Υπόθεση Μάρκος ή ο ττενίστας τζαι το φλέαρ

... ή ο καθένας θωρεί ότι ο καθένας θέλει.

Όπως θα ξέρετε ήδη ξαφνικά εμφανίστηκε [ή εμφανίσαν το- επανερχόμαστε παρακάτω] στο youtube το παρακάτω βιντεάκι τζαι εγένετο δευτερεύων διεθνές σκάνδαλο Κυπριακής ποικιλίας.



Αγνοήστε το κείμενο στο πλαι για θκύο λεπτά. Τζαι αγνοήστε τα σχόλια που κάτω εντελώς [Rule 1 of Youtube: They are usually inane and useless the comments of users under videos on Youtube]. Βλέπουμε λοιπόν μια παρέα που σκάπουλλους να επευφημούν τον Μάρκο Παγδατή τζαι μεταξύ άλλων να σείρνουν τζαι κανα-θκυό "έξω οι Τούρκοι από την Κύπρο", ένα "δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Σκοπιανέ, Σκοπιανέεε" τζαι να κλείνουν το βίντεο [τουλάχιστον αυτή την εκδοχή μια τζαι δεν ξέρω αν υπάρχουν άλλες] με ένα "Ελλάς- Κύπρος- Ένωσις". Για έναν Ελληνοκύπριο [ειδικά αρσενικό που επείε στρατό ή/και κάποιον που εγαλουχήθηκε με κάμποσο εθνικισμό εβαπορέ] τα συνθήματα εν ψιλοακίνδυνες πελλάρες που λαλεί κάποιος άμα εν μιτσής τζαι που μετανώνει μετά. Οι παραπάνω εν τα εννοούν συνειδητά σαν ρατσισμό τζαι άμα επισημάνεις ότι μπορούν να ερμηνευτούν έτσι μεινείσκουν τζαι θωρούν σε.

Το λοιπόν. Τωρά θκιαβάστε το κείμενο, έχοντας υπ' όψη οτι εξαναφκήκε στο youtube λλίο πριν τον επόμενο αγώνα του Μάρκου Παγδατή στο Australian Open τζαι δείτε το παρακάτω.



Για τα ξένα μέσα ήταν καθαρό πως το βίντεο μπορεί να ερμηνευτεί με διάφορους τρόπους. Λαλούν μας μεν πως το βίντεο επρόκαλεσε αντιδράσεις στην Τούρτζικη κοινότητα της Αυστραλίας αλλά που την άλλη σημειώνουν πως η επίμαχη ατάκα ακούεται μια φορά. Το AFP που την άλλη κάμμει καλή δουλειά στο κομμάτι του προσπαθώντας να μπαλανσάρει τις απόψεις, υπενθυμίζοντας μας ότι η ιστορία αυτή εν έσιει να κάμει μόνο με το αν ο Μάρκος είπε ρατσιστικά συνθήματα τζαι ότι η έκφραση των απόψεων του έσιει να κάμει με την ημικατοχή της Κύπρου που τον Τουρκικό στρατό τζαι οτι εγίνηκε σε ιδιωτικό χώρο. Όσο αφορά την διεθνή σκηνή τζαι διάλογο το αν η δημοσιοποίηση ήταν προσπάθεια προπαγάνδας ή λογική αντίδραση εξαρτάται από ποιά πλευρά επιχειρηματολογείς τζαι ο Παγδατής δεν στιγματίζεται απαραίτητα σαν ρατσιστής [μεμπτό] αλλά σαν ένας Κύπριος με έντονα αισθήματα για το πρόβλημα της χώρας του [κατανοητό]. Ωσ δαμέ καλά.

Σύμφωνα με το Sky News το βίντεο τραβήχτηκε πέρσι στην Μελβούρνη, κάτι που οδήγησε τα μέσα στην Κύπρο να μιλήσουν για προσπάθεια ψυχολογικού πόλεμου εν όψει του επόμενου αγώνα του Παγδατή. Στις ειδήσεις του Mega Κύπρου της Παρασκευής συγκεκριμένα ο πρόεδρος του Σύλλογου Αντισφαίρισης είπεν τούτο ακριβώς στον Βίκτωρα Παπαδόπουλο, υπογραμμίζοντας πως το σύνθημα εκφράζει ούλλους τους Ελληνοκύπριους. Η αντίδραση του Βίκτωρα εν ενδεικτική παραπάνω του τι σημαίνει τούτη η υπόθεση για μας παρά για τον υπόλοιπο κόσμο- "εννοεί φυσικά τα Τουρκικά στρατεύματα και όχι τους Τουρκοκύπριους" ήταν περίπου η ατάκα του Β.Π., που επαναλήφθηκε κανά-θκυό φορές.
Πέρα που το πρόβλημα του να επιβάλλεις την ερμηνεία σου σαν εκφωνητής στα λεγόμενα του άτομου στην άλλη πλευρά του μικροφώνου, ο τρόπος με τον οποίο ο παρουσιαστής προσπάθησε να ξεκαθαρίσει το θέμα για μας [τζαι τις ενοχές μας] αντικατοπτρίζει άλλα προβλήματα.

Η φράση "έξω οι Τούρκοι από την Κύπρο" μπορεί να αντιπροσωπεύσει θκύο πράματα- την ε/κ επιθύμία να ρίξουμε στην θάλασσα όποιον εν βαστά που το αρχαιοελληνικό γονίδιο που την μια τζαι την κατανοητή επιθυμία να σηκωστεί να φύει ένας ξένος στρατός που τα εδάφη μας. Τζαι μπορούμε να πούμε οτι ο Παγδατής εν το εννοούσε έτσι αλλά πόση που τούτη την συμπεριφορά εν ευσεβοποθισμός; Όπως είπα είμαι διαθετειμένος να πιστέψω πως, στην ροή της στιγμής, τζαι μεταξύ ατόμων που φέρονται να αντιπροσωπεύκουν κάποια που τα σιηρόττερα εθνικιστικά ένστικτα της ελληνόφωνης ομογενείας, ο Παγδατής εσυνόδευσε ή δεν αντίδρασε σε συνθήματα ή διφορούμενα ["έξω οι Τούρκοι" κλπ] ή προβληματικά, όπως το "Ελλάς- Κύπρος- Ένωση".

Αλλά προβληματίζουμαι που την αντίδραση των δικών μας μέσων τα οποία αντί να δουν μια ευκαιρία να συζητήσουν τζαι να φέρουν στην επιφάνεια το πραγματικό πρόβλημα του απενεοχοποιημένου light ρατσισμού με τον οποίο μεγαλώνουμε εβουρήσαν να αφοπλίσουν το θέμα με το να το χρεώσουν αποκλειστικά σε προπαγάνδες τζαι συνομωσίες.

Ναι, η διαρροή του βίντεο μπορεί να ερμηνευτεί σαν προπαγάνδα. Οι δύσκολες ερωτήσεις όμως βρίσκουνται αλλού. Γιατί είμαστε τόσο έτοιμοι να συγχωρήσουμε την άμυαλη επανάληψη εμπρηστικών συνθημάτων; Η ανοχή που δείχνουμε όταν η μάνα μας, η θκειά μας, ένας φίλος μας, ένας γνωστός του οποίου εν έχουμε το θάρρος σείρνει ένα ρατσιστικό σχόλιο τι είναι; Ρατσιστική πράξη; Αναπόφευκτη; Την επόμενη φορά που κάποιοι έξυπνοι μιτσιοί δέρουν έναν τ/κ επειδή έτσι, μπορούμε να τραβήσουμε μια ίσια γραμμή που τζίνην την φορά που αφήκαμε την λογική τζαι τον ρεαλισμό μας στην είσοδο μαζί με τα παλτά μας τζαι ενθαρύναμε έμμεσα ένα ρατσιστικό σχόλειο να θεωρηθεί εντάξει κατ' ευθείαν στον δαιμονοποιημένο "ρατσιστή" που θωρούμε στις ειδήσεις;

Λατρεμένη ομοιογένεια

Προσπαθώντας να διατηρήσω έναν σχετικά σταθερό ρυθμό δημοσιεύσεων εννά σας κοπυποστάρω σήμμερα ένα άρθρο το οποίο δημοσίευσα σε ομογενειακή εφημερίδα τον Μάρτη. Έννεν ακριβώς φρέσκο αλλά το θέμα βρίσκεται ακριβώς στο ίδιο σημείο που το άφησα τότε, όταν μέσα στα νεύρα έγραψα το άρθρο στο τρένο από την Αστόρια προς το Μανχάταν.

Είναι θέμα ομογενειακό, κάτι με το οποίο έχω ασχοληθεί περισσότερο από οτι θα ήθελα, αλλά να δείτε πως στην κατάσταση των μέσων μαζικής ενημέρωσης της Αστορίας μπορούμε να μάθουμε πολλά τζαι για το Κυπριακό χωριό. Δημοσιεύτηκε λοιπόν σε μια όσο να 'ναι αξιοπρεπή εφημερίδα της Αστόριας, λίγες εβδομάδες πριν φύγω βράζοντας από αυτό το παναΐρι.

Τι έμαθα στην Ομογένεια
Γράφει ο Γιώργος Κακούρης
Ένας νέος δημοσιογράφος που μόλις βγαίνει από το αυγό μαθαίνει και αντιλαμβάνεται πολλά όταν ασχοληθεί με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της Ελληνόφωνης κοινότητας της Νέας Υόρκης. Δεν τα μαθαίνει όλα μονομιάς (γηράσκουμε αεί διδασκόμενοι άλλωστε) αλλά όταν μετά από δυόμισι χρόνια έχει, όπως εγώ, περάσει από την ελπίδα στην αδιαφορία και από εκεί στην απαξίωση και τούμπαλιν, καταλήγει να έχει αποκομίσει και κάτι.

Σημείο 1ον: Στην Αστόρια, Μ.Μ.Ε. δεν πάει να πει Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αλλά Μέσα Μονομανούς Εμπάθειας. Το κάθε τσαρδί, έντυπο, ραδιοφωνικό ή διαδικτιακό δημιουργείται από αντίδραση σε όλα τα υπόλοιπα. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί ότι το κάθε μέσο είναι φορέας των προσωπικών σχέσεων αυτού που το έχει και ότι πέφτει τόσο εύκολα στο λούκι να καθορίζεται από τι θα πει για τους απέναντι; Και για το αν θα αφήσει το κοινό του να πάει και στους απέναντι ή να τολμήσει να εξασκήσει το δικαίωμα του στην επιλογή; Από οτι φαίνεται ο σκοπός τέτοιων μέσων δεν είναι να ενημερώσουν με κάποια δεοντολογία, να ψυχαγωγήσουν με κάποια ποιότητα ή, όπως κάθε επιχείρηση, να βγάλει κέρδος. Το οποίο μας οδηγεί στο-

Σημείο 2ον: Ένα υγιές μέσο εργάζεται είτε με έσοδα από διαφημίσεις είτε με κρατική υποστήριξη είτε με την υποστήριξη του κοινού του. Κοινή λογική. Ένα ομογενειακό μέσο δουλεύει με αγαθοεργίες, παρακάλιο, κάποτε εκβιασμούς ή αγιογραφίες ατόμων και θεσμών. Αν έβγαινε η New York Times ας πούμε με το πρωτοσέλιδο να μας λέει πόσο μεγάλη επιτυχία ήταν το τάδε gala ή πόσο γενναιόδωρη η τάδε δωρεά θα τους παίρναμε με τις πέτρες. Αν το προσέχαμε δηλαδή το πρωτοσέλιδο της Times γιατί-

Σημείο 3ον: Τα Ομογενειακά Μέσα Μονομανούς Εμπάθειας κατά κανόνα αφορούν ένα φανταστικό κρατίδιο σε μια γωνιά της Νέας Υόρκης η οποία προφανώς έχει αποσχισθεί από τις Η.Π.Α. και είναι υπερπόντια αποικία της Ελληνικής Δημοκρατίας στο αρχαιοελληνικό πρότυπο, χωρίς οποιαδήποτε σχέση με την χώρα στην οποία βρίσκεται. Για αυτό ας πούμε η αύξηση των επιτοκίων και η τιμή της ντομάτας στην Μητέρα Πατρίδα είναι πιο σοβαρό θέμα από την τιμή της βενζίνης στο New Jersey και τις δηλώσεις ενός Πολιτειακού Βουλευτή. Άμα θέλετε ενημέρωση για την κοινωνία στην οποία βρίσκεστε χάσετε- αυτά μπορείτε να τα βρείτε καλύτερα στα Αγγλόφωνα Αμερικάνικα μέσα. Όσο για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα... η δορυφορική και το διαδίκτυο σας δίνουν την ευκαιρία και ενημέρωση να έχετε και σοβαρή ανάλυση να ακούσετε.

Σημείο 4ο: Όσο για τις επόμενες γενιές Ελληνοαμερικάνων, που οποιοδήποτε σώφρων Μέσο θα ήθελε να προσεγγίσει, αυτά που θέλουν να μάθουν για τα νέα από την πατρίδα τα μαθαίνουν από τις προαναφερθείσες νέες διόδους επικοινωνίας. Το δυνατό σημείο των Μέσων Μονομερούς Εσωστρέφειας μπορεί να είναι τα ομογενειακά θέματα, αλλά όσα παιδιά Ελληνικής καταγωγής έχω γνωρίσει ενδιαφέρονται περισσότερο για τον Πετρέλη και το Παρά Πέντε παρά για την Ομοσπονδία. Υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά είναι γεγονός πως για τα μορφωμένα παιδιά στο πανεπιστήμιο μου εμείς στα ομογενειακά μέσα είμαστε μια γραφικότητα που αφορά ίσως τον παππού τους και η Αστόρια μια τεράστια καρικατούρα.

Δεν είμαι απαισιόδοξος. Με χαρά μου βλέπω να γίνονται προσπάθειες που με διαψεύδουν σε όλα τα παραπάνω σημεία, αν όχι στα Μ.Μ.Ε., τουλάχιστον στην συμμετοχή ομογενών όλων των ηλικιών σε εκδηλώσεις και προσπάθειες διατήρησης της Ελληνικής ταυτότητας της κοινότητας. Η κοινότητα υπάρχει, αναπτύσσεται και ευημερεί, πολύ φοβάμαι όμως πως εμείς στα μέσα έχουμε μείνει πίσω. Θα δούμε υγιή Μ.Μ.Ε. τα οποία ούτε υποχείρια θα είναι ούτε θα βρίσκονται στο άλλο άκρο της απέραντης αποδιοργάνωσης και απαξίωσης από την γενιά που μπορεί να της δώσει ζωή. Το ερώτημα είναι κατά πόσο αυτά τα μέσα θα είναι αυτά που έχουμε τώρα.

Ωραία η ηθογραφία αλλά για το θέατρο, όχι για τα ράδια και τις εφημερίδες.

"τοις βασιλεύσι* πάτερ μου, μεταξύ μας είμαστε..."

... τάδε έφη Χρυσούλα Διαβάτη, στο ρόλο της Φλώρας στους "Δύο Ξένους" των Ρήγα- Αποστόλου από το 1997. Τότε νόμιζα οτι η ατάκα ήταν απλώς μέρος της καρικατούρας. Ξέρετε, της καρικατούρας που άναβε καντήλι σε μια εικόνα της Φρειδερίκης στο προσκεφάλι της.

Αν και υπέθετα οτι υπήρχαν άνθρωποι που υποστήριζαν το να παραμείνει το τροπάριο "νικάς τοις βασιλεύσι" δεν ήξερα οτι ήταν ολόκληρο θέμα στην Ελλάδα της εποχής. Πού να ξέρω λοιπόν οτι εκτός από την Κύπρο, όπου δεν είχαμε ποτέ μονάρχες [πέρα ίσως του Μακαρίου] υπάρχουν και αλλού Ορθόδοξοι που ακόμα προσεύχονται για την νίκη των... βασιλέων.

Κι όμως, σε εγκαίνια στην Αστόρια την περασμένη εβδόμαδα έτυχε να το ακούσουμε κι αυτό. 'Οταν ήρθε η ώρα του "Σώσων Κύριε τον λαό σου", ο παπάς έκανε σήμα στον κόσμο να ψάλλουνε όλοι μαζί.

Φανταστείτε τη σκηνή- ένα δωμάτιο γεμάτο τίγκα με ομογενείς να αρχίζει ξαφνικά να ψάλλει "νικάς τοις βασιλεύσι"... Σαν αριστερίζων νέος μπορώ να πω οτι εσηκώστην η τρίχα μου, ένιωσα λες και ήμουν σε παράνομη συγκέντρωση φιλοβασιλικών. Κοίταγα γύρω μου να δω από πού θα πεταγόντουσαν οι Χίτες να με στείλουν εξορία στις βραχονησίδες.

Βέβαια η απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδας να αλλάξει το τροπάριο όταν αυτό ψάλλεται εκτός ναών δεν νομίζω να καλύπτει την Ορθόδοξη Εκκλησία της Αμερικής. Όταν όμως οι ομογενείς επιμένουν τόσο έντονα να είναι κοντά και να ακολουθούν τις εξελίξεις στη Μητέρα Πατρίδα, τότε πώς τους ξέφυγε αυτή η εξέλιξη; Δεν ξέρω, απλά ρωτάω.

Για το θέμα αυτό έγραψε το 1998 ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος. Το ίδιο το κείμενο αξίζει μια ανάγνωση μια και ο Ναυπάκτου δίνει πολύ καλά επιχειρήματα για την κατάργηση του "βασιλεύσι". Θα παραθέσω μόνο ένα μικρό χαρακτηριστικό κομμάτι [τα italics δικά μου]:

Οι σύγχρονοι άρχοντες δεν κυβερνούν τον λαό με την θεολογία, αλλά με την κοινωνιολογία, οπότε γίνεται διάκριση μεταξύ καπιταλιστικών, σοσιαλιστικών και φιλελευθέρων τρόπων διοικήσεως της Πολιτείας. Επομένως, οι σύγχρονοι άρχοντες είναι πολύ διαφορετικοί από τους παλαιούς. Άλλαξε σήμερα το πνεύμα του πολιτειοκρατικού συστήματος διοικήσεως. [...]
Οι βάρβαροι της εποχής εκείνης είναι οι ίδιοι με τους βαρβάρους της εποχής μας; Δεν γνωρίζω ποιούς θα κληθούμε να ονομάσουμε σήμερα βαρβάρους και να προσευχόμαστε εναντίον τους. Μπορούμε σήμερα να ονομάζουμε βαρβάρους; [...]
Σίγουρα το τροπάριο αυτό δεν είναι μια ιστορική ανάμνηση, αλλά μια προσευχή. Επομένως, τί θα κάνουμε όταν κληθούμε να προσευχόμαστε για τους άρχοντες, εναντίον των βαρβάρων σε περίοδο δικτατορίας, ή όταν η χώρα μας βρεθή υπό ξενική κατοχή; Ποιούς θα εννοούν οι Χριστιανοί στην Τουρκία ως βασιλείς, οι οποίοι Τούρκοι άρχοντες θα συστρατευθούν εναντίον των δικών τους βαρβάρων.

Ποιούς εννοεί η Ομογένεια σαν "Βασιλείς"; Σιγούρα κανέναν, πράγμα το οποίο κάνει τις συγκεκριμένες λέξεις τουλάχιστον αναχρονιστικές. Από πολιτικής άποψης δεν υπάρχει φυσικά θέμα- από θρησκευτικής όμως; Ας το κοιτάξουν οι θρησκευόμενοι λοιπόν... Εγώ ο αριστερίζων θα συνεχίσω σε λειτουργίες της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας να ψέλλω "τοις ευσεβεύσι". Ίσως και σε αυτές της Κυπριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας γιατί είναι καιρός και εμείς να αφήσουμε τους βασιλιάδες και να προχωρήσουμε επιτέλους στον επόμενο αιώνα.

*[Ευχαριστίες στην φίλη Τταλού για τη διόρθωση!]