευδοηγέτες που οι περισσότεροι από εμάς μαθαίνουμε σιγά σιγά να θεωρούμε παρωχημένους, γραφικούς και άσχετους, βρήκαν χρυσάφι. Ανάσαναν λίγο από το φόβο της αποχής και της ψήφου διαμαρτυρίας. Γιατί είναι οι μόνοι που κερδίζουν όταν, αντί να δουλεύουν για εμάς, δουλεύουν εμάς προς ίδιον όφελος.

Μια ομάδα κέρδισε, μια ομάδα έχασε. Κάποιοι βγήκαν και σμπαράλιασαν προεκλογικά περίπτερα κι ένα μπαρ. Η κατασκευασμένη «όξυνση» από τους ψευδοπολιτικούς πέτυχε.

Θυμίζω: υπάρχουν έξι κοινοβουλευτικά κόμματα. Τα αβγά πωλούνται συνήθως σε συσκευασία εξάδας.

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

5-11-10

Μαύρη μέρα δεν είναι όταν «χάνουμε» σε μια σύγκρουση. Μαύρη μέρα είναι όταν φτάνουμε σε μια σύγκρουση. Έτσι χάσαμε την Παρασκευή. Όμως για κάθε ένα άτομο που κατάλαβε τα αυτονόητα, δηλαδή ότι όσο μετριοπαθείς και να είναι οι προθέσεις κάποιων από τους «πατριώτες», στην καρδιά των ομάδων αυτών μόνο φόβος, ρατσισμός, ανοησία και ένα χέρι με λοστό υπάρχει, για κάθε ένα άτομο που το κατάλαβε αυτό, σημειώσαμε μια μικρή νίκη.

«Εγώ δεν είμαι ρατσίστρια, αλλά η κυβέρνηση θα μας κάμει»

Αυτό ήταν το πρώτο που είχε να πει μια ακροάτρια στο τέλος της χθεσινής πρωινής εκπομπής του Καναλιού 6. Και φυσικά, ο κ. Μιχάλης, που δεν αφήνει κουβέντα να ππέσει χωρίς να απαντήσει έδωσε τη σωστή απάντηση: Δεν υπάρχουν αλλά- αν δεν είσαι ρατσιστής, αυτό είναι στάση ζωής και δεν μπορεί να το αλλάξει καμιά κυβέρνηση.

Για αυτό και πέρα από την άμεση ευθύνη για τα επεισόδια της Παρασκευής (κάναμε καλά να ανακόψουμε την ρατσιστική πορεία; θα έπρεπε ίσως να την αφήναμε μετά από λίγο να περάσει γιουχαΐζοντας τους- όπως αναπόφευκτα έγινε; θα μπορούσε η αστυνομία να είχε κινητοποιήσει περισσότερους; μήπως η αστυνομία ουσιαστικά τους προστάτευσε αφού ούτε ένας από αυτούς δεν συνελήφθη; δεν έπρεπε να αντιληφθεί ο Δήμος Λάρνακας τους κίνδυνους;) πρέπει να θυμόμαστε ότι πίσω από την σωστή στην ουσία της θέση πως το κράτος πρέπει να αποκτήσει σωστή μεταναστευτική πολιτική βρίσκονταν πλακάτ με ανοησίες του τύπου «τους στέλνει η Τουρκία», «σε λίγα χρόνια θα είσαι μειονότητα», πορωμένοι που έφτασαν στις Φοινικούδες με μαχαίρια και φωτοβολίδες και έβριζαν και προκαλούσαν ελπίζοντας να γίνουν αυτά που έγιναν.

«Κουλία, ντροπή, μαζί με τους Ναζί»

Αν υπάρχει κάτι που πρέπει να τονιστεί μετά τα επεισόδια στις Φοινικούες είναι η συμμετοχή στην πορεία του Ζαχαρία Κουλία αλλά και δημοτικού συμβούλου της Λάρνακας.

Ο Ζαχαρίας Κουλίας εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια των επεισοδίων. Ίσως να είχε μια στιγμή αυτοκριτικής, αλλά πολύ αμφιβάλω. Την επόμενη όχι μόνο διατήρησε τα ίδια τσιτάτα, αλλά χωρίς ντροπή επανέλαβε, ξανά, το γνωστό πλέον ως ψέμα για τα «μεγάλα επιδόματα» σε μετανάστες. Όταν ένας βουλευτής λέει ψέματα εν γνώση του, τότε ήρθε η ώρα να ζητήσουμε την παραίτηση του.
Ο δημοτικός σύμβουλος με ευκολία έβριζε τον επικεφαλής της ΚΙΣΑ και μετά το τέλος των επεισοδίων, έξω από τον Αστυνομικό Σταθμό Λάρνακας, διατράνωνε πως «δεν είχατε ούτε έναν Σκαλιώτη μαζί σας» και πως η ΚΙΣΑ «μαζεύκει κοπελλούθκια» από άλλες πόλεις για να προκαλέσουν ζημιές (βγάζοντας και υπόνοιες ρατσισμού μεταξύ πόλεων δηλαδή). Αν γίνει γνωστό και διασταυρωθεί το όνομα του, τότε δεν θα έπρεπε άμεσα να παραιτηθεί;

Δηλαδή: Κακές, ανοήτες προθέσεις, ψηφοθηρικές αντιδράσεις.

Εν τω μεταξύ, ο βουλευτής Τάσος Μητσόπουλος ο οποίος κατάγεται από τη Λάρνακα έσπευσε μετά τα επεισόδια στον αστυνομικό σταθμό (καλώς), όπου σοκαρισμένος ψέλλισε κοινοτυπίες για το «ξένο αυτό φαινόμενο» (κακώς).

Δηλαδή: Καλές προθέσεις. Αδύναμες bayramdan sonra αντιδράσεις.

Κι αυτό το πλέγμα, κακοπροαίρετων, θρασύτατων ψευτών και καλοπροαίρετων, αδύναμων αντιδράσεων συνοψίζει από που αρχίζουμε. Τους ακραίους που αποφάσισαν να επιτεθούν με φωτοβολίδες, άτομα όπως ο κ. Κουλίας και ο συγκεκριμένος δημοτικός σύμβουλος, αλλά και το άνευρο κοινωνικό σύνολό μας, τους ανέχονται λόγω ψήφων, ατολμίας και υφέρποντος ρατσισμού. Και μιλάμε για εκλελεγμένους αξιωματούχους. Το σύνθημα «Κουλία, ντροπή, μαζί με τους Ναζί» μπορεί να υπερβάλει στην απόδοση αρκετής συνοχής μεταξύ ρατσιστών ώστε να τους αποκαλεί «Ναζί», όμως δεν υπερβάλει καθόλου στην ντροπή που θα έπρεπε να προκαλεί.

Τα γεγονότα τα έχουμε πει, ξανά και ξανά. Πέρα από το μπλοκάρισμα της πορείας, οι απέναντι είχαν τα μαχαίρια, οι απέναντι φώναζαν «Έξω οι ξένοι από την Κύπρο», οι απέναντι χρησιμοποιούσαν το «τούρκος» για βρισιά και είχαν πολλά να πουν για τον «σιήστο που μας ξημπάρρωσε».



Να τη θυμάστε την 5η Νοεμβρίου.

«Έπρεπε να το δω. Δεν είχε μείνει σχεδόν τίποτα. Όμως ενώ στεκόμουνα εκεί, στη μέση των ερειπίων, ένιωσα ξαφνικά πως όλα συνδέονταν. Και μπορούσα να δω όλα όσα είχαν συμβεί και όλα όσα θα συνέβαιναν. Και όλα συνδέονταν».
V for Vendetta»

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

Μας καίνε;

«Περιπολία» στους δρόμους της παλιάς Λευκωσίας και συγκεκριμένα στη Φανερωμένη φέρονται να έκαναν την Κυριακή άτομα που έχουν σχέση με τον ακροδεξιό χώρο. Σύμφωνα με νεαρούς που συχνάζουν στην περιοχή, τα παλλικάρια της φακής εκαπάρτισαν για λίγο και μετά αποχώρησαν, θέλοντας όμως να δώσουν το μήνυμα του «ξέρουμε πού είσαστε».

Αυτό, μερικές μόνο μέρες αφότου άγνωστοι έγραψαν εκφοβιστικά συνθήματα στους τοίχους γύρω από τον Μανώλη, μεταξύ των οποίων και το χυδαίο «αν θέλουμε σας καίμε», το οποίο γράφτηκε μάλιστα πάνω στον τοίχο του περίβολου της εκκλησίας. Κι εκεί παραμένει, με μια προσθήκη από το αντίπαλο «στρατόπεδο» που πρέπει να μας θυμίζει ότι αν οι νεοφανείς «ελληνόψυχοι» ακροδεξιοί της χώρας μας συνεχίσουν να προκαλούν ίσως πετύχουν τις συγκρούσεις που επιθυμούν - κάτι που δεν θέλει κανείς.

-δημοσιεύτηκε στα παραπολιτικά του σημερινού Πολίτη (χωρίς, βέβαια, τα λινκς)
φώτο από το antistasi.info και το σάιτ του ΕΛΑΜ, τα οποία προφανώς υπερυφανεύονται για τα στοιχισμένα σε γραμμές οπαδόπουλα τους

Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

Μυγιάγγιχτοι κεντρώοι


Το Σάββατο έγινε συνάντηση του Συμβούλιου Νεολαίας Κύπρου που απαρτίζεται από νεανικές ΜΚΟ και κάμποσες «νεανικές» κομματικές οργανώσεις (δύο-τρεις για κάθε κόμμα). Στην ημερήσια διάταξη ήταν και η σύνδεση με το Συμβούλιο της πρώτης κυπριακής οργάνωσης για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, της Accept.

Η παρουσίαση της ομάδας ήταν, μάθαμε, κάπως... αθυρόστομη. Συμπτωματικά, αντιπρόσωποι συγκεκριμένου κομματικού χώρου στο προοδευτικό κέντρο χρειάστηκε την ώρα εκείνη να απαντήσουν το τηλέφωνό τους και να βγουν από την αίθουσα. Τυχαίο; Αργότερα τήρησαν ηχηρή αποχή από την ψηφοφορία για την είσοδο της Accept στο Συμβούλιο, μαζί με ορισμένους αντιπροσώπων άλλου (θεωρητικά) πιο προοδευτικού κομματικού χώρου. Τυχαίο;
Το πιο ενδιαφέρον; Σε έγγραφο που προτάθηκε σχετικά με τις σεξουαλικές διακρίσεις, γινόταν αναφορά στην ανάγκη για σεξουαλική διαπαιδαγώγηση σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης (στην αρχή του εγγράφου) και στη νομική κατοχύρωση των σχέσεων μεταξύ ομόφυλων (προς το τέλος του εγγράφου).

Οι ίδιοι προοδευτικοί κεντρώοι πρότειναν τροποποίηση για τη διαπαιδαγώγηση και... αγνόησαν την πιο επίμαχη πρόνοια για τη νομική κατοχύρωση. Κάτι δεν συνάδει εδώ; Το πιθανότερο είναι να μην διάβασαν το έγγραφο μέχρι το τέλος...

-δημοσιεύτηκε στα παραπολιτικά του σημερινού Πολίτη

Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2010

Τα ράσα δεν κάνουν τον Παπαφλέσσα



Θα νόμιζε κανείς πως με τόσο ελεύθερο χρόνο στα χέρια τους [ώστε να θυμούνται κάθε πραγματικό ή φαντασιακό περιστατικό σεξισμού, ταξικού, ηλικιακού και ηλιακού ρατσισμού στο μπλογκ τους] τα παλικάρια του Christofias Watch δεν θα ασχολούνταν ιδιαίτερα με κάποιον που τους διαβάζει μια φορά κάθε δύο μήνες. Κι όμως.

Με το Christofias Watch έχω μια σχέση αθκιάσης- απέχθειας. Ως φοιτητής ακολούθησα τα πρώτα του βήματα περίεργος για το πού ακριβώς το πήγαιναν. Αρχικά:
1. θεώρησα πως επρόκειτο για κάποια πολύ έξυπνη προσπάθεια παρωδίας των φαινόμενων πατριδολαγνείας και γιαλαντζί αγωνιστικότητας. Άλλωστε πως να παρει κανείς το γεγονός πως οι αγωνιστές είχαν ως φώτο τους στο Facebook, για αρκετό καιρό, τους πρωταγωνιστές του Lost να ποζάρουν ηρωικά;
2. σκέφτηκα πως θα έπρεπε να ήταν και όσοι πιστεύουν στην επανένωση της χώρας εξ ίσου θρασείς και εριστικοί, αντί να απολογούνται για τις απόψεις τους. Έκτοτε, και χάρη στην κριτική φίλων και συντρόφων στον αγώνα για αφελληνισμό της Κύπρου και της προσβολής των εθνικών μας χαρουπιών από δάκο αναθεωρώ. Δεν αξίζει σε κανέναν να φτάνει σε τέτοια επίπεδα χυδαιότητας.

Τελικά, και πολύ πριν επιχειρήσουν να βαφτίσουν εαυτούς μάρτυρες της ελευθεροτυπίας , αντιλήφθηκα πως όχι, δεν επρόκειτο για παραπλανημένους έφηβους που λόγω ανησυχίας για την πατρίδα τους πήραν τον λάθος δρόμο αλλά για κάτι πιο επικίνδυνο [ή και ανόητο]: παίκτες σε ένα ακόμα μίζερο μικροπολιτικό παιχνίδι μεταξύ φατριών των κομμάτων του λεγόμενου «κεντρώου χώρου».

Τα μισά τους ποστ είναι πατριωτικά inside jokes και ΔΗΚΟϊκές και ΕΔΕΚίτικες βεντέττες και τα άλλα μισά κλασσικά παραδείγματα αντιΑΚΕΛικών συνδρόμων που το μόνο που πετυχαίνουν είναι να κάνουν τους ΑΚΕΛικούς να αναβιώνουν τις δικές τους εμμονές και δεν αποτελούσαν την σκληρή, ουσιαστική κριτική στον Πρόεδρο Χριστόφια που νομίζουν πως είναι.

Τακτική μου όταν (και όσο) διάβαζα και σχολίαζα στο συγκεκριμένο μπλογκ ήταν να ασκώ κριτική επί της ουσίας, και όταν δεν έπαιρνα απαντήσεις να επαναλαμβάνω το ερώτημα μου. Κάποια στιγμή τα σχόλια μου διαγράφηκαν από το Μπλογκ για την Υπεράσπιση της Κομματοκρατίας γιατί ενοχλούσαν περισσότερο από σχολιαστές με τους οποίους συμφωνώ αρκετές φορές ιδεολογικά αλλά έπεφταν στο ίδιο επίπεδο με τους «Επίτροπους». Μετά που σχολιαστής του μπλογκ με τον οποίο είχα κάνει ειλικρινείς συζητήσεις αναρωτήθηκε για την τακτική αυτή, μου απονεμήθηκε χάρη και άδεια να εκφέρω γνώμη. Έκτοτε, και ειδικά από τότε που έπαψα να είμαι φοιτητής, ασχολούμαι σπάνια- ίσως γιατί δεν θέλω και να συνεισφέρω στο επικοινωνιακό παιχνίδι της φατριάς που προσπαθεί να αναστήσει το φαντασιακό «βροντερό 76%» αποτυχάνοντας οικτρά, ξανά και ξανά.

Δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι κάποιος θα ήθελα να διαβάσει ένα σεντόνι με απαντήσεις σε κάθε σχολιαστή στην ανάρτηση για το ΡΙΚ που ενέπνευσε τη χθεσινή ανάρτηση. Θα επιχειρήσω να απαντήσω όμως συνοπτικά στην ανάρτηση περί της «γραμμής που μας χωρίζει»:

1. Χαίρομαι που δεν επιμελείστε πλέον τα σχόλια. Προχωρήσατε ένα βήμα πιο κοντά στη δημοκρατία την οποία επικαλείστε αν και υποψιάζομαι πως η τακτική «γεμίζω το χώρο με τα σχόλια με άσχετες μαλακιούλες» είναι άλλου είδους φίμωση του διαλόγου- φίμωση με τον πνιγμό τους μέσα σε φωνασκίες...

2. Αν ο Δρουσιώτης ή ο Στρατής σχολίασαν σεξιστικά τη Φανούλλα Αργυρού ή τη Μικαέλλα Λοΐζου θα διαφωνήσω μαζί τους. Όμως:
α. Οι ρατσιστικές αναφορές της Φανούλλας Αργυρού όπως δημοσιεύτηκαν στο μπλογκ σας είναι τέτοιες είτε προέρχονται από άντρα είτε από γυναίκα. Δεν χρειάζεται να καταφύγω σε σεξιστική γλώσσα όταν η κ. Αργυρού απροκάλυπτα διαφημίζει τον ρατσισμό της με ημιμαθείς χαρακτηρισμούς περί «γύφτων», «Μόγγολων» και άλλων αποδιοπομπαίων τράγων της εθνικής καθαρότητας. Από αυτή την άποψη διαφωνώ με τον Δρουσιώτη μόνο εάν και εφόσον έπεσε στο επίπεδο σας.
β. Την σεξιστική επίθεση που ισχυρίζεστε πως έγινε κατά της Μικαέλλας Λοΐζου την ερμηνεύω ως παρεξήγηση καθώς η έκφραση «θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει» αναφέρεται στο Μέτωπο και τις φερόμενες έμμεσες και άμεσες διασυνδέσεις του με την ακροδεξία. [Θα ήταν καλό αν βάζατε και κάποιες παραπομπές στους ισχυρισμούς σας τους οποίους ξεγοφιάστηκα να εντοπίσω αναλώνοντας χρόνο και κόπο, κάτι που προφανώς δεν σέβεστε αρκετά τους αναγνώστες σας να κάνετε]. Πάντως μου κάνει εντύπωση που μου κάνετε επίθεση επειδή δεν υπερασπίστηκα την τιμή της Μικαέλλας, με την οποία είμαι πολύ καλός φίλος εδώ και χρόνια και γνωρίζω πως είναι εντελώς ικανή να υπερασπιστεί το φύλο της και μόνη της. Αφήστε που είμαι ίσως από τους λίγους της «παρέας μου» [και έχω διαφωνήσει ξανά και ξανά] που εκφράζω δημόσια την πεποίθηση ότι το Μέτωπο, παρά την πλάνη στην οποία βρίσκονται τα μέλη του και την διαχρονική παραπλάνηση των Κομματοκρατών για μαξιμαλιστικές και ασαφείς «λύσεις» την οποία επιμένει να σφιχταγκαλιάζει, είναι μια φωνή με την οποία πρέπει να έρθουμε σε διάλογο.

3. Το επιχείρημα «εν της παπαθκιάς τα ξύλα» που αποτελεί και δικό μου all time favourite μπορεί να χρησιμοποιηθεί και από τις δύο πλευρές μιας συζήτησης. Εσείς το χρησιμοποιείτε επιλεκτικά και παραπλανητικά, αποφεύγοντας να αναφερθείτε στην άμεση σύνδεση των ουσιαστικών ιδεών σας με τον ρατσισμό και τον εθνικισμό, καλυπτόμενοι έναν μανδύα προοδευτισμού που δεν πείθει.

Καταδικάσατε την επίθεση κατά του μετανάστη στην Μακαρίου; Καλά κάνατε. Αλλά μην περιμένετε συγχαρητήρια για τα αυτονόητα, σαν άλλος υπουργός προεδρίας που θεώρησε πως έκανε κάτι το καταπληκτικό με την παραίτηση του για το ρουσφέτι. Γιατί αν και, σαν καλοί πολιτικάντηδες, καταδικάζετε τα συμπτώματα μιας άρρωστης κοινωνίας, αποφεύγετε επιμελώς να μιλήσετε για τις ρίζες των προβλημάτων και να επιχειρήσετε ουσιαστική κριτική. Και παράλληλα προωθείτε τις νοοτροπίες της μετατροπής της μειοψηφικής άποψης σε άντρο προδοτών, ανέχεστε τον απροκάλυπτο ρατσισμό (φτάνει να είναι μικροαστικός και φραστικός) και βιάζετε τη δημοκρατία... στο όνομα της.

Αλήθεια, αφού είμαστε «ακραίοι περιθωριακοί» γιατί ασχολείστε μαζί μας; Και γιατί υποθέτετε ότι συμπορεύομαι απόλυτα με τους συναδέλφους μου; Δεν εργάζονται όλοι οι οργανισμοί ως κόμματα όπου οι διαφορετικές απόψεις στοχοποιούνται και στήνονται μέχρι και... «αγωνιστικά» μπλογκ εξυπηρέτησης σκοπιμοτήτων.

Λέγομαι Γιώργος Κακούρης. Κατάγομαι από δεξιά οικογένεια της Άσσιας. Ο ένας παππούς μου πολέμησε στην ΕΟΚΑ, αιχμαλωτίστηκε από την κατοχική δύναμη και βασανίστηκε για την υποστήριξη του στην Ένωση. Ο άλλος παππούς μου έκρινε χωρίς παρωπίδες τους πάντες γύρω του σε σημείο που οι «αριστεροί» τον θεωρούσαν «δεξιό» και οι «δεξιοί» «αριστερό». Η μητέρα μου αιχμαλωτίστηκε από τον κατοχικό στρατό στις πορείες των γυναικών στον Άγιο Κασσιανό τη δεκαετία του '80.

Τοποθετώ τον εαυτό μου στην προοδευτική αριστερά, όχι σε αυτή που τη βρίσκει με τις παρανοημένες ιδέες του Μαρξ και ούτε σε αυτή που νιώθει ότι πρέπει να δικαιολογήσει τον πατριωτισμό της ανεμίζοντας σημαίες τρίτων χωρών.

Διάλεξα να εργάζομαι στον «Πολίτη» επειδή οι απόψεις μου συμπίπτουν ως επί το πλείστον με αυτές των συναδέλφων μου κι επειδή είμαστε μια μειοψηφία που πιστεύω μπορεί μόνο να αυξηθεί όσο θα εκφράζουμε τις απόψεις μας δυνατά και κόντρα στην μιζέρια της κομματικής ελίτ που αντιπροσωπεύετε.

Η γραμμή που μας χωρίζει είναι η γραμμή μεταξύ όσων γνωρίζουν πως βρίσκονται στη μειοψηφία, ή πως αυτά που θα πουν δεν θα αρέσουν αλλά συνεχίζουν να τα λεν, επώνυμα, φέροντας και διατηρώντας την ευθύνη για τις απόψεις τους από τη μια- και των απολογητων των ψευδαισθήσεων που οι κατά συρροήν αποτυχημένοι πολιτικοί μας θέλουν να έχουμε για να διατηρηθούν στην εξουσία λίγο ακόμα από την άλλη.

Η τραγική πλάνη σας είναι ότι βρίσκεστε στην αντίθετη πλευρά της γραμμής στην οποία αναφέρεστε. Διότι η επανάσταση του χθες είναι το κατεστημένο του σήμερα, κι εσείς διεξάγετε τον αγώνα άλλων γενιών και υπερασπίζεστε αντανακλαστικά τη συντήρηση.

Η καπηλία των αγώνων για τη δημοκρατία που έκανε η προηγούμενη γενιά δεν αποτελεί αγώνα. Ούτε η εργολαβική εξυπηρέτηση κομματικών συμφερόντων.