Νεκατομένος ο ερχόμενος

Δεν είμαστε οι Κύπριοι που έχεις συνηθίσει

2011-07-18T15:48:00.004+03:00

Ο κόσμος έξω από τη Βουλή χειροκρότησε σήμερα μόνο την Γενική Ελέγκτρια. Γιουχάισε όλους τους υπόλοιπους. Κι ελπίζω αυτό να συμπεριλαμβάνει και τους βουλευτές που φέρουν σημαντική ευθύνη για όσα γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν και οι οποίοι έσπευσαν να μαζέψουν ψήφους για τα κόμματά τους με αναφορές στο θέμα του ρεύματος από τα κατεχόμενα. Κάτι που οι ίδιοι, αν ήταν στην κυβέρνηση, δεν θα μπορούσαν να αποφύγουν.

Τι φκάλλει έναν Κυπραίο στον δρόμο;

Ο Κυπραίος εφκήκε στον δρόμο όταν αντιλήφθηκε πως η διαφθορά του πολιτικού συστήματος όπως το βιώνει τα τελευταία χρόνια, η μετριότητα που επικροτούσε με την ελπίδα να βολέψει την κόρη τζαι τον γιό του, δεν είναι μια βιώσιμη κατάσταση. Πως η μετριότητα, εν τέλει, σκοτώνει.

Όμως το σύστημα δεν αφήνει τον κόσμο να του ξεφύγει τόσο εύκολα. Αρχίσαμε χωρίς κομματικό χρώμα. Τώρα κάμποσοι «πατριωτικοί» αριστεροί ήρθαν στο προσκήνιο, επιβάλλοντας εμμέσως εθνικούς ύμνους, στάσεις προσοχής και δεξιά χέρια σε ανάταση.

Η αντίθετη άποψη ακόμα ακούγεται, και εγώ είμαι έτοιμος να διαδηλώσω δίπλα από κάποιον με τον οποίο διαφωνώ, όμως δεν νιώθω άνετα όταν την στιγμή που συνειδητά απέχω από το να προωθώ την πολιτική μου γνώμη σε άλλα θέματα, οι κολλημένοι επιμένουν να αναφωνούν «ζήτω η Ελλάδα» και να μας σπρώχνουν προς τα ανοιχτά χέρια των πολιτικάντηδων που περιμένουν την κάθε ευκαιρία να μετρήσουν ψήφους επί πτωμάτων.

Δεν μπορώ όμως να μην διαμαρτυρηθώ και να αφήσω πεδίο βλακείας σκοτεινόν στους αριστερίζοντες εθνικιστές. Από την μία γιατί αυτό δίνει δικαιολογίες στον ευθυνόφοβο Πρόεδρο της Δημοκρατίας και από την άλλη γιατί όλοι έχουμε λόγους να είμαστε θυμωμένοι, όχι μόνο οι γραφικοί αντι-ΑΚΕΛικοί.

Ο απλός κόσμος ξεκινά πάντα από συντηρητικές θέσεις, τι να κάνουμε; Φωνάζει όταν απειληθεί η ασφάλεια αυτού και των παιδιών του, όταν όλα δείχνουν πως η επιχείρησή του θα φουντάρει εξ αιτίας λαθών άλλων. Μιλάμε με όρους όπως «ήρωες» για ανθρώπους που ήθελαν να ζήσουν και οι πλείστοι εκ των οποίων δεν ήξεραν τι τους περίμενε και «προδότες» για ανθρώπους απλά εγκληματικά ανεύθυνους γιατί αυτή τη γλώσσα ξέρουμε.

Από εκεί και πέρα όμως αρχίζει η αμφισβήτηση. Η υποβόσκουσα υποψία του Κύπριου ότι οι κομματικές ελίτ αποτελούνται από ένα μάτσο επικίνδυνα μέτριους ανθρώπους επιβεβαιώνεται και δημιουργεί αντισώματα πραγματικής αμφιβολίας: «Γιατί είναι αυτοί οι άνθρωποι εδώ; Ποιές από τις δικές μου πράξεις ενθάρρυναν την κατάσταση ατιμωρησίας;»

Ο ιός του κατεστημένου μεταλλάσεται γρήγορα και ύπουλα. Γρήγορα το σύστημα, από τους μικρούς μέχρι τους μεγάλους, έσπευσαν να εκμεταλλευτούν το σοκ του κόσμου για την παροχή ρεύματος από τα κατεχόμενα, μια δυσάρεστη έκπληξη μόνο για όσους εξακολουθούν να παίρνουν τοις μετρητοίς το Δόγμα Δεν Ξεχνώ.

Ο κόσμος που βρέθηκε τις πρώτες μέρες στο Προεδρικό και εξακολουθεί να επανέρχεται διαφωνεί σε πολλά. Στην οικονομία, στο κυπριακό, στην κοινωνική πολιτική. Όμως συμφωνεί σε ένα πράγμα: στο πως από δω και πέρα, δεν κουκουλώνουμε τίποτα. Κανείς δεν πλήρωσε για την Ήλιος, κανείς για το χρηματιστήριο, κανείς για την εκμετάλλευση των προσφύγων για χάρη του «οικονομικού θαύματος» (αναζητείστε το, δείτε το), κανείς για το πραξικόπημα (ούτε τούτος).

Εδώ μας θέλω. Πάμε για να πούμε μια άλλη άποψη; Πάμε για να αρνηθούμε μαζικά τον κολοεθνικό ύμνο τους και να θυμίσουμε γιατί διαδηλώνουμε;

Δεν είμαστε οι Κύπριοι που έχεις συνηθίσει.

Μαζί τους φάγαμε

2011-07-17T12:33:00.002+03:00

Ένας τρόπος υπάρχει να προσπεράσουμε τις μικροπολιτικές διαιρέσεις που ανησυχούμε πως θα καπελώσουν την πρώτη πραγματικά μαζική διαμαρτυρία της ε/κ κοινότητας που είδαμε τα τελευταία 50 χρόνια.

Κι αυτό είναι πως, πέρα από τις εγκληματικές ευθύνες του Προέδρου, του υπουργικού συμβουλίου και των επιτελείων τους, πέρα από την ημιμάθεια των μελών του ΓΕΕΦ, πέρα από την ανεπάρκεια της επιτροπής Άμυνας και όλων των βουλευτών που είχαν δει την έκθεση της Γενικής Ελέγκτριας, πέρα από την ανυπαρξία του γενικού εισαγγελέα και των βοηθών του, η έκρηξη των 98 εμπορευματοκιβωτίων αντικατοπτρίζει σε μεγαλύτερη κλίμακα τους μικρούς συμβιβασμούς στην ασφάλεια, στην μεθοδικότητα, στην σοβαρότητα που κάνουμε χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε.

Την βαρεμάρα του κάθε δημόσιου υπάλληλου που αρχίζει να κλείνει τα πάντα από τις 14:15 για να είναι έτοιμος να εξαφανιστεί στις 14:30 ακριβώς.

Την αδιαφορία του στρατιώτη και των αξιωματικών του σε κάθε στρατόπεδο, οι οποίοι μαζεύουν τα βιβλία ελέγχου των αποθηκών των πυρομαχικών από πριν και τα υπογράφουν προκαταβολικά για να μην κάνουν κανονική περιπολία.

Το ασυνείδητο θράσος κάποιου που γνωρίζει πως υπάρχουν περικοπές στο νερό αλλά επιμένει να ραντίζει αβέρτα με το λάστιχο το πεζοδρόμιο.

Την ευκολία με την οποία κάποιος δεν βάζει ζώνη ή κράνος όταν οδηγεί.

Την αδιαφορία με την οποία προωθούμε τον «δικό μας» με μέσο για μια θέση την οποία δεν αξίζει, έτοιμοι παράλληλα να ξεκατινιάσουμε όποιον άλλο το κάνει.

«Ο απλός κοινός νους καταλαμβαίνει περισσότερα» είπε μια κυρία σε μια από τις διαδηλώσεις. Όχι όμως καλή μου κυρία, ο «απλός κοινός νους» ήταν αυτός που μας έφερε ως εδώ γιατί βρίσκεται σε όλες τις βαθμίδες της εξουσίας αντί για ανθρώπους αποδεδειγμένα ικανούς πέραν του μέσου όρου. Η ηγεσία μας είναι μέτρια – και εκεί είναι το πρόβλημα.

Μαζί τους φάγαμε τους 13 της βάσης στο Ζύγι. Οι νοοτροπίες που οδήγησαν μέχρι εδώ είναι δικές μας, όχι μόνο των άλλων. Είναι η φυσική κατάληξη της στάσης του «άεισ’ το για ύστερα». Της προσωρινότητας και του ερασιτεχνισμού των δομών μας, γιατί ζούμε με το όνειρο πως μια μέρα, όταν λυθεί το Κυπριακό, όταν έρθουν οι εξωγήινοι, όταν τελειώσει η πλατεία Ελευθερίας, θα τις ολοκληρώσουμε και θα τις δούμε σοβαρά.

Την Τρίτη η μισοτέλειωτη πλατεία Ελευθερίας εγέμωσε. Ετελειώσαμεν την μόνοι μας. Η μισοτέλειωτη δημοκρατία μας μπήκε στον δρόμο του να ολοκληρωθεί γιατί δεν έχουμε άλλο χρόνο να περιμένουμε. Διαφωνούμε σε όλα τα υπόλοιπα, αλλά στο προεδρικό δεν παίρνουμε πολιτικές ταυτότητες, γιατί συμφωνούμε πως το κράτος μας το θέλουμε να λειτουργεί και να αποδίδει δικαιοσύνη ανεξαρτήτως αξιώματος. Και όποιος πάει με εμβλήματα για να προωθήσει το κόμμα του, την ομαδούλα του, καταλαμβαίνει ότι δεν χωράει εδώ.

Η νέα μέρα της Κύπρου είναι οδυνηρή. Αναμένονται, ίσως, παροδικές νεφώσεις δακρυγόνων. Όμως ξημέρωσε.

Δημοσιεύθηκε σήμερα στο Παράθυρο του Πολίτη.

Μια εξάδα αφκά

2011-05-22T20:19:00.004+03:00

Μια ομάδα κέρδισε, μια ομάδα έχασε. Κάποιοι βγήκαν και σμπαράλιασαν προεκλογικά περίπτερα κι ένα μπαρ, όλοι άρχισαν να αντιδρούν, οι μεν είπαν στους δε «αυτά κάνετε;», οι δε είπαν στους μεν «αυτά δεν κάνετε κι εσείς;» και χωρίς κανείς να έχει επί της ουσίας δίκιο, οι κάφροι του πληκτρολογίου πήραν τη σκυτάλη από τους κάφρους των γηπέδων. Οι κομματάρχες έτριψαν τα χέρια με ικανοποίηση, έχοντας βρει μια ιδανική ευκαιρία να καταπολεμήσουν την απάθεια και την απαξίωση που νιώθουν οι πάντες εναντίον τους.

Αλλά όλο αυτό που μένει είναι οι τραυματίες, μια κατεστραμμένη επιχείρηση και μια αίσθηση ανασφάλειας. Μολότοφ και ξύλο ούτε καν για ιδέες, αλλά στο πλαίσιο ενός εντελώς στημένου θεάματος διεφθαρμένων μεγαλοπαραγόντων. Άλλοι, κάπου, επαναστατούν. Εμείς έχουμε μόνο στρατιωτάκια.

Καλώς καταδίκασαν στο διαδίκτυο [και μιλώ κυρίως για απλό, νέο κόσμο, όχι για ψευδοϋποψηφίους] όσοι καταδίκασαν τα επεισόδια της Τετάρτης, τα οποία ως εφαρμογή της θεωρίας περί επανάληψης της ιστορίας, ήταν η φάρσα που αντικατέστησε την τραγωδία της περασμένης εβδομάδας στην Αθήνα. Όμως μόνο στο πλαίσιο του στημένου παιχνιδιού και φυσικά για τους λανθασμένους λόγους. Όπως σώπασαν οι «αριστεροί» για την επίθεση, έτσι σωπαίνουν και οι «δεξιοί» όταν κάποιοι δέρνουν αλλοδαπούς ή καταστρέφουν αυτοκίνητα Τουρκοκυπρίων.

Οι πάντες έσπευσαν να επιβεβαιώσουν τη θέση τους για τους «άλλους». Και χωρίς να τους ενδιαφέρει το ότι οι δρόμοι έγιναν για μια νύχτα πεδίο μάχης ηλιθίων, άγονται και φέρονται στις γραμμές του προεκλογικού θεάτρου.

Οι ίδιοι ψευδοηγέτες που οι περισσότεροι από εμάς μαθαίνουμε σιγά σιγά να θεωρούμε παρωχημένους, γραφικούς και άσχετους, βρήκαν χρυσάφι. Ανάσαναν λίγο από το φόβο της αποχής και της ψήφου διαμαρτυρίας. Γιατί είναι οι μόνοι που κερδίζουν όταν, αντί να δουλεύουν για εμάς, δουλεύουν εμάς προς ίδιον όφελος.

Μια ομάδα κέρδισε, μια ομάδα έχασε. Κάποιοι βγήκαν και σμπαράλιασαν προεκλογικά περίπτερα κι ένα μπαρ. Η κατασκευασμένη «όξυνση» από τους ψευδοπολιτικούς πέτυχε.

Θυμίζω: υπάρχουν έξι κοινοβουλευτικά κόμματα. Τα αβγά πωλούνται συνήθως σε συσκευασία εξάδας.

5-11-10

2010-11-09T10:30:00.007+02:00

Μαύρη μέρα δεν είναι όταν «χάνουμε» σε μια σύγκρουση. Μαύρη μέρα είναι όταν φτάνουμε σε μια σύγκρουση. Έτσι χάσαμε την Παρασκευή. Όμως για κάθε ένα άτομο που κατάλαβε τα αυτονόητα, δηλαδή ότι όσο μετριοπαθείς και να είναι οι προθέσεις κάποιων από τους «πατριώτες», στην καρδιά των ομάδων αυτών μόνο φόβος, ρατσισμός, ανοησία και ένα χέρι με λοστό υπάρχει, για κάθε ένα άτομο που το κατάλαβε αυτό, σημειώσαμε μια μικρή νίκη.

«Εγώ δεν είμαι ρατσίστρια, αλλά η κυβέρνηση θα μας κάμει»

Αυτό ήταν το πρώτο που είχε να πει μια ακροάτρια στο τέλος της χθεσινής πρωινής εκπομπής του Καναλιού 6. Και φυσικά, ο κ. Μιχάλης, που δεν αφήνει κουβέντα να ππέσει χωρίς να απαντήσει έδωσε τη σωστή απάντηση: Δεν υπάρχουν αλλά- αν δεν είσαι ρατσιστής, αυτό είναι στάση ζωής και δεν μπορεί να το αλλάξει καμιά κυβέρνηση.

Για αυτό και πέρα από την άμεση ευθύνη για τα επεισόδια της Παρασκευής (κάναμε καλά να ανακόψουμε την ρατσιστική πορεία; θα έπρεπε ίσως να την αφήναμε μετά από λίγο να περάσει γιουχαΐζοντας τους- όπως αναπόφευκτα έγινε; θα μπορούσε η αστυνομία να είχε κινητοποιήσει περισσότερους; μήπως η αστυνομία ουσιαστικά τους προστάτευσε αφού ούτε ένας από αυτούς δεν συνελήφθη; δεν έπρεπε να αντιληφθεί ο Δήμος Λάρνακας τους κίνδυνους;) πρέπει να θυμόμαστε ότι πίσω από την σωστή στην ουσία της θέση πως το κράτος πρέπει να αποκτήσει σωστή μεταναστευτική πολιτική βρίσκονταν πλακάτ με ανοησίες του τύπου «τους στέλνει η Τουρκία», «σε λίγα χρόνια θα είσαι μειονότητα», πορωμένοι που έφτασαν στις Φοινικούδες με μαχαίρια και φωτοβολίδες και έβριζαν και προκαλούσαν ελπίζοντας να γίνουν αυτά που έγιναν.

«Κουλία, ντροπή, μαζί με τους Ναζί»

Αν υπάρχει κάτι που πρέπει να τονιστεί μετά τα επεισόδια στις Φοινικούες είναι η συμμετοχή στην πορεία του Ζαχαρία Κουλία αλλά και δημοτικού συμβούλου της Λάρνακας.

Ο Ζαχαρίας Κουλίας εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια των επεισοδίων. Ίσως να είχε μια στιγμή αυτοκριτικής, αλλά πολύ αμφιβάλω. Την επόμενη όχι μόνο διατήρησε τα ίδια τσιτάτα, αλλά χωρίς ντροπή επανέλαβε, ξανά, το γνωστό πλέον ως ψέμα για τα «μεγάλα επιδόματα» σε μετανάστες. Όταν ένας βουλευτής λέει ψέματα εν γνώση του, τότε ήρθε η ώρα να ζητήσουμε την παραίτηση του.
Ο δημοτικός σύμβουλος με ευκολία έβριζε τον επικεφαλής της ΚΙΣΑ και μετά το τέλος των επεισοδίων, έξω από τον Αστυνομικό Σταθμό Λάρνακας, διατράνωνε πως «δεν είχατε ούτε έναν Σκαλιώτη μαζί σας» και πως η ΚΙΣΑ «μαζεύκει κοπελλούθκια» από άλλες πόλεις για να προκαλέσουν ζημιές (βγάζοντας και υπόνοιες ρατσισμού μεταξύ πόλεων δηλαδή). Αν γίνει γνωστό και διασταυρωθεί το όνομα του, τότε δεν θα έπρεπε άμεσα να παραιτηθεί;

Δηλαδή: Κακές, ανοήτες προθέσεις, ψηφοθηρικές αντιδράσεις.

Εν τω μεταξύ, ο βουλευτής Τάσος Μητσόπουλος ο οποίος κατάγεται από τη Λάρνακα έσπευσε μετά τα επεισόδια στον αστυνομικό σταθμό (καλώς), όπου σοκαρισμένος ψέλλισε κοινοτυπίες για το «ξένο αυτό φαινόμενο» (κακώς).

Δηλαδή: Καλές προθέσεις. Αδύναμες bayramdan sonra αντιδράσεις.

Κι αυτό το πλέγμα, κακοπροαίρετων, θρασύτατων ψευτών και καλοπροαίρετων, αδύναμων αντιδράσεων συνοψίζει από που αρχίζουμε. Τους ακραίους που αποφάσισαν να επιτεθούν με φωτοβολίδες, άτομα όπως ο κ. Κουλίας και ο συγκεκριμένος δημοτικός σύμβουλος, αλλά και το άνευρο κοινωνικό σύνολό μας, τους ανέχονται λόγω ψήφων, ατολμίας και υφέρποντος ρατσισμού. Και μιλάμε για εκλελεγμένους αξιωματούχους. Το σύνθημα «Κουλία, ντροπή, μαζί με τους Ναζί» μπορεί να υπερβάλει στην απόδοση αρκετής συνοχής μεταξύ ρατσιστών ώστε να τους αποκαλεί «Ναζί», όμως δεν υπερβάλει καθόλου στην ντροπή που θα έπρεπε να προκαλεί.

Τα γεγονότα τα έχουμε πει, ξανά και ξανά. Πέρα από το μπλοκάρισμα της πορείας, οι απέναντι είχαν τα μαχαίρια, οι απέναντι φώναζαν «Έξω οι ξένοι από την Κύπρο», οι απέναντι χρησιμοποιούσαν το «τούρκος» για βρισιά και είχαν πολλά να πουν για τον «σιήστο που μας ξημπάρρωσε».

Να τη θυμάστε την 5η Νοεμβρίου.

«Έπρεπε να το δω. Δεν είχε μείνει σχεδόν τίποτα. Όμως ενώ στεκόμουνα εκεί, στη μέση των ερειπίων, ένιωσα ξαφνικά πως όλα συνδέονταν. Και μπορούσα να δω όλα όσα είχαν συμβεί και όλα όσα θα συνέβαιναν. Και όλα συνδέονταν».
-«V for Vendetta»

Μας καίνε;

2010-10-20T11:18:00.002+03:00

«Περιπολία» στους δρόμους της παλιάς Λευκωσίας και συγκεκριμένα στη Φανερωμένη φέρονται να έκαναν την Κυριακή άτομα που έχουν σχέση με τον ακροδεξιό χώρο. Σύμφωνα με νεαρούς που συχνάζουν στην περιοχή, τα παλλικάρια της φακής εκαπάρτισαν για λίγο και μετά αποχώρησαν, θέλοντας όμως να δώσουν το μήνυμα του «ξέρουμε πού είσαστε».

Αυτό, μερικές μόνο μέρες αφότου άγνωστοι έγραψαν εκφοβιστικά συνθήματα στους τοίχους γύρω από τον Μανώλη, μεταξύ των οποίων και το χυδαίο «αν θέλουμε σας καίμε», το οποίο γράφτηκε μάλιστα πάνω στον τοίχο του περίβολου της εκκλησίας. Κι εκεί παραμένει, με μια προσθήκη από το αντίπαλο «στρατόπεδο» που πρέπει να μας θυμίζει ότι αν οι νεοφανείς «ελληνόψυχοι» ακροδεξιοί της χώρας μας συνεχίσουν να προκαλούν ίσως πετύχουν τις συγκρούσεις που επιθυμούν - κάτι που δεν θέλει κανείς.

-δημοσιεύτηκε στα παραπολιτικά του σημερινού Πολίτη (χωρίς, βέβαια, τα λινκς)
φώτο από το antistasi.info και το σάιτ του ΕΛΑΜ, τα οποία προφανώς υπερυφανεύονται για τα στοιχισμένα σε γραμμές οπαδόπουλα τους

Μυγιάγγιχτοι κεντρώοι

2010-10-15T21:06:00.003+03:00

Το Σάββατο έγινε συνάντηση του Συμβούλιου Νεολαίας Κύπρου που απαρτίζεται από νεανικές ΜΚΟ και κάμποσες «νεανικές» κομματικές οργανώσεις (δύο-τρεις για κάθε κόμμα). Στην ημερήσια διάταξη ήταν και η σύνδεση με το Συμβούλιο της πρώτης κυπριακής οργάνωσης για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, της Accept.

Η παρουσίαση της ομάδας ήταν, μάθαμε, κάπως... αθυρόστομη. Συμπτωματικά, αντιπρόσωποι συγκεκριμένου κομματικού χώρου στο προοδευτικό κέντρο χρειάστηκε την ώρα εκείνη να απαντήσουν το τηλέφωνό τους και να βγουν από την αίθουσα. Τυχαίο; Αργότερα τήρησαν ηχηρή αποχή από την ψηφοφορία για την είσοδο της Accept στο Συμβούλιο, μαζί με ορισμένους αντιπροσώπων άλλου (θεωρητικά) πιο προοδευτικού κομματικού χώρου. Τυχαίο;
Το πιο ενδιαφέρον; Σε έγγραφο που προτάθηκε σχετικά με τις σεξουαλικές διακρίσεις, γινόταν αναφορά στην ανάγκη για σεξουαλική διαπαιδαγώγηση σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης (στην αρχή του εγγράφου) και στη νομική κατοχύρωση των σχέσεων μεταξύ ομόφυλων (προς το τέλος του εγγράφου).

Οι ίδιοι προοδευτικοί κεντρώοι πρότειναν τροποποίηση για τη διαπαιδαγώγηση και... αγνόησαν την πιο επίμαχη πρόνοια για τη νομική κατοχύρωση. Κάτι δεν συνάδει εδώ; Το πιθανότερο είναι να μην διάβασαν το έγγραφο μέχρι το τέλος...

-δημοσιεύτηκε στα παραπολιτικά του σημερινού Πολίτη

Τα ράσα δεν κάνουν τον Παπαφλέσσα

2010-08-19T01:44:00.006+03:00

Θα νόμιζε κανείς πως με τόσο ελεύθερο χρόνο στα χέρια τους [ώστε να θυμούνται κάθε πραγματικό ή φαντασιακό περιστατικό σεξισμού, ταξικού, ηλικιακού και ηλιακού ρατσισμού στο μπλογκ τους] τα παλικάρια του Christofias Watch δεν θα ασχολούνταν ιδιαίτερα με κάποιον που τους διαβάζει μια φορά κάθε δύο μήνες. Κι όμως.

Με το Christofias Watch έχω μια σχέση αθκιάσης- απέχθειας. Ως φοιτητής ακολούθησα τα πρώτα του βήματα περίεργος για το πού ακριβώς το πήγαιναν. Αρχικά:
1. θεώρησα πως επρόκειτο για κάποια πολύ έξυπνη προσπάθεια παρωδίας των φαινόμενων πατριδολαγνείας και γιαλαντζί αγωνιστικότητας. Άλλωστε πως να παρει κανείς το γεγονός πως οι αγωνιστές είχαν ως φώτο τους στο Facebook, για αρκετό καιρό, τους πρωταγωνιστές του Lost να ποζάρουν ηρωικά;
2. σκέφτηκα πως θα έπρεπε να ήταν και όσοι πιστεύουν στην επανένωση της χώρας εξ ίσου θρασείς και εριστικοί, αντί να απολογούνται για τις απόψεις τους. Έκτοτε, και χάρη στην κριτική φίλων και συντρόφων στον αγώνα για αφελληνισμό της Κύπρου και της προσβολής των εθνικών μας χαρουπιών από δάκο αναθεωρώ. Δεν αξίζει σε κανέναν να φτάνει σε τέτοια επίπεδα χυδαιότητας.

Τελικά, και πολύ πριν επιχειρήσουν να βαφτίσουν εαυτούς μάρτυρες της ελευθεροτυπίας , αντιλήφθηκα πως όχι, δεν επρόκειτο για παραπλανημένους έφηβους που λόγω ανησυχίας για την πατρίδα τους πήραν τον λάθος δρόμο αλλά για κάτι πιο επικίνδυνο [ή και ανόητο]: παίκτες σε ένα ακόμα μίζερο μικροπολιτικό παιχνίδι μεταξύ φατριών των κομμάτων του λεγόμενου «κεντρώου χώρου».

Τα μισά τους ποστ είναι πατριωτικά inside jokes και ΔΗΚΟϊκές και ΕΔΕΚίτικες βεντέττες και τα άλλα μισά κλασσικά παραδείγματα αντιΑΚΕΛικών συνδρόμων που το μόνο που πετυχαίνουν είναι να κάνουν τους ΑΚΕΛικούς να αναβιώνουν τις δικές τους εμμονές και δεν αποτελούσαν την σκληρή, ουσιαστική κριτική στον Πρόεδρο Χριστόφια που νομίζουν πως είναι.

Τακτική μου όταν (και όσο) διάβαζα και σχολίαζα στο συγκεκριμένο μπλογκ ήταν να ασκώ κριτική επί της ουσίας, και όταν δεν έπαιρνα απαντήσεις να επαναλαμβάνω το ερώτημα μου. Κάποια στιγμή τα σχόλια μου διαγράφηκαν από το Μπλογκ για την Υπεράσπιση της Κομματοκρατίας γιατί ενοχλούσαν περισσότερο από σχολιαστές με τους οποίους συμφωνώ αρκετές φορές ιδεολογικά αλλά έπεφταν στο ίδιο επίπεδο με τους «Επίτροπους». Μετά που σχολιαστής του μπλογκ με τον οποίο είχα κάνει ειλικρινείς συζητήσεις αναρωτήθηκε για την τακτική αυτή, μου απονεμήθηκε χάρη και άδεια να εκφέρω γνώμη. Έκτοτε, και ειδικά από τότε που έπαψα να είμαι φοιτητής, ασχολούμαι σπάνια- ίσως γιατί δεν θέλω και να συνεισφέρω στο επικοινωνιακό παιχνίδι της φατριάς που προσπαθεί να αναστήσει το φαντασιακό «βροντερό 76%» αποτυχάνοντας οικτρά, ξανά και ξανά.

Δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι κάποιος θα ήθελα να διαβάσει ένα σεντόνι με απαντήσεις σε κάθε σχολιαστή στην ανάρτηση για το ΡΙΚ που ενέπνευσε τη χθεσινή ανάρτηση. Θα επιχειρήσω να απαντήσω όμως συνοπτικά στην ανάρτηση περί της «γραμμής που μας χωρίζει»:

1. Χαίρομαι που δεν επιμελείστε πλέον τα σχόλια. Προχωρήσατε ένα βήμα πιο κοντά στη δημοκρατία την οποία επικαλείστε αν και υποψιάζομαι πως η τακτική «γεμίζω το χώρο με τα σχόλια με άσχετες μαλακιούλες» είναι άλλου είδους φίμωση του διαλόγου- φίμωση με τον πνιγμό τους μέσα σε φωνασκίες...

2. Αν ο Δρουσιώτης ή ο Στρατής σχολίασαν σεξιστικά τη Φανούλλα Αργυρού ή τη Μικαέλλα Λοΐζου θα διαφωνήσω μαζί τους. Όμως:
α. Οι ρατσιστικές αναφορές της Φανούλλας Αργυρού όπως δημοσιεύτηκαν στο μπλογκ σας είναι τέτοιες είτε προέρχονται από άντρα είτε από γυναίκα. Δεν χρειάζεται να καταφύγω σε σεξιστική γλώσσα όταν η κ. Αργυρού απροκάλυπτα διαφημίζει τον ρατσισμό της με ημιμαθείς χαρακτηρισμούς περί «γύφτων», «Μόγγολων» και άλλων αποδιοπομπαίων τράγων της εθνικής καθαρότητας. Από αυτή την άποψη διαφωνώ με τον Δρουσιώτη μόνο εάν και εφόσον έπεσε στο επίπεδο σας.
β. Την σεξιστική επίθεση που ισχυρίζεστε πως έγινε κατά της Μικαέλλας Λοΐζου την ερμηνεύω ως παρεξήγηση καθώς η έκφραση «θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει» αναφέρεται στο Μέτωπο και τις φερόμενες έμμεσες και άμεσες διασυνδέσεις του με την ακροδεξία. [Θα ήταν καλό αν βάζατε και κάποιες παραπομπές στους ισχυρισμούς σας τους οποίους ξεγοφιάστηκα να εντοπίσω αναλώνοντας χρόνο και κόπο, κάτι που προφανώς δεν σέβεστε αρκετά τους αναγνώστες σας να κάνετε]. Πάντως μου κάνει εντύπωση που μου κάνετε επίθεση επειδή δεν υπερασπίστηκα την τιμή της Μικαέλλας, με την οποία είμαι πολύ καλός φίλος εδώ και χρόνια και γνωρίζω πως είναι εντελώς ικανή να υπερασπιστεί το φύλο της και μόνη της. Αφήστε που είμαι ίσως από τους λίγους της «παρέας μου» [και έχω διαφωνήσει ξανά και ξανά] που εκφράζω δημόσια την πεποίθηση ότι το Μέτωπο, παρά την πλάνη στην οποία βρίσκονται τα μέλη του και την διαχρονική παραπλάνηση των Κομματοκρατών για μαξιμαλιστικές και ασαφείς «λύσεις» την οποία επιμένει να σφιχταγκαλιάζει, είναι μια φωνή με την οποία πρέπει να έρθουμε σε διάλογο.

3. Το επιχείρημα «εν της παπαθκιάς τα ξύλα» που αποτελεί και δικό μου all time favourite μπορεί να χρησιμοποιηθεί και από τις δύο πλευρές μιας συζήτησης. Εσείς το χρησιμοποιείτε επιλεκτικά και παραπλανητικά, αποφεύγοντας να αναφερθείτε στην άμεση σύνδεση των ουσιαστικών ιδεών σας με τον ρατσισμό και τον εθνικισμό, καλυπτόμενοι έναν μανδύα προοδευτισμού που δεν πείθει.

Καταδικάσατε την επίθεση κατά του μετανάστη στην Μακαρίου; Καλά κάνατε. Αλλά μην περιμένετε συγχαρητήρια για τα αυτονόητα, σαν άλλος υπουργός προεδρίας που θεώρησε πως έκανε κάτι το καταπληκτικό με την παραίτηση του για το ρουσφέτι. Γιατί αν και, σαν καλοί πολιτικάντηδες, καταδικάζετε τα συμπτώματα μιας άρρωστης κοινωνίας, αποφεύγετε επιμελώς να μιλήσετε για τις ρίζες των προβλημάτων και να επιχειρήσετε ουσιαστική κριτική. Και παράλληλα προωθείτε τις νοοτροπίες της μετατροπής της μειοψηφικής άποψης σε άντρο προδοτών, ανέχεστε τον απροκάλυπτο ρατσισμό (φτάνει να είναι μικροαστικός και φραστικός) και βιάζετε τη δημοκρατία... στο όνομα της.

Αλήθεια, αφού είμαστε «ακραίοι περιθωριακοί» γιατί ασχολείστε μαζί μας; Και γιατί υποθέτετε ότι συμπορεύομαι απόλυτα με τους συναδέλφους μου; Δεν εργάζονται όλοι οι οργανισμοί ως κόμματα όπου οι διαφορετικές απόψεις στοχοποιούνται και στήνονται μέχρι και... «αγωνιστικά» μπλογκ εξυπηρέτησης σκοπιμοτήτων.

Λέγομαι Γιώργος Κακούρης. Κατάγομαι από δεξιά οικογένεια της Άσσιας. Ο ένας παππούς μου πολέμησε στην ΕΟΚΑ, αιχμαλωτίστηκε από την κατοχική δύναμη και βασανίστηκε για την υποστήριξη του στην Ένωση. Ο άλλος παππούς μου έκρινε χωρίς παρωπίδες τους πάντες γύρω του σε σημείο που οι «αριστεροί» τον θεωρούσαν «δεξιό» και οι «δεξιοί» «αριστερό». Η μητέρα μου αιχμαλωτίστηκε από τον κατοχικό στρατό στις πορείες των γυναικών στον Άγιο Κασσιανό τη δεκαετία του '80.

Τοποθετώ τον εαυτό μου στην προοδευτική αριστερά, όχι σε αυτή που τη βρίσκει με τις παρανοημένες ιδέες του Μαρξ και ούτε σε αυτή που νιώθει ότι πρέπει να δικαιολογήσει τον πατριωτισμό της ανεμίζοντας σημαίες τρίτων χωρών.

Διάλεξα να εργάζομαι στον «Πολίτη» επειδή οι απόψεις μου συμπίπτουν ως επί το πλείστον με αυτές των συναδέλφων μου κι επειδή είμαστε μια μειοψηφία που πιστεύω μπορεί μόνο να αυξηθεί όσο θα εκφράζουμε τις απόψεις μας δυνατά και κόντρα στην μιζέρια της κομματικής ελίτ που αντιπροσωπεύετε.

Η γραμμή που μας χωρίζει είναι η γραμμή μεταξύ όσων γνωρίζουν πως βρίσκονται στη μειοψηφία, ή πως αυτά που θα πουν δεν θα αρέσουν αλλά συνεχίζουν να τα λεν, επώνυμα, φέροντας και διατηρώντας την ευθύνη για τις απόψεις τους από τη μια- και των απολογητων των ψευδαισθήσεων που οι κατά συρροήν αποτυχημένοι πολιτικοί μας θέλουν να έχουμε για να διατηρηθούν στην εξουσία λίγο ακόμα από την άλλη.

Η τραγική πλάνη σας είναι ότι βρίσκεστε στην αντίθετη πλευρά της γραμμής στην οποία αναφέρεστε. Διότι η επανάσταση του χθες είναι το κατεστημένο του σήμερα, κι εσείς διεξάγετε τον αγώνα άλλων γενιών και υπερασπίζεστε αντανακλαστικά τη συντήρηση.

Η καπηλία των αγώνων για τη δημοκρατία που έκανε η προηγούμενη γενιά δεν αποτελεί αγώνα. Ούτε η εργολαβική εξυπηρέτηση κομματικών συμφερόντων.

Η κυρία Ανθή και το λυκόφως των κομμάτων

2010-06-29T02:52:00.003+03:00

Θα κάμω μια πρόβλεψη, τζαι ας φκω λάθος ή αφελής.

Η κυρία Ανθή, με το κατά λάθος send του θρυλικού email της 28ης Ιουνίου 2010 που πάτησε ίσως περάσει στην ιστορία μαζί με τον κύριο Θεμιστοκλέους ως η αρχή του τέλους για την Κομματοκρατία [ή τη σημερινή μορφή της].

Τζαι εξηγούμαι: η μιά λόγω άδολου λάθους, ο άλλος λόγω μισαλλοδοξίας, έφεραν από ένα κόμμα ο καθένας σε δύσκολη θέση, αποκαλύπτωντας μιαν αμαρτία (η μία) τζαι έναν τρόπο σκέψης (ο άλλος) την οποία όλα τα κόμματα μοιράζονται ως σύνολα (με ατομικές βέβαια εξαιρέσεις τζαι διαβαθμίσεις αθλιότητας για τα μέλη τους).

Το ίδιο το κόμμα σε κάθε περίπτωση, στις πρώτες, κρίσιμες ώρες/μέρες της υπόθεσης παίζει πελλό για την ουσία του θέματος:

ΔΗΣΥ:

"Ο Δημοκρατικός Συναγερμός εκφράζει τη λύπη του για την καθυστέρηση να αντιδράσει και να διαχωρίσει τη θέση του από απαράδεκτες ύβρεις και χαρακτηρισμούς που έχουν εκφραστεί μετά την πρόσφατη δημοσιοποίηση έκθεσης της Επιτρόπου Διοικήσεως για το θέμα ενός πιθανού συμφώνου συμβίωσης ομόφυλων ατόμων.
Ο Δημοκρατικός Συναγερμός, ως μια σύγχρονη, αδογμάτιστη Ευρωπαϊκή παράταξη που σέβεται την ατομική ελευθερία και αξιοπρέπεια, θα αξιολογήσει και θα τοποθετηθεί επί του ζητήματος όταν αυτό εγερθεί με τρόπο συγκεκριμένο."

Δεν εκφράζει λύπη για τη θέση, αλλά για την καθυστέρηση της αντίδρασης. Δεν παίρνει θέση επί της ουσίας και βάσει των αρχών τις οποίες επικαλείται αλλά το παραπέμπει ως παρατζεί.

ΑΚΕΛ:

"Εκφράζουμε τη λύπη μας γιατί ένα λάθος σε αποστολή ηλεκτρονικής αλληλογραφίας γίνεται προσπάθεια να μετατραπεί σε θέμα στα ΜΜΕ.
Όπως σίγουρα συμβαίνει και με άλλους πολιτικούς χώρους, πόσο μάλλον με το μεγαλύτερο κόμμα της Κύπρου, αρκετός κόσμος επικοινωνεί καθημερινά μαζί μας, είτε για να εκφράσει τις απόψεις του, είτε για να εκφράσει κάποιο παράπονο, είτε για να ζητήσει συγκεκριμένη βοήθεια για κάποιο πρόβλημα που αντιμετωπίζει.
Εμείς ως ΑΚΕΛ κρινόμαστε από το πώς εμείς ενεργούμε για να στηρίξουμε τον κόσμο και όχι από το αν τα διάφορα αιτήματα, προβλήματα ή απόψεις του κόσμου κρίνονται δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα. Το ΑΚΕΛ συμπεριφέρεται πάντοτε, και αυτό το ξέρει καλά ο κόσμος, μέσα στα πλαίσια της διαφάνειας και της αξιοκρατίας."

Ξανά, η έκφραση λύπης έχει να κάμει με το ότι το θέμα... έγινε θέμα [σαν δεν ντρέπουνται, να κάμμουν το ρουσφέττι θέμα αντί να μας πιστέψουν σιόρ]. Κι ακόμα χειρότερα, κάμμει πως κάτι που ούλλοι ξέρουμε πως υπάρχει εν υπάρχει τζαι χώννεται πίσω που το δάχτυλο του.

Στην ουσία η ατυχία των δύο κομμάτων εν ότι εν τα πρώτα που εκτίθενται για το συγκεκριμένο θέμα τραβώντας ούλλα τα πυρά. Η τύχη των υπολοίπων ένει ότι μπορούν να ανασάνουν με ανακούφιση τζαι να μουλλώσουν σε μια γωνιά καρτερώντας να ησυχάσει η κατάσταση. Αλληλοκάλυψη δηλαδή μεταξύ των κομματικών ελίτ για να περάσουν τζ' ως παράτζει. Ο μαννός ο ψηφοφόρος εννά το ξιάσει τζαι τούτο.

Μέχρι σήμερα κανένα κόμμα εν έσιει πάρει θέση για τις δηλώσεις του κ. Θεμιστοκλέους εκτός που ανακοίνωση των Οικολόγων. Που τα εχτές μόνο ο εκπρόσωπος τύπου του ΔΗΣΥ έσειρε ένα "Το κάθε σχόλιο περιττεύει" τζαι αναμένουμε να δούμε τι εννά συμβεί.

Να θυμάστε. Ο κύριος Θεμιστοκλέους ήταν η αφορμή να δημιουργηθεί σε τούντην συντηρητική κοινωνία μας δυναμική για τη δημιουργία γκέι κινήματος. Τι θα μπορούσε άραγε να προκαλέσει η κυρία Ανθή;

Τζαι καρτερούμε μέρα νύχτα να φκάλει δελτίο τύπου το ΔΗΚΟ ενάντια στο ρουσφέττι. Επειδή θα είναι αστείο σε τόσα πολλά επίπεδα, σαν την «Αίγια» στες αρκές της.

Ο μόνος τρόπος να λυθεί το Κυπριακό περνά που τον Αρχιεπίσκοπο

2010-05-14T13:28:00.004+03:00

Τζαι εξηγούμαι-

Γράφει σήμερα παραπολιτικό του Πολίτη [not mine]:

Γρουσούζικο τριφύλλι
Πραγματικά πολύ τολμηρός ο Δημήτρης Χριστόφιας… Κανόνισε, λέει, για σήμερα το μεσημέρι, να δεχθεί στο Προεδρικό Μέγαρο αντιπροσωπεία της ομάδας –ποδοσφαίρου- του Παναθηναϊκού, η οποία και θα του επιδώσει αναμνηστική πλακέτα. Ο τελευταίος ο πολιτικός άρχων που το έκανε αυτό ήταν, πέρσι, ο Κώστας Καραμανλής, ο οποίος υποδέχθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου την πρωταθλήτρια Ευρώπης ομάδα μπάσκετ του ΠΑΟ και θα θυμάστε τι ακολούθησε (συντριβή στις εκλογές, παραίτηση από την αρχηγία της ΝΔ, χρεοκοπία, ΔΝΤ)… Μήπως να το ξανασκεφτόταν ο Πρόεδρος; Στην ανάγκη, ας τους στείλει στον Αρχιεπίσκοπο να πάρουν ευχή, μπας και πάρει κανένα πρωτάθλημα η ΑΕΚάρα…
Δαίμων

Αν έσιετε την έννοια μήπως τζαι κολλήσει παραπάνω γκαντεμιά ο Αρχιεπίσκοπος [φήμες!] σκεφτείτε πως το σιορότερο που μπορεί να γίνει είναι να υπερνικήσει η γκαντεμιά της ΑΕΚ, να καθαιρεθεί ο Ηρόδοτος σε εκκλησιαστικό πραξικόπημα, να φάει ο Κύκκου τα λεφτά της εκκλησίας στο κουμάρι και να καταλήξει ο Αρχιεπίσκοπος να δουλεύει στο Johny Rockets των κατεχομένων. Στον μήνα θα καταρρεύσει και η οικονομία των κατεχομένων και θα ζητήσουν άνευ όρων επανενσωμάτωση στη ΚΔ.

Και θα ζουν αυτοί καλά κι εμείς ακόμα καλύτερα.

Ηρωοποιώντας τον τραμπουκισμό

2010-05-08T20:31:00.003+03:00

Επειδή βαρκούμαι να τα ξαναγράφω, χρησιμοποιώ τζείνα που έγραψα ήδη:

Μια από τις προβληματικές παρενέργειες της υπόθεσης γύρω από την ανάκριση (όχι τη σύλληψη) ατόμου φερόμενου ως διαχειριστή του "Χριστόφιας Watch" είναι ότι έδωσε την ευκαιρία να χρωματιστεί ο φασισμός... επανάσταση. Και αν όσα ακούστηκαν για τις μεθόδους της αστυνομίας ισχύουν, ο πιθανώς ατσούμπαλος (τουλάχιστον) χειρισμός ενός προβλήματος δεν αναιρεί το πρόβλημα, ούτε την ποιότητα των σχολίων στο μπλογκ. Ας είμαστε καθαροί: ως επί το πλείστον οι διαχειριστές (για να μην πούμε για τους σχολιαστές) ουδεμία σχέση έχουν με τον δημοκρατικό διάλογο και δεν αποτελούν επικριτές της κυβέρνησης αλλά έμμεσους δικαιωτές της μανίας καταδίωξης που λειτουργεί σαν άλλοθι για την κυπριακή λεγόμενη Αριστερά. Ήδη όμως έχει δημιουργηθεί η εντύπωση διαδικτυακά (διότι το συγκεκριμένο παιχνίδι εκεί παίζεται) ότι συνελήφθη ένας άνθρωπος λόγω των απόψεών του. Ευτυχώς, σε πείσμα όσων φαντασιώνονται φίμωση της ελευθερίας του λόγου -και σε πείσμα όσων θα ήθελαν να καταστήσουν εαυτούς "μάρτυρες"- το ιστολόγιο παραμένει στο διαδίκτυο και ο καθένας μπορεί να κρίνει τη σοβαρότητα όσων αναμένονταν να βγουν χθες με σημαίες και με ταμπούρλα για να κατοχυρώσουν τον πνευματικό φασισμό με... επαναστατικές ορολογίες.

*Η φωτογραφία από το http://redduckling.blogspot.com/2009/06/4734956.html, το οποίο φυσικά ήβρα τυχαία μέσω του Αγίου Γκουγκλ του εικονοβρίσκοντα, μεγάλη η χάρη του. Όι εν είμαι Ολυμπιακός.

Η μια φορά που δεν βρίσκω τον ΠΙΝ μίζερο εκφραστή του κατεστημένου "χιούμορ"

2010-01-14T11:27:00.001+02:00

Πατριωτισμός ένει να είσαι ξερόκκελλος

2009-09-17T18:30:00.001+03:00

Ακόμα μια απάντηση του Κώστα Κωνσταντίνου στην βλακεία όσων δεν τους αγχώνει η διχοτόμηση, η συνέχιση του εποικισμού και που προτιμούν, έχοντας παραλάβει κράτος, να παραδώσουν.. μισό κράτος. Οι υπογραμμίσεις δικές μας:

Τα χαρίζουν... αλλά δεν τα ξεχνούν!

*Τι είναι ο πατριωτισμός; Να χαρείτε μην μας την κάνετε αυτή την ερώτηση. Σας παρακαλούμε θερμότατα. Τελευταίως, έχουμε αρχίσει να πιστεύουμε πως κάποιο πρόβλημα έχουμε με το ζήτημα. Πρόβλημα αντίληψης του τι είναι επιτέλους ο πατριωτισμός. Διαβάζοντας τουλάχιστον τα όσα γράφουν (και τα όσα δεν γράφουν αναλόγως, άμα δεν τους συμφέρει) οι γκράντε πατριώτες του σιναφιού μας, ειλικρινά έχουμε αρχίσει να απορούμε. Μήπως εμείς έχουμε το πρόβλημα;

*Ένα παράδειγμα από τα πολλά: Εδώ και κάποιες μέρες κάποιοι δημοσιογράφοι, γνωστοί και αναμενόμενοι έστω, έχουν λυσσάξει με την... αποκάλυψη ότι ένας συνάδελφος προσκάλεσε στο σπίτι του τους εδώ εκπροσώπους του ΟΗΕ, μαζί με κάποιους άλλους δημοσιογράφους, για φαΐ, ΟΚ; Η συνταγή (της λάσπης τουλάχιστον) γνωστή: Δείτε, τα πιόνια των ξένων που συζητούν με τον ΟΗΕ οι άνθρωποι του οποίου είναι πιόνια άλλων ξένων (πάντα ξένων, διότι οι δικοί μας - εξαιρουμένων των όσων ήθελε θεωρηθούν ριψάσπιδες από το σινάφι των... εθνοπατέρων - ωθούνται μόνο από κίνητρα) και συζητούν λοιπόν αυτοί οι αχρείοι μαζί με τους ξένους το πώς θα «μπήξουν» τη λύση στο λαό. Μοναδική ελπίδα του οποίου, λαού, είναι (τι κάνει νιάου - νιάου;) ο... αγών τους. Των γκράντε πατριωτών.

*Προσέξτε: Το να φάει κανείς με τους αξιωματούχους του ΟΗΕ συζητώντας έστω την επιθυμία του να δει μια λύση στο Κυπριακό και το πώς ο ίδιος μπορεί να βοηθήσει, εάν και εφόσον οι δύο ηγέτες φτάσουν σε συμφωνία αλλά και δεδομένου του κλίματος ενάντια στη λύση (γενικώς...) το οποίο έχει αρχίσει να καλλιεργείται με λύσσα ξανά, αυτό ΔΕΝ είναι πατριωτικό. Το να καλεί, όμως, μυστικά ένας Ελληνοκύπριος ηγέτης σε δείπνο έναν από τους πλέον σκληροπυρηνικούς πολιτικούς Τ/Κ, το γιο του Ντενκτάς, με αντικείμενο, όχι την προσπάθεια για λύση, αλλά την προσπάθεια για αποτροπή της λύσης (και ουσιαστικά της επανένωσης, της επιστροφής προσφύγων, της απομάκρυνσης του στρατού κατοχής, εποίκων κτλ), αυτό ήταν πράξη... πατριωτική!

*Η οποία, πράξη, όχι μόνο δεν ενόχλησε τους ίδιους αυτούς τόσο ευαίσθητους γκράντε πατριώτες των ΜΜΕ, αλλά εισέπραξε και την υποστήριξη μερικών από αυτούς. Κάποιοι φυσικά είχαν κάτσει στην κλούβα τότε, όπως κάνουν σε πολλές περιπτώσεις, σΆ αυτές που οι φωνασκίες τους δεν είναι ανέξοδες. Και σφύριζαν αδιάφορα. Γεγονός παραμένει πως οι προδότες είναι αυτοί που μιλούν με τους ξένους, ΟΚ; Ο Ντενκτάς, τι είναι; Τι να σας πούμε; Δικός μας, δεν είναι. Εμείς, ως κλασικοί προδότες, δικούς μας θεωρούμε τους Ε/Κ και τους Τ/Κ που νιώθουν Κύπριοι πρώτα και μετά Έλληνες ή Τούρκοι. Δικός τους πάλι; Θα σας γελάσουμε. Ο ίδιος λέει πως τα άστρα τους ταιριάζουν. Ίσως κάτι να ξέρει!

*Ένα παράδειγμα ακόμη: Τις προάλλες, μια εκ των εφημερίδων που φιλοξενούν αυτούς τους κυρίους με τα τόσο επιλεκτικά ευαίσθητα στομάχια, δημοσίευσε μια εκτενή συνέντευξη του Αρχιεπισκόπου στην οποία, πέρα από τις χιλιοειπωμένες αρλούμπες του και πέρα από την... προφητεία «εάν έρθει σχέδιο θα είναι χειρότερο από το Ανάν» (φαίνεται πως από τον ασκητικό τρόπο ζωής του έχει αρχίσει να βλέπει και οράματα, δεν τον έφταναν όλα τα άλλα), ο Χρυσόστομος ΒΆ έκανε και μια δήλωση την οποία, εάν την είχε κάνει κάποιος άλλος, κάποιος τις άλλης άποψης, θα τον είχαν πάρει με τις πέτρες οι συγκεκριμένοι.

*Επανέλαβε λοιπόν ο Αθυρόστομος, ξεκάθαρα όμως αυτή τη φορά και χωρίς οι γκράντε πατριώτες να ενοχληθούν, ότι δεν πρέπει λέει ο λαός να φοβάται τη διχοτόμηση. Βάζοντας κι αυτός το λιθαράκι του στο σκηνικό το οποίο στήνουν από τώρα όλοι αυτοί οι τύποι. Χωρίς καν να ξέρουν εάν θα υπάρξει λύση, πώς θα μπορεί να μοιάζει η λύση αυτή και με τα κυριότερα κεφάλαια ανοιχτά έως και ανέγγιχτα στις συνομιλίες! Το σκηνικό «εάν έρθει λύση, θα είναι χειρότερη». Τέρμα. Δεν είναι σίγουρο εάν θα έρθει, το παραδέχεται μες στην αφέλειά του (για να το θέσουμε κομψά) ο Μουλάς αλλά, προσέξτε, «ΑΝ ΕΡΘΕΙ» θα είναι χειρότερη. Το ξέρει!

*Και άρα, να μην φοβόμαστε τη διχοτόμηση, σιόρ. Θα μας πείτε, οι κατεχόμενες εκκλησίες, τα μοναστήρια; Ξεγραμμένα τα έχει; Για το ξεγραμμένα, θα σας γελάσουμε. Για το γραμμένα, ξέρουμε. Αλλά δεν μας επιτρέπει η αγωγή μας να σας πούμε πού... Να μην φοβάστε τη διχοτόμηση. Ακούτε; Οι πρόσφυγες θα πάρουν τον πούλλο (μετά συγχωρήσεως), απέναντι θα γίνει Κόσοβο ή Ταϊβάν ή κάτι τέτοιο, οι έποικοι θα πολλαπλασιαστούν αλλά - τι να κάνουμε; - δεν ξέρουμε ποια λύση θα έχουμε («αν έρθει»! ) αλλά ας περάσουμε στο λαό από τώρα πως θα είναι χειρότερη από το Ανάν. Γιατί; Διότι οι ξένοι μας καταδιώκουν, ο Χριστόφιας είναι ένας βλάκας που θα μας πουλήσει οπότε, ας μείνουμεν έτσι τζιαι έννοια σας.

*Αυτοί, είναι πατριώτες. Όσοι λένε λ.χ., περιμένετε να δούμε ΑΝ θα φτάσουμε σε σχέδιο λύσης και τι σχέδιο θα είναι, όσοι προσπαθούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να στηρίξουν την προσπάθεια των ηγετών των δύο κοινοτήτων, αυτοί είναι οι λιγότερο πατριώτες έως και οι δοσίλογοι. Για αυτό σας λέμε: Μήπως εμείς είναι που έχουμε το πρόβλημα τελικά και δεν καταλαβαίνουμε τι εστί πατριωτισμός; Οι προθέσεις μας, σας το ορκιζόμαστε αγαπητοί αναγνώστες, είναι αγνές. Αλλά δεν καταλαβαίνουμε πώς στο διάολο κάθε πρωί που ξυπνάμε και θέλουμε να είμαστε και εμείς... λίγο πατριώτες, λίγο όχι πολύ, καταλήγουμε να νιώθουμε ότι είμαστε μειοδότες τελικά. Μας προβληματίζει η αποτυχία μας να φτάσουμε στον πατριωτισμό. Μάλλον θα πρέπει και εμείς να σταματήσουμε να φοβόμαστε τη διχοτόμηση και το χάρισμα της μισής μας πατρίδας στην Τουρκία. Μάλλον. Και ίσως να πρέπει να αρχίσουμε - γιατί όχι; - να αγαπάμε κιόλας την ιδέα της διχοτόμησης. Αν αυτό είναι... πατριωτισμός, τότε να γίνουμε πατριώτες κι εμείς σιόρ. Τόσα χρόνια δοσίλογοι στο στόμα και στη νοσηρή φαντασία του κάθε λογής..., κουραστήκαμε πια. Κουραστήκαμε!

Ο Σέρζ Γκίνσμπουργκ για τις κοινωνικές δαπάνες

2009-09-02T01:45:00.002+03:00

Δεν είμεθα οικονομολόγοι, για αυτό δεν μπορούμε να εκφέρουμε γνώμη για τον προϋπολογισμό τζαι τις δαπάνες που ο καθένας άλλα θωρεί.

Για αυτό θα περιοριστούμε στο γνωστό βίντεο όπου ο Σερζ Γκίνσμπουργκ αλληγορικά ξεδιπλώνει την ιστορία των νέων 1083 δημοσίων υπαλλήλων [αναπτήρας] τζαι των κοινωνικών δαπανών [les 500 francs] τζαι συνεχίζει: "Το ΔΗΚΟ ας έκαμμε ανάλυση, ενόμισα ήταν σοβαρό κόμμα".

Ακολουθεί διαμπλογικό μύνημα

2009-07-10T01:32:00.002+03:00

Στο αγαπημένο μου μπλογκ των τελευταίων ημερών η Επιτροπή για Αποκατάσταση των Ψευδαισθήσεων [γιατί τουλάχιστον με την δημοκρατία εν τα παν καλά που την στιγμή που σβήννουν επιχειρήματα τζαι αφήννουν κανονικότατες ξιτιμασιές εναντίον τους] μου προσφέρθηκε χάρις:

"Αν ο Νεκατωμένος διαχωρίσει τη θέση του από την ομάδα στην οποία συμμετέχει και η οποία μας υβρίζει και αν ανακαλέσει τα "ψευδοαντιστασιακοί", "ποθκιάντραποι" κ.α. τα οποία μας αποδίδει, είναι ευπρόσδεκτος να συμμετέχει στο blog μας. Όντως πιστεύουμε κι εμείς ότι είναι λιγότερο κακόβουλος από τους "συντρόφους" του."

Ευχαριστώ για την ευγενή σας προσφορά αλλά θα προτιμούσα να παραμείνω ποδά που εν γίνουνται ανεχτές οι ρατσιστρικές εξάρσεις της κυρίας Αργυρού. Εννά το σκεφτώ όμως άμα ανακαλάσετε τες προσβλητικές χρήσεις λέξεων όπως "νενέκος", την συνεχή υπόνοια οτι όποιος διαφωνεί μαζί σας εν πάνω κάτω προδότης της Φυλής τζαι του Έθνους τζαι όταν αρκέψετε να απαντάτε σε επιχειρήματα αντί να τα σβήνετε.

Κατά τα άλλα κοπέλλια, να έσιετε τες ευτζές μου. Εν έχω πρόβλημα με άτομα που έχουν γεννικά τις θέσεις άμα κάθεστε να μιλήσετε. Μεν σας πω οτι σας προτιμώ που τους άδολους οπαδούς όποιου κόμματος, που δεξία ως αριστερά ως "κέντρο" που εν ξέρουν γιατί πιστεύκουν τζείνο που πιστεύκουν. Αλλά το μπλογκ σας εν άλλου παπά ευαγγέλιο. Εμμένω στο "ψευδοαντιστασιακοί" γιατί πιστεύκω οτι καλόπιστα επαρεξηγήσατε την έννοια της αντίστασης γιατί εν θέλετε να σκεφτείτε πως η ιδεολογία που μας ταΐζουν τα τελευταία 40 χρόνια ήταν μια μεγάλη εξαπάτηση, τζαι εμμένω στο ποθκιάντραποι επειδή μέχρι ενός σημείου θεωρώ το τζαι κομπλιμέντο. Σας χαιρετώ.

Ένα σύντομον ψυχαγωγικόν διάλειμμα

2009-07-08T00:02:00.001+03:00

Εννά είμαι σύντομος γιατί ο χρόνος εν χρήμα τζαι έλειψε μου το τσιεκκούι που το 2004.

Στα κόμμεντς των αντιστασιακών που παλεύκουν για την... εεε... μη αλλαγή, εσχολιάστηκε η σημερινή είδηση της Offsite οτι:

σύμφωνα με πληροφορίες της OffSite - η ιδέα όπως: Σε περίπτωση επίτευξης συμφωνίας στο κυπριακό μεταξύ Χριστόφια και Ταλάτ, αυτή να μην τεθεί σε δημοψήφισμα μια και «η συμφωνημένη διευθέτηση έχει τύχει διαπραγμάτευσης και συμφωνήθηκε από τους δημοκρατικά εκλεγμένους ηγέτες των δύο κοινοτήτων».

Η συζήτηση [όση έμεινε] επεριστράφηκε γύρω που το σχόλιου του Φάληρου Κυπριώτη οτι εννά ήταν κακή κίνηση εκ μέρους Χριστόφια κάτι τέθκοιο.

Έκαμα την αμαρτία να συμφωνήσω τζαι να παραθέσω τη γνώμη μου:

Ναι, ακούεται σαν μια απίστευτα κακή ιδέα να μεν περάσει που δημοψήφισμα.
Αφήστε που τούτη η είδηση, ακόμα τζαι να μεν έσιει βάση, προσφέρεται για απορριπτική προπαγάνδα.
Αλλά εφόσον συμφωνάτε οτι πρέπει η λύση να περάσει που δημοψήφισμα.. προς τι η κινδυνολογία στο ποστ σας; Ξέρετε πως, παρά την προσπάθεια δαιμονοποίησης που τον Ιγνατίου εν μιλούμε για "Σκηνικό όπως αυτό του 2004". Εν μιλούμε για μια μικροσκοπική περίοδο για να πειστεί η κοινή γνώμη. Εννά θέλατε ίσως να μεν τεθεί καμιά λύση σε δημοψήφισμα, ακόμα τζαι αννέν συμφωνήμενη κατ' ευθείαν που τους εκπρόσωπους τζαι ακόμα τζαι αν υπάρχει αρκετός χρόνος να ενημερωθεί ο κόσμος;

Τούτο το σχόλιο φαντάζουμαι ήταν η αφορμή για τη "διαγραφή" μου που τα κκόμεντς του μπλογκ, ως τωρά. Εν είμαι σίουρος γιατί, ας κρίνει ο καθένας. Είπε η Επιτροπή:

Θεωρούμε υποκριτικό και αυτουποτιμητικό το να εξυβρίζεις κάποιους και ταυτόχρονα να θέλεις να φιλοξενείσαι στο blog τους.
Συνεπώς, αναρτήσεις του Νενεκατωμένου, διαγράφονται. Μπορεί άνετα βέβαια, να εκφράζεται στα δικά του blog μαζί με τα φιλαράκια του Aslan, Μιχάλη Μιχαήλ, Βραδύνου κλπ.
Όσοι, μόνοι ή ενορχηστρωμένα μας εξυβρίζουν, ας το κάνουν εκτός των σελίδων μας.

Ευχαριστώ την Επιτροπή για την άδεια τους να εκφράζομαι. Τα χαιρετίσματα μου στον φίλο Αλιγάτορα, τον μόνο αναγνώστη του μπλογκ που εμπήκε σε διάλογο αντικρούοντας τα όποια επιχειρήματα μου για τις συνθήκες εγγυήσεως. Φαίνεται οτι εν ο διάλογος που ενοχλεί.

Αυτά τα ολίγα. Ευχαριστώ την Επιτροπή για την αγνή αγωνιστική προσοχή τους στις "ύβρεις" μου.

Μα σάν να μεν εδεσμευτήκαμε για τις εγγυήσεις;

2009-07-07T00:47:00.002+03:00

Το παρακάτω ποστ εδημοσιεύτηκε στο "Παρατηρητήριο της Αλήθειας" τζαι πρόκειται για απάντηση σε πρόσφατο ποστ του ψευδοαντιστασιακού Χριστόφιας-Watch:

Όταν το Χριστόφιας-Watch [όπου "αντίσταση" εν η προσκόλληση στην πλύση εγκεφάλου που μας έκαμεν μια κομματική ελίτ για 35 χρόνια με το να μας υπόσχεται ανεδαφικές τζαι μη ρεαλιστικές λύσεις] αποφάσισε πως το Μνημόνιο Συνεργασίας [πατήστε δαμέ για το κείμενο] πάνω κάτω μας δεσμεύκει σε διατήρηση των εγγυήσεων τζαι μετά τη λύση, εν αφήνει τα στοιχεία τζαι τα γεγονότα να επηρεάσουν την γνωμάτευσην τους.

Εκτός που το:

"The two countries reiterate their commitment to their respective obligations under the Treaties signed in 1960."

το Μνημόνο αναφέρει τζαι τα ακόλουθα [μπολντς δικά μου]:

"The UK reiterates its commitment to its obligations as a Guarantor Power. The UK will continue fully to respect existing UN resolutions on Cyprus, including UNSCRs 541 and 550. Therefore the UK will not support any moves towards the partition of the island or the recognition or up-grading of any separate political entity on the island. In addition, the two countries will continue to work together in a constructive manner on all issues emanating from the Treaty of Establishment."

Στο λινκ πιο πάνω μπορείτε τζαι εσείς να κοιτάξετε τις παραθέσεις μου σε συνάρτηση με τα συμφραζόμενα τζαι να κρίνετε αν απομονώνω προτάσεις επιλεκτικά. Η ερμηνεία μου των πιο πάνω προτάσεων εσιει ως εξής:

1. Εν θωρώ δέσμευση στην εσαεί διατήρηση των συνθηκών εγγυήσεως. Οι αναφορές στις εγγυήσεις αφορούν στις υποχρεώσεις κάθε μέρους αυτή τη στιγμή. Δεν γίνεται αναφορά στη μετά-λύση εποχή.

2. Το ψήφισμα του ΣΑ 550 συμπεριλαμβάνει τη φράση:

"Calls upon all States to respect the sovereignty, independence, territorial integrity, unity and non-alignment of the Republic of Cyprus".

Η αναφορά εν απλώς μια γενικότητα του είδους που βρίσκεις συχνά σε ψηφίσματα, όμως θέτει σαν βάση την [τουλάχιστον νομική] ανεξαρτησία της ΚΔ.

3. Ο Χριστόφιας δεν έθεσε απ' οτι φαίνεται ανοιχτά ζήτημα εγγυήσεων στους Βρετανούς. Όμως το "to work together in a constructive manner on all issues emanating from the Treaty of Establishment" μπορεί να ερμηνευτεί σαν δέσμευση οτι θέματα που απορρέουν της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης [βάσεις, εγγυήσεις] εννά συζητηθούν.

Με άλλα λόγια, ναι, το Μνημόνιο Συναντίληψης δεν αποτελεί διεκδίκηση κατάργησης των εγγυήσεων. Όμως δεν είναι ούτε δέσμευση για το μέλλον της ΚΔ.

Υπενθυμίζω εν τω μεταξύ, πως όταν ο Ντέιβιντ Μιλλιμπαντ είσιε [τάχα] πει οτι οι εγγυήσεις θα συζητηθούν μετά τη λύση [προκαλώντας αντιδράσεις], η δήλωση του στην εφημερίδα Το Βήμα όπως καταγράφεται στη συνέντευξη ήταν:

"όσον αφορά τις εγγυήσεις, αναμένουμε πρώτα από τις δύο πλευρές να φθάσουν σε μια συμφωνία και στη συνέχεια θα δούμε πώς μπορούμε να διευκολύνουμε τις συνομιλίες".

Που φυσικά εν πολλά διαφορετική δήλωση που το "ΠΡΩΤΑ η λύση και μετά οι εγγυήσεις" στην πρόταξη της συνέντευξης. Αναρωθκιούμαι αν όσοι αντιδράσαν εθκιάβασαν την ή αντιδράσαν απλώς βλέποντας τον τίτλο.

Δηλαδή όι μόνο κανένας εν δεσμεύτηκε, αλλά έχουμε τον Υπουργό Εξωτερικών της Βρετανίας να λέει οτι μπορούν να συζητηθούν οι εγγυήσεις για να διευκολυνθούν οι συνομιλίες. Εν πρόκειται για νίκη ή κατάργηση των εγγυήσεων, αλλά ούτε τζαι η πανωλεθρία που παρουσιάζεται.

Ότι γράφω σε τούτο το πποστ ανάρτησα το τζαι σαν σχόλιο στο Χριστόφιας-Watch. Κανένας εν απάντησε ακόμα για να μου πει έστω οτι ερμηνεύκω τα παραπάνω στοιχεία λανθασμένα. Όμως τουλάχιστον εν έσιει διαγραφεί, πράμα που τους τιμά αν πιστέψω τι ακούω που άλλους.

Εισαγωγικός Οδηγός στο «Δόγμα Δεν Ξεχνώ»

2009-06-01T23:25:00.002+03:00

Το ακόλουθο απόρρητο κυβερνητικό έγγραφο, με ημερομηνία Σεπτέμβρη 1979, βρέθηκε πρόσφατα πίσω από τα συρτάρια του αρχείου του Προεδρικού Μεγάρου. Παραμένει άγνωστο ποιές ήταν οι υπόλοιπες πρόνειες του Δόγματος καθώς δεν έχουν βρεθεί άλλες αναφορές στο θέμα στα επίσημα αρχεία.

Το Υπουργείο Παιδείας αποφάσισε όπως σε συνεργασία με το Υπουργείο Άμυνας και άλλους αρμόδιους φορείς προχωρήσει στη σύσταση Εναίας Συντονιστικής Αρχής Δόγματος «Δεν Ξεχνώ». Η ανεξάρτητη αυτή αρχή θα έχει σαν στόχο το συντονισμό του ιδεολογικού αγώνα ενάντια στην κατοχή και την αποφυγή δυσάρεστων αποκλίσεων από την εθνικώς ορθή καλιτεχνική έκφραση.

1. Οι Κύπριοι καλιτέχνες (λογοτέχνες, φωτογράφοι, εικαστικοί, άνθρωποι του θεάτρου ή του κινηματογράφου) προτείνεται όπως επικεντρώσουν τη δουλειά τους στην Τουρκική εισβολή, την τραγωδία των αγνοουμένων ή κάποια διάσταση της Κυπριακής Ελληνικότητος, προς εκπαίδευση και διαφώτιση της ντόπιας και διεθνούς κοινότητας.

2. Σημειώνεται οτι λεγόμενοι «Κύπριοι καλιτέχνες» που βρίσκονται στα Κατεχόμενα Εδάφη δεν θεωρούνται «καλιτέχνες» λόγω της φίμωσης της ελεύθερης σκέψης και έκφρασης που επικρατεί εκεί.

3. Έαν ο καλιτέχνης επιθυμεί να ασχοληθεί με το Εθνικό Θέμα, καλείται όπως επιδείξει το απαραίτητο αγωνιστικό φρόνημα.

α. Απαραίτητη θεωρείται η σοβαροφάνεια στην προσέγγιση του θέματος. Το έργο πρέπει να είναι μεν σοβαρό αλλά κυρίως να φαίνεται τέτοιο.

β. Στοιχεία μελοδραματισμού ενθαρρύνονται καθώς θέτουν τον διάλογο για το θέμα στις ορθές συναισθηματικές του βάσεις.

4. Εάν ο καλιτέχνης θέλει να αποφύγει την εθνική διάσταση του Κυπριακού και να αποπειραθεί να εστιάσει «στην άλλη πλευρά», υπενθυμίζεται οτι η Τουρκοκυπριακή κοινότητα καλό είναι να απεικονίζεται είτε σαν αιχμάλωτη είτε σαν υποχείριο της Τουρκίας. Ο ρόλος του απλού Τουρκοκύπριου θα χαρακτηρίζεται από κουτοπονηριά ή φανατισμό καθώς και θα προσομοιάζει στον κωμικό τύπο του φτωχού και απολίτιστου «τσιγγάνου».

5. Προτείνουμε όπως κατά την τελική σύνταξη ή σύνθεση του έργου ο καλιτέχνης διατηρήσει μια λεπτομερή καταγραφή των λεκτικών, οπτικών ή έμμεσων αναφορών στην έννοια «κατοχή». Για να εγκριθεί το έργο από την Αρχή θα πρέπει οι αναφορές στην έννοια «κατοχή» να υπερβαίνουν το 30% του όλου έργου.

6. Ο αιτητής μπορεί να προμηθευτεί το ειδικό βιβλιάριο το οποίο αναλύει τις κατευθυντήριες γραμμές με περισσότερη λεπτομέρεια, από τα γραφεία της Ενιαίας Συντονιστικής Αρχής «Δόγματος Δεν Ξεχνώ» και το Υπουργείο Άμυνας.

[Η φωτογραφία εν που δαμέ.]

[Το κείμενο τούτο δημοσιεύτηκε στο Παράθυρο της εφημερίδας Πολίτης εχτές Κυριακή. Για όποιον εν άκουσε το λάξιμο του Υπουργείου Άμυνας, έσιει νάκκο πιο σοβαρές προσεγγίσεις που τη δική μου δαμέ τζαι δαμέ.]

Ναι α;

2009-05-13T13:41:00.004+03:00

Ατάκα-θάνατος της ημέρας:

"Καθημερινές αναφορές σε «σοσιαλισμό» συνιστούν επικοινωνιολόγοι στο ΔΗΚΟ"

...Θκυό λεπτά να μου περάσει το γέλιο, ελάτε κάτι άσχετο να σας αποσπάσει την προσοχή:

Εμένα οι επικοινωνιολόγοι μου είπαν μου να αναφέρουμαι καθημερινά στα εκατομμύρια επενδύσεις μου στην Ντόχα του Κατάρ. Πότε λαλείτε να σορόψω αρκετά ριάλλια να γοράσω κανένα γιοτ;

υγ: ρε Πολίτη, φαντάζουμαι ξέρεις ήντα μπου εν το ππέρμαλινκ έννεν; Εν είμαι κρίμα να γυρέφκω αύριο το άρθρο στο αρχείο; Έννεν κρίμα που τον Θεό να μπορώ να βάλω λινκ του Πίκρη τζαι να μεν μπορώ να βάλω του Κωνσταντίνου;

Μια κουβέντα:

2009-04-29T20:04:00.002+03:00

Εξήγηση.
Όποιος θέλει να φάει ξύλο υπέρ πίστεως τζαι επανέωσης αυτό το καλοκαίρι στην παραλία, τις φανελλούες έσιει τες δαμέ. [Έσιει τζαι ψευδοφεντζάνια!]

Προφανώς οι φοιτητές εβαστούσαν μπανάνες

2009-03-30T05:35:00.000+03:00

Ε, γιούπι;

2009-03-30T04:56:00.003+03:00

Καλά, πόσοι φοιτητές ένει δηλαδή; Πώς να πάρω εγώ τωρά τούτη την είδηση; Πώς γίνεται να μεν ασχοληθεί κανένας πρωτοφλόρος [αν έσιει τζαμέ] τζαι να αφήκει τα εδονόπουλλα να αλωνίζουν; Γιατί εν θα τα καταλάβω ποττέ τούτα τα κομματοφοιτητάκια; Που την Χαραυγή:

Το 100% των ψήφων πήρε στις εκλογές του Συλλόγου Κυπρίων Φοιτητών Καλαμάτας, η Προοδευτική. Η ενδυνάμωση της Προοδευτικής αποτελεί στην ουσία, το μοναδικό στήριγμα για τη δράση και λειτουργία του Συλλόγου Κυπρίων Φοιτητών Καλαμάτας, αφού η δράση μας ούτε αρχίζει, ούτε τελειώνει με τις εκλογές, αναφέρει η ανακοίνωση της Προοδευτικής. Επικρίνει παράλληλα και την απάθεια της Πρωτοπορίας, που δεν κατήλθε για ακόμα μια χρονιά στις εκλογές, γεγονός που αποδεικνύει ότι οι εκλογές για την παράταξη του ΔΗΣΥ, αποτελούν μόνο μια διαδικασία εξασφάλισης ψήφων και όχι μια διαδικασία που ενδυναμώνει το φοιτητικό κίνημα και επιβεβαιώνει τη δημοκρατία στο Σύλλογο. Η Προοδευτική απευθύνει ταυτόχρονα κάλεσμα σε όλους τους δημοκρατικούς φοιτητές της Καλαμάτας να συστρατευτούν μαζί με την παράταξη για ένα Σύλλογο φοιτητών μαζικό και διεκδικητικό.

Εσιέστην η Φανού

2009-03-28T17:14:00.004+02:00

... που τη χαρά της. Γιατί μετά που 40 χρόνια τζαι βάλε εβρέθηκε ελπίδα για το Κυπριακό. Είπε το ΚΥΠΕ:

Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ ενδιαφέρθηκε θερμά για τις εξελίξεις στο Κυπριακό και ευχήθηκε να επιτύχουν οι συνομιλίες για επίλυση του προβλήματος, δήλωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας μιλώντας σε δημοσιογραφική διάσκεψη στη Ρώμη για τα αποτελέσματα των επαφών του στο πλαίσιο της επίσημης επίσκεψής του στο Βατικανό, κατόπιν πρόσκλησης της Αγίας Εδρας.

τζαι αγαλιάσαν τα βουνά τζαι εσούστηκεν η πλάση. Πέτε οτι θέλετε για τον Πάπα, ένα ταλέντο στην επίλυση προβλημάτων έσιει το ο άτιμος.

Πού πάτε παλλικάρκα;

2009-03-25T18:17:00.002+02:00

Με την ευκαιρία της γιορτής της ανεξαρτησίας της Ελλάδας τζαι των ευχών που θωρούμε να παέννουν τζαι να έρκουνται στο facebook, το μπλογκ εύχεται χρόνια πολλά στα καλαμαρούθκια μας τζαι τους αφιερώνει την παρεξηγημένη για πατριωτική "Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη".

Ένα τραγούδι για την γλυκόπικρη δόξα του ηρωισμού, τον "ηρωισμό" της κκάμερας τζαι τη πρωσοπολατρεία του εθνομάρτυρα. Λαλούν οτι εγράφτηκε για τον Τσε Γκεβάρα αλλά εμεταμφιέστηκε σε εθνικοπατριωτικό για να περάσει που τη λογοκρισία, τζαι εν το θεωρώ απίθανο να εν όντως έτσι. Εν θα πάρω θέση γιατί απλά ενιξέρω ποιά ιστορία στέκει, ξέρω όμως οτι τζαι για τον Καραϊσκάκη να ένει, εν πρόκειται για το κλασσικό πατριωτικό τραούδι.

Η "Ωδή" μιλά για έναν ήρωα που μέσω των πράξεων του αλλά κυρίως μέσα που κκάμερες, μεγάφωνα τζαι οθόνες περνά μέσα στο μύθο. Μιλά για ένα άτομο που η εικόνα του ξεπερνά την πραγματικότητα του τζαι αφήνει εμάς τους υπόλοιπους να θκιαλέξουμε σαν τι να τον δούμε παρά τους προβολείς που μας στραβώνουν, τες επίσημες τζαι ανεπίσημες ιστορίες με τες οποίες μας βομβαρδίζουν.

Ο ήρωας της Ωδής έννεν ούτε δεξιός ούτε αριστερός, έννεν ούτε εθνικόφρωνας ούτε διεθνιστής. Εν ηξέρουμε που πάει, εν είμαστε καν σίουροι γιατί. Ίνταλως άλλωστε να αποφασίσουμε κάτι τέτθκοιο άμα εν ξέρουμε καν που παέννουμε τζαι τι θέλουμε να πούμε εμείς; Αλλά προσπερνούμε τις σκλάβες που ουρλιάζουν στο βωμό, αγνοούμε τον ύμνο που μπορεί να τραντάξει ναούς τζαι φιλούμε το ένα κομμάτι που αναγνωρίζουμε τζαι μοιραζούμαστε μαζί του τζαι το οποίο εν έσιει ιδεολογία- το γιέμα που εκφράζει την ακατανόητη τζαι ίσως τζαι ανύπαρκτη έννοια της θυσίας.

Δώρο, ζεις, εσύ μας οδηγείς

2009-03-20T14:54:00.003+02:00

Αφου λαλούμε εν δέρνεται! Δέρνει μόνο. Πιο κομμάτι του

Η Αστυνομία σε περιπτώσεις όπου μέλη της δέχονται επιθέσεις από εγκληματικά στοιχεία δεν δέρνεται και δεν πρέπει να δέρνεται.

ντοντ γιου αντερστάντ;

Λαλείτε ο δικαστής να μεν εκατάφερε να ανοίξει το βίντεο για αυτό τους αθώωσε;

Δυστυχώς δεν το έχω δει. Γνώριζα την ύπαρξη αυτού του βίντεο. Προσωπικά δεν είδα αυτό το βίντεο. Προσπάθησα σήμερα μέσα από την ιστοσελίδα του "Πολίτη" να το δω, είτε διότι η οθόνη μου δεν ήταν κατάλληλη, είτε διότι η όλη υπόθεση δεν ήταν καθαρή, δεν φαινόταν δηλαδή, δεν μπορώ να πω ότι έχω γνώση αυτού του βίντεο

Τελώντας κοινωνικό έργο παραθέτω δαμέ το λινκ για το βίντεο. Ας του πιάει η κυβέρνηση του δικαστή δωρεάν λάπτοπ αφού πιάννει για τα μωρά στα σχολεία.

Ήβραμε ράδιο να ακούμε

2008-12-18T03:16:00.002+02:00

Με μεγάλη μου λύπη όμως διαπιστώνω πως εν υπάρχουν διαφημίσεις για την Giovanni Developers. Τα σέβη μου στον ραδιοφωνικό παραγωγό που μου αθύμησε το "Αυτός ο κόσμος που αλλάζει με τρομάζει, με τρομάζει".

Ελπίζω μόνο να μεν ανακάλυψουν το κόλπο με το ράδιο οι του ΑΠΟΕΛ γιατί μετά εννά ακούμε 24/7 τον Ακατανόμαστο τζαι εννά νομίζουν οτι κάμμουν τζαι κοινωνική προσφορά.

Περί συνομιλιών

2008-09-11T15:06:00.002+03:00

Άμαν αρκέψαν οι συνομιλίες, η αρκή εγίνηκε με μια τζαι καλά media savvy προσπάθεια των Ηνωμένων Εθνών να κάμουν συνομιλίες σε απευθείας μετάδοση. Εμπήκε η κάμερα μέσα στην αίθουσα, ακούσαμε τους συμμετέχοντες στην ishte "σύνοδο κορυφής" να κάμμουν τα αειστάκια τους.

"Εντάξει Ταλάτ;" είπε ο πουρεκκομονοιάτης.
"Όι, ίρτα με το αυτοκίνητο" απάντησε με πνεύμα ο κκέλης. Τζαι μετά λαλεί του "έχω σου τζαι δώρο". Τζαι για την επόμενη ημέρα οι έμπειροι ανταποκριτές τζαι οι πέντε βουλευτές που ήταν στο στούντιο σε ούλλες τις απευθείες συνδέσεις εφάαν που πάνω τους να μάθουν τι ήταν. Ακούστηκαν που θεωρίες για τον Λιμνίτη, την Αμμόχωστο τζαι την Κωνσταντινούπολη μέχρι την [απείρως σοβαρότερη] εικασία του Νίκου Κουτσού οτι έφερεν του κουφέττα που τον γάμμο της κόρης του.

Τζαι στις 3 του Σεπτέμβρη, τζαι σήμμερα, ΡΙΚ τζαι ΑΝΤ1 εφέραν στο στούντιο βουλευτές που ούλλες τις πάντες να μας πουν το μακρύ τους τζαι το κοντό τους. Εφκάλαν νάμι να αναλύουν την κάθε λαφαζανειά που είπαν οι Υψηλοί Σύνοδοι, οι απορριπτικοί εκάμμαν ππαρτούθκια για την εναρκτήρια δήλωση του Ταλάτ τζαι οι υπόλοιποι εξιτιμάζαν που κάτω που κάτω που εν εσκεφτήκαν οτι ώσπου να λυθεί το Κυπριακό ο κκέλης πρέπει αλλα να λαλεί στις συνομιλίες τζαι άλλα άμα τον ακοούν οι δικοί του.

Που την άλλην, οι των Ηνωμένων Εθνών πρέπει να καταραστήκαν την ώρα τζαι την στιγμή που αποφασίσαν να εξασκείσουν μιντιακή διαφάνεια. Γιατί άμα η πολιτική γίνεται σωστά τζαι με λλίη σοβαρότητα η διαφάνεια εν πολλά καλό πράμα. Άμα όμως το ούλλο πολιτικό σκηνικό μιας χώρας εν του [γάμου του] καραγκιόζη, το μόνο που πετυχαίνεις με την διαφάνεια είναι να φένεται ο μπερντές τζαι που συνομιλίες πάμε σε λαϊκιστικό τσίρκο. Που ούλλες τες πάντες.

Αλλά η κάλυψη των συνομιλιών τουλάχιστον εν μινίσκει παντού στα παλαβά. Το Σίγμα, εξ όσων είδα, δεν εκουβάλησε ούτε την πρώτη ούτε την δεύτερη φορά βουλευτές στο στούντιο να αντιπροσωπεύσουν τα κόμματα τους λες τζαι οι μόνοι που έχουν τζαι δικαιούνται να εκφέρουν συγκροτημένη [ή, ως επι το πλείστον, πασανάκατη] γνώμη για το Κυπριακό εν οι αντιπρόσωποι της Κυπριακής Κομματοκρατίας. Ούτε το Μέγκα ακολούθησε τούτην την τακτική.

Μάλιστα σήμμερα, στο "Με Μια Ματιά", η Γωγώ Αλεξανδρινού πήρε συνέντευξη από τον διεθνολόγο Άριστο Δαμιανού γύρω από το περί τίνος πρόκειται η συζήτηση που έγινηκε σήμερα τζαι θα συνεχίσει στις 18. Εξήγησε κάποια βασικά πράγματα για την έννοια της κυριαρχίας σε ένα ομοσπονδοιακό πολίτευμα τζαι εξακαθάρισε κάποια άλλα.

Η συζήτηση εν ήταν σε όσο βάθος εννά έθελα τζαι ας έχουμε υπ' όψιν οτι ο καλεσμένος εν τζαι τούτος στέλεχος κόμματος, τζαι συγκεκριμένα του ΑΚΕΛ. Όμως στην εκπομπή, όπου είπε πράματα με τα οποία κάποτε εσυμφωνούσα, κάποτε εδιαφωνούσα, εμίλησε με την επιστημονική του ιδιότητα, όι με την κομματική ταυτότητα. Εν μια αρκή.

Αλλά, κύριοι/κυρίες των τηλεοπτικών, απ' όπου ο παραπάνω κόσμος εννα ενημερωθεί- φέρτε επιστήμονες. Φέρτε ειδικούς. Έβρετε έναν πολιτικό χώρας με ομοσπονδοιακό σύστημα τζαι κάντε μια ζωντανή συνέντευξη μέσω τηλεφώνου. Αλλά έλεος, φτάνει πιόν Συλλούρη, Χατζηγεωργίου, Αντιγόνη τζαι Ιωνά. Ξέρουμε τι θα πουν, πότε εννά το πουν, πώς θα το πουν [ειδικά η Αντιγόνη]. Κανεί.

2008-09-04T01:45:00.006+03:00

Θωρώ παντού καράφλες!

2008-08-21T15:14:00.001+03:00

Ο Χριστός πλέον κανάλια; Μα γίνεται να θωρώ Αντ1 τζαι να ππέφτω πάνω στον Μιχάλη Μουστάκα Χτίστη [Χωραΐτες, 13:15-14:00], να γυρίζω στο Μέγκα τζαι να ππέφτω πάνω στον Μιχάλη Μουστάκα Πόντιο Καφετζίη [Κάθε Κατεργάρης στον Πάγκο του, 13:50-14:40] τζαι μετά που λλίο να γυρίζω στο Σίγμα τον Μιχάλη Μουστάκα Δικηγόρο [Ζωή Ποδήλατο, 16:15-17:20].

Επειδή εν χωρτάνουμε το πληθωρικό ταλέντο του Κυπραίου Σπύρου Μπιμπίλα, προτείνουμε στο ΡΙΚ να συμπληρώσει το δυσαναπλήρωτο κενό τζείνων των θκυό ωρών για να έσιει το φαν κλαμπ του... εεε... ηθοποιού κάπου να πάει. Ούλλο τζαι σε κάποια σειρά του ΡΙΚ εννά εμπήκε.

Που το CNC εν έχουμε έτσι απαίτηση γιατί η εργοδότηση του Μιχάλη Μουστάκα εν η μόνη αμαρτία που δεν έκαμε ακόμα.

Ανακαλύψαμε τζαι τα webisodes

2008-08-20T11:51:00.002+03:00

Έννεν ακριβώς υπερπαραγωγή αλλά για πρώτη φορά εμφανίζεται στα της Κύπρου ιντερνετική σειρά. Τούτο εν το τρέηλερ που μου έστειλαν σε ήμεηλ τζαι ανακοινώνει την αρκή της σειράς μικρού μήκους "Ου φονεύσεις" που έφτιαξαν μόνοι τους Κυπριακά πανεπιστημιόπαιδα. Η υπόθεση ψιλοθυμίζει "Παρά Πέντε" [τυχαίο γεγονός φέρνει κοντά άγνωστους, φόνος προς εξιχνίαση] αλλά το "Παρά Πέντε" απ' ότι ξέρων εν είσιε Πακιστανό. Πακιστανό; Εν ξέρω, αλλά έσιει ράστα όποτε μπορεί να εν μισός Πακιστανός μισός Τζαμαϊκανός.
Εν ξέρω λεπτομέρειες για τα παιθκιά που το εγράψαν τζαι που παίζουν μέσα αλλά άμαν αρκέψει με το καλό [τούτην την εφτομάδα ήταν προγραμματισμένο το πρώτο επεισόδιο] εννά δούμε τι εκάμαν.

Ωδή εις τον αχάπαρο αθλητικογράφο

2008-08-13T13:10:00.004+03:00

Ω ανώνυμε αθλητικογράφε της

κάποτε καταχάλικης, τώρα
Ευρωπαϊκής ΕΡΤ
[ή ίσως του ΡΙΚ, καθ' ότι η εικόνα
ήταν αναμετάδοση από την ΕΡΤ
στο ΡΙΚ1 τζαι εσυγχίστικα]
άκου την παράκληση μου.

Ανώνυμε αθλητικογράφε
της ΕΡΤ, [ίσως τζαι του ΡΙΚ]
στον τελικό της Ελληνο-Ρωμαϊκής
των 66 κιλών από το ΡΙΚ
μεταξύ του Γάλλου του φκιακά
τζαι του Καυκάσιου με την κότσινη
φόρμα,

Καζακστανό τον ανέβαζες,
καζακστανό τον εκατέβαζες τον άθρωπο,
τζαι η σημαιούα του ήτο
κατακότζινη με έναν ήλιο πάνω,
τζαι η φόρμα του ελάλεν KRG.

Τζαι εγώ σε επίστεψα,
ω ανώνυμε αθλητικογράφε,
ώσπου το εγύρισα στο ΡΙΚ2 τζαι στην
κολύμπηση,
όπου [μάλλον ο Γεωργιάδης]
εσύστησε μας έναν κολυμπητή σαν Καζακστανό.

Τζαι δε! Ω Μούσα των αθλητικόγραφων!
Αμήν λέγω συ*
η σημαία του Καζακστάν εν γαλάνη
οσάν την Ελληνική
[αλλά λλιότερο navy]
με ήλιο στην μέση, τζαι δίπλα γράφει
KAZ.

Ω αθλητικογράφε
δεν σου ζητήσαμε να έσιεις υπόψιν
ιστορία, κουλτούρα, διατροφικές συνήθειες
των εθνών του Καυκάσου.
Αλλά κάμμεις ανταπόκριση που τους Ολυμπιακούς,
τα ευλοημένα
κάμε τουλάχιστον μια επίσκεψη στην Βικιπαίδεια.
[Εκτός τζαι αν την μπλόκκαρε
τζαι τζείνη η Κίνα.]

*ο ραψωδός ευχαριστεί την Κυμμάτων Κλέφτρα [πού να χάθηκε τούτη;] για το μάθημα αρχαίων.

Η αγωνία του Αγγλικού εριφίου

2008-08-11T17:59:00.003+03:00

Το ρεπορτάζ φαίνεται εκ πρώτης όψης σχετικά ισορροπημένο [αν τζαι κάμμει κανά θκυό μικρά ιστορικά φάουλ].
Εμένα το ερώτημα που μου δημιουργείται πάντα σχετικά με τούτο το θέμα τζαι ήρτε μου άμα είδα τζείνους τους γέριμους Εγγλέζους που τους εγελάσαν οι rascally Turks εν άλλο.
Άτε εν φτηνό το σπίτι τζαι θέλεις διακαώς εξοχικό. Άτε εν το θωρείς ηθικά, ή άτε υποστηρίζεις την Τουρκία τζαι την ΤΔΒΚ τζαι αναγνωρίζεις τους σαν κράτος. Αλλά πόσο μαννός πρέπει να είσαι για να πιάεις σπίτι σε περιοχή που διεθνώς εν νομική μαύρη τρύπα; Εν ανάφερε κανένας οτι αύριο μεθ' αύριο εννά μάσιεσαι να ξεθκιαλύνουν νομικούς κόμπους τζαι οτι η αξιοπιστία τζείνων που το επουλήσαν εν μπλεμένη μέσα σε μια πολιτική διένεξη 30 τζαι κάτι χρόνων; Αρνιά γαμώτο...

Επαναπατρισμός λάιτ [3]

2008-07-28T12:39:00.003+03:00

Καταχώρηση κομμωτηρίου στον Χρυσό Οδηγό:
Τούτο θα πει διαφήμιση. Μπορεί να μεν έσιει Κυπραίο τζαι Κυπραία που να μεν τον πιάννει το συγκεκριμένο σχέδιο.

Επαναπατρισμός λάιτ [2]

2008-07-26T20:50:00.004+03:00

Ρε Σίγμα, Mega τζαι όποιος άλλος έσπευσε να παρουσιάσει τα εγκαίνια του Πάφος Μόλλ. Ρε Πρόεδρε της Βουλής, Μάριε Κάρογιαν που είσαι σίουρος οτι τα ψώνια του Παφίτη τζαι της Παφίτησσας θα είναι τώρα μια ευχάριστη διαδικασία. Ξέρουμε πως πολιτικών τζαι μέσων εν χαρά σας να "τιμάτε" τους Κυπραίους κοφκολιράες αλλά αντραπείτε τζαι λλίο. Εξαναείδα σταθμούς να δείχνουν "ρεπορτάζ" που εγκαίνια υπεραγορών τζαι καταστημάτων [τρώωντας ώρα που κάτι άλλα ασήμαντα πράματα, ας πούμε ενημέρωση, αναλύσεις, ρεπορτάζ της κας Σκορδελή για το μεσανατολικό] τζαι εξαναείδα πολιτικούς να εκτελούν χρέη λιβανιστιρίου. Αλλά, τζαι συγχωρέστε με για την αφέλεια, ή εν η πρώτη φορά που θωρώ τζαι τα θκυό μαζί την ίδια ώρα ή έshει πολλύ τζαιρό να έρτω Κύπρο τζαι εκσίασα ότι κάμμουμε τζαι τέθκοια.

Εν τζαιν δική μας πατέντα να είμαστε ποθκιάντραπα προσκολλημένοι στους επιχειρηματίες ή να ντύνουμε τις διαφημίσεις ειδήσεις. Είμαστε όμως πολλά ατσούμπαλοι τζαι εν το χώννουμε καλά. Ευτυχώς. Αλλά προς το παρόν.

Επαναπατρισμός λάιτ [1]

2008-07-24T21:21:00.002+03:00

Στο ράδιο, σήμμερα, ντάλα μεσημέρι.

Οι παρουσιαστές [καλαμαράες ή Κυπραίοι που ενόμισαν οτι δουλεύκουν στο Sfera Athens;] μεταξύ ανάλατου ελληνικού μπιτάτου τζαι ανάλατου αγγλόφωνου μπιτάτου συζητούν ένα άρθρο που εθκιεβάσαν για ένα πάρκο στο Μιλάνο όπου μπορείς να πιωρώσεις για να δεις αναπαράσταση εκτέλεσης σε ηλεκτρικήν καρέκλα. Εξεφράσαν έκπληξη, είπαν πως εν μακάβριο, μπορεί να μας είπε τζαι ο ένας που τους θκυό οτι εν κακό πράμα η θανατική ποινή.

Τζαι λλίο πριν την επέλαση του επόμενου κομμαθκιού του playlist [προφέρεται πλέιλιστ], γυρίζει ο ένας τζαι λαλεί κάτι σαν «καλά θα ήταν να έρθει πίσω η ηλεκτρική καρέκλα για κάποια είδη ανθρώπων».

Όππα! Σιέρουμαι που οι νέες γενιές αθκιασερών εφήβων απορροφούν έτσι φιλελεύθερες απόψεις που τα τρυφερά τους χρόνια. Τι να πω, ο καθένας με την γνώμη του...

Ε είδαμεν το τζαι τούτο.

2008-03-05T10:25:00.004+02:00

Και νεκρούς ανασταίνει τούτη η είδηση.

Αρκέφκει η είδηση στον Πολίτη, η οποία φαντάζομαι θα προήρθε που το ΚΥΠΕ:

Η ολομέλεια της Βουλής των Αντιπροσώπων, κατά τη συνεδρία της προσεχούς Πέμπτης, θα εκλέξει νέο Πρόεδρο του Σώματος μετά την κένωση της θέσης με την εκλογή του Δημήτρη Χριστόφια στην προεδρία της Δημοκρατίας.

Ωραία ως δαμέ. Πάρακατω.

Το σενάριο αναμέτρησης των Μάριου Καρογιάν και Γιαννάκη Ομήρου για την Προεδρία της Βουλής, ολοένα και απομακρύνεται. Το σκηνικό αναμένεται να ξεκαθαρίσει οριστικά αύριο, οπόταν θα λάβει τελικές αποφάσεις η ΕΔΕΚ, αλλά και ο ΔΗΣΥ. Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου ο Γιαννάκης Ομήρου δεν αναμένεται να διασταυρώσει τα ξίφη του με τον Μάριο Καρογιάν, ο οποίος εκτός από την στήριξη του ΑΚΕΛ, είναι πιθανόν να εξασφαλίσει και την στήριξη του Ευρωπαϊκού Κόμματος.

Ευτυχώς. Τούτο έλειψε να υποστούμε την δυναμικότητα τζαι την ατshακκοσύνη του Γιαννάκη Ομήρου στην Προεδρία της Βουλής.

Ακόμα πιο πάρακατω, τζαι προς το τέλος:

Της Ολομέλειας της Βουλής την Πέμπτη θα προεδρεύσει ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ Νίκος Αναστασιάδης καθώς, οι πρεσβύτεροι βουλευτές δεν θα προεδρεύσουν γιατί ο μεν Χρίστος Πουργουρίδης θα απουσιάζει στο εξωτερικό και η δε Ντίνα Ακκελίδου θα προεδρεύει της Δημοκρατίας.

Χώστε τα πρακτικά της βουλής. Γλήορα.

Υπόθεση Μάρκος ή ο ττενίστας τζαι το φλέαρ

2008-01-19T03:06:00.000+02:00

... ή ο καθένας θωρεί ότι ο καθένας θέλει.

Όπως θα ξέρετε ήδη ξαφνικά εμφανίστηκε [ή εμφανίσαν το- επανερχόμαστε παρακάτω] στο youtube το παρακάτω βιντεάκι τζαι εγένετο δευτερεύων διεθνές σκάνδαλο Κυπριακής ποικιλίας.

Αγνοήστε το κείμενο στο πλαι για θκύο λεπτά. Τζαι αγνοήστε τα σχόλια που κάτω εντελώς [Rule 1 of Youtube: They are usually inane and useless the comments of users under videos on Youtube]. Βλέπουμε λοιπόν μια παρέα που σκάπουλλους να επευφημούν τον Μάρκο Παγδατή τζαι μεταξύ άλλων να σείρνουν τζαι κανα-θκυό "έξω οι Τούρκοι από την Κύπρο", ένα "δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Σκοπιανέ, Σκοπιανέεε" τζαι να κλείνουν το βίντεο [τουλάχιστον αυτή την εκδοχή μια τζαι δεν ξέρω αν υπάρχουν άλλες] με ένα "Ελλάς- Κύπρος- Ένωσις". Για έναν Ελληνοκύπριο [ειδικά αρσενικό που επείε στρατό ή/και κάποιον που εγαλουχήθηκε με κάμποσο εθνικισμό εβαπορέ] τα συνθήματα εν ψιλοακίνδυνες πελλάρες που λαλεί κάποιος άμα εν μιτσής τζαι που μετανώνει μετά. Οι παραπάνω εν τα εννοούν συνειδητά σαν ρατσισμό τζαι άμα επισημάνεις ότι μπορούν να ερμηνευτούν έτσι μεινείσκουν τζαι θωρούν σε.

Το λοιπόν. Τωρά θκιαβάστε το κείμενο, έχοντας υπ' όψη οτι εξαναφκήκε στο youtube λλίο πριν τον επόμενο αγώνα του Μάρκου Παγδατή στο Australian Open τζαι δείτε το παρακάτω.

Για τα ξένα μέσα ήταν καθαρό πως το βίντεο μπορεί να ερμηνευτεί με διάφορους τρόπους. Λαλούν μας μεν πως το βίντεο επρόκαλεσε αντιδράσεις στην Τούρτζικη κοινότητα της Αυστραλίας αλλά που την άλλη σημειώνουν πως η επίμαχη ατάκα ακούεται μια φορά. Το AFP που την άλλη κάμμει καλή δουλειά στο κομμάτι του προσπαθώντας να μπαλανσάρει τις απόψεις, υπενθυμίζοντας μας ότι η ιστορία αυτή εν έσιει να κάμει μόνο με το αν ο Μάρκος είπε ρατσιστικά συνθήματα τζαι ότι η έκφραση των απόψεων του έσιει να κάμει με την ημικατοχή της Κύπρου που τον Τουρκικό στρατό τζαι οτι εγίνηκε σε ιδιωτικό χώρο. Όσο αφορά την διεθνή σκηνή τζαι διάλογο το αν η δημοσιοποίηση ήταν προσπάθεια προπαγάνδας ή λογική αντίδραση εξαρτάται από ποιά πλευρά επιχειρηματολογείς τζαι ο Παγδατής δεν στιγματίζεται απαραίτητα σαν ρατσιστής [μεμπτό] αλλά σαν ένας Κύπριος με έντονα αισθήματα για το πρόβλημα της χώρας του [κατανοητό]. Ωσ δαμέ καλά.

Σύμφωνα με το Sky News το βίντεο τραβήχτηκε πέρσι στην Μελβούρνη, κάτι που οδήγησε τα μέσα στην Κύπρο να μιλήσουν για προσπάθεια ψυχολογικού πόλεμου εν όψει του επόμενου αγώνα του Παγδατή. Στις ειδήσεις του Mega Κύπρου της Παρασκευής συγκεκριμένα ο πρόεδρος του Σύλλογου Αντισφαίρισης είπεν τούτο ακριβώς στον Βίκτωρα Παπαδόπουλο, υπογραμμίζοντας πως το σύνθημα εκφράζει ούλλους τους Ελληνοκύπριους. Η αντίδραση του Βίκτωρα εν ενδεικτική παραπάνω του τι σημαίνει τούτη η υπόθεση για μας παρά για τον υπόλοιπο κόσμο- "εννοεί φυσικά τα Τουρκικά στρατεύματα και όχι τους Τουρκοκύπριους" ήταν περίπου η ατάκα του Β.Π., που επαναλήφθηκε κανά-θκυό φορές.
Πέρα που το πρόβλημα του να επιβάλλεις την ερμηνεία σου σαν εκφωνητής στα λεγόμενα του άτομου στην άλλη πλευρά του μικροφώνου, ο τρόπος με τον οποίο ο παρουσιαστής προσπάθησε να ξεκαθαρίσει το θέμα για μας [τζαι τις ενοχές μας] αντικατοπτρίζει άλλα προβλήματα.

Η φράση "έξω οι Τούρκοι από την Κύπρο" μπορεί να αντιπροσωπεύσει θκύο πράματα- την ε/κ επιθύμία να ρίξουμε στην θάλασσα όποιον εν βαστά που το αρχαιοελληνικό γονίδιο που την μια τζαι την κατανοητή επιθυμία να σηκωστεί να φύει ένας ξένος στρατός που τα εδάφη μας. Τζαι μπορούμε να πούμε οτι ο Παγδατής εν το εννοούσε έτσι αλλά πόση που τούτη την συμπεριφορά εν ευσεβοποθισμός; Όπως είπα είμαι διαθετειμένος να πιστέψω πως, στην ροή της στιγμής, τζαι μεταξύ ατόμων που φέρονται να αντιπροσωπεύκουν κάποια που τα σιηρόττερα εθνικιστικά ένστικτα της ελληνόφωνης ομογενείας, ο Παγδατής εσυνόδευσε ή δεν αντίδρασε σε συνθήματα ή διφορούμενα ["έξω οι Τούρκοι" κλπ] ή προβληματικά, όπως το "Ελλάς- Κύπρος- Ένωση".

Αλλά προβληματίζουμαι που την αντίδραση των δικών μας μέσων τα οποία αντί να δουν μια ευκαιρία να συζητήσουν τζαι να φέρουν στην επιφάνεια το πραγματικό πρόβλημα του απενεοχοποιημένου light ρατσισμού με τον οποίο μεγαλώνουμε εβουρήσαν να αφοπλίσουν το θέμα με το να το χρεώσουν αποκλειστικά σε προπαγάνδες τζαι συνομωσίες.

Ναι, η διαρροή του βίντεο μπορεί να ερμηνευτεί σαν προπαγάνδα. Οι δύσκολες ερωτήσεις όμως βρίσκουνται αλλού. Γιατί είμαστε τόσο έτοιμοι να συγχωρήσουμε την άμυαλη επανάληψη εμπρηστικών συνθημάτων; Η ανοχή που δείχνουμε όταν η μάνα μας, η θκειά μας, ένας φίλος μας, ένας γνωστός του οποίου εν έχουμε το θάρρος σείρνει ένα ρατσιστικό σχόλιο τι είναι; Ρατσιστική πράξη; Αναπόφευκτη; Την επόμενη φορά που κάποιοι έξυπνοι μιτσιοί δέρουν έναν τ/κ επειδή έτσι, μπορούμε να τραβήσουμε μια ίσια γραμμή που τζίνην την φορά που αφήκαμε την λογική τζαι τον ρεαλισμό μας στην είσοδο μαζί με τα παλτά μας τζαι ενθαρύναμε έμμεσα ένα ρατσιστικό σχόλειο να θεωρηθεί εντάξει κατ' ευθείαν στον δαιμονοποιημένο "ρατσιστή" που θωρούμε στις ειδήσεις;

Προώθηση τζει

2007-09-08T06:24:00.000+03:00

Δεν νομίζω να υπάρχει κανένας που να παρακολουθεί τα κυπριακά μπλογκς τζαι δεν έσιει προσέξει το Προεδρικές.blogspot.com στο οποίο συνεισφέρω τζαι εγώ. Επειδή εν εξώρτωσα να το αναφέρω ως τωρά, παίρνω αφορμή το ότι τις τελευταίες μέρες ασχολούμαι περισσότερο μαζί του τζαι βάλλω μια ταπέλλα να σας οδηγήσει παρατζεί για να ανακαλύψετε τι γίνεται όταν η προεκλογική συζήτηση αφήνει για λλίο τα σαΐνια τους πολιτικούς μας τζαι περνά σε μια παρέα βιδωμένων με άναρχες δομές τζαι κάποτε σατιρική, κάποτε σοβαρή διαθέση.

Οι θκιό συνεισφορές μου μέχρι στιγμής- μια αναφορά στις προεκλογικές δεσμεύσεις του Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών, τζαι ο σχολιασμός μιας τηλεοπτικής συζήτησης που έγινηκε η αφορμή να αρκέψει μια πολλά γόνιμη συζήτηση για την αξιοπιστία του ΡΙΚ τζαι το φαινόμενο του "μα εγώ/αυτός/τούτοι εν τζαι" [άλλως το φαινόμενο της απολογίας] στην Κυπριακή πολιτική.

Να σας πω τζαι οτι ήβρα δουλειά; Τζαι οτι όπου να 'ναι επιστρέφω με λλιότερο φιλόδοξα ππόστ;

Άτιτλον

2007-08-14T15:25:00.001+03:00

Καλά, εν εβαρέθηκε να προσπαθεί τούτος; Αμάν ξερή κκελλέ... Όι τίποτε άλλο αλλά εν έχω τζαι όρεξη για άλλες εμπνευσμένες Παλμοηδείς αναλύσεις.

Τουλάχιστον γίνουνται τζαι κάποια καλά, έστω καθυστερημένα τζαι έστω [εντελώς τυχαία] σε περίοδο προκριματικών εκλογών. Είπε ο κύριος Rove καθώς επακκεττάρισκε:

There's always something that can keep you here, and as much as I'd like to be here, I've got to do this for the sake of my family.

Που τα σήμερα οι Simpsons δεν είναι η πλέον λαοφιλής οικογένεια της Αμερικής. Που τα σήμερα εν οι Roves.

Τέλος, έμαθα σήμμερα ότι τζαι τον Μεσαίωνα εχτίζαν όπου εβρίσκαν. Η απουσία κάθε έννοιας πολεοδομίας δηλαδή είνα πανανθρώπινο χαρακτηριστικό.

Nτου γιού λάικ κκόμεντι;

2007-08-09T22:17:00.000+03:00

Ε, τελικά το πείραμα μου με τις χαρές του πεζοδρομίου δεν πήγε τόσο καλά όσο θα ήθελα. Άρχισα να δουλεύκώ στην προώθηση εισιτηρίων για τζείνο το κόμεντι κλαμπ πριν που καμιά εφτομάδα, τζαι από οτι θα εκαταλάβατε έν μου εφκήκε ακριβώς φυσική η δουλειά. Να φανταστείτε όποτε πάω να γράψω τη λέξη εισιτήριο αναγκάζουμαι να κοιτάξω στο λεξικό.

Η δουλειά ήταν σχετικά απλή. Φκαίννεις στο πεζοδρόμιο, τραβάς την προσοχή του κόσμου που ρέσσει τζαι προσπαθείς να τους πείσεις να σου δώκουν ένα εικοσάρι. Με το οποίο εικοσάρι, άλλως Andrew Jackson, μπορεί να πάει στο comedy club είτε με παρέα άλλα τέσσερα άτομα, είτε με παρέα ένα άτομο θκιό φορές, όποτε να 'ναι, που τα τωρά ως τον Νιόβρη.

Μπορείς λοιπόν να τραβήσεις την προσοχή με το κλασσικό "do you like comedy?" ή ακόμα τζαι να δοκιμάσεις άλλες εξωτικές είδους προσεγγίσεις τις οποίες έχουν εφαρμόσει τα Ελληνικά καμάκια σε κορασίδες ανά το παγκόσμιο. Φυσικά το "ντου γιου λάικ μαντμαζέλ δε Γκρις" δεν πιάννει στο εξωτερικό εκτός τζαι αν αναφέρεις τα περήφανα γονίδια σου σε στρατηγικό σημείο της συζήτησης.

Τι εμάθα:
1. Αν θέλετε να πουλήσετε κάτι, ή να τραβήξετε την προσοχή σε δρόμο της Νέας Υόρκης μεν μπείτε στον κόπο να μιλήσετε σε οποιαδήποτε κοπελλούα φέρνει σε μοντέλο. Η κοπέλλα άκουει τόσα τζαι τόσα κάθε μέρα που πλέον είναι στον αυτόματο πιλότο τζαι αγνοεί τους πάντες βάσει προγραμματισμένων προεπιλογών λειτουργίας.
2. Άμα δείτε κόσμο με κουστούμι, γραβάτα ή ταγιεράκι επαγγελματικό να περπατούν ζωηρά, εν θα δείτε αποτέλεσμα αν τους προσεγγίσετε γιατί απλά παν δουλειά ή μόλις εφύαν που το απροσδιορίστου είδους βαρετό γραφείο τους για να τσιμπήσουν ένα Στάρμπακς τζαι μια caesar salad. Εννοείται πως θα τους προσεγγίσετε, αν μη τι άλλο για να τους αποδιοργανώσετε.
3. Οι οικογένειες τουριστών δεν είναι συνήθως καλός στόχος γιατί έχουν μαζί τους έναν λόχο ανήλικα τα οποία δεν θέλουν να πάρουν εις πιθανόν ακατάλληλο θέαμα. Καλύτερα να βρείτε κάποιο ζευγαράκι, μια παρέα από φοιτητές, ντόπιους ή τουρίστες, τέτοια.
4. Και τέλος, δεν υπάρχει τρόπος να ξέρετε τι γλώσσα θα μιλούν τα θύματα σας. Αν μιλούν αγγλικά κάτι μπορεί να κάμετε. Το πιο πιθανόν είναι να ακούσετε από Ισπανικά [πρώτο στις κυκλοφορίες] εώς Γαλλικά τζαι κανένα Τούρτζικο. Πάντως στο Times Square τις μια- δύο εφτομάδες που εστήθηκα, Κυπραίο δεν ήβρα, ούτε από Ελλάδα.

Εβδομάδα; Εβδομάδα. Η δουλειά τούτη καλά μου παιδιά δεν πληρώνει με την ώρα. Πληρώνει με προμήθεια. Βλέποντας οτι δεν μου έβγαινε το δαιμόνιο των πωλήσεων [ούτε αερόθερμο σε εσκιμώο] βρέθηκα στο δίλημμα. Να επιμείνω ηρωικά μέχρι να μάθω να πουλώ; Ή να κατατροπώσω την περηφάνια μου στο ξύλο και να ψάξω για αλλού;

Αν το 'βρετε.

Και τώρα, ένα μουσικό διάλειμμα.

Εις άγραν εργασίας

2007-08-07T05:55:00.000+03:00

Συνεχίζοντας τις μεταφοιτητικές ανησυχίες του, ο ήρωας μας βρίσκεται στην τραγική θέση του υπόλοιπου μπουλουκκιού των επίδοξων δημοσιογράφων/γραφιάδων της Νέας Υόρκης. Κάπου ανάμεσα στην απόλυτη πενία τζαι την ουτοπία του Νεογιορκέζου αρπαχτοφρίλανσερ συγγραφέα που τον παρακαλούν να γράφει δεξιά τζαι αριστερά.

Στη μέση βρίσκεται φυσικά το ιδανικό, η μόνιμη δουλειά σε ένα περιοδικό, εφημερίδα ή δεν ξέρω τζαι εγώ τι, με οτι κάτσει στα αχαρτογράφητα όρη του να γράφεις για newsletters φαρμακευτικών εταιριών ή στον πολλά υποσχόμενο τομέα του να είσαι προσωπικός βοηθός μεγαλομανών αυθεντιών. Μέχρι όμως είτε να δώκει πάνω στην ιδανική μέση κατάσταση είτε να χτίσει γύρω σου την ουτοπία του πολυζήτητου φρίλανσερ, ο νεκατομένος ήρωας μας θα πρέπει να πιάσει του βούρου ότι δουλειά βρει μπροστά του μπας τζαι φκάλει το χαμ αυτού το επιούσιο. Κάτι σαν τον στερεοτυπικό "σερβιτόρο την μέρα, ηθοποιό το βράδυ". Και πώς πείθεις εαυτόν οτι δεν θα καταλήξεις ο σερβιτόρος που στα διαλείμματα τζαι στα πάρκα μετά τη δουλειά προσπαθεί να γράψει το πλέον γαμάτο μυθιστόρημα του 21ου αιώνα, ή τουλάχιστον ένα απομνημόνευμα που εν τζαι της μόδας;

Πολύ απλά δεν πείθεις εαυτόν. Απλά δουλεύκεις, οργανώνεσαι τζαι κουντάς τον εαυτό σου [ελπίζω όι στα όρια] να φκάλει δουλειά. Τζαι φυσικά αναγνωρίζεις πως τζαι οι γέριμες δουλειές εν δουλειές τζαι αρκέφκεις να χαμηλώνεις τα στάνταρντς. [Όταν κατεβούν αρκετά τα στάνταρτς τζαι ενδώσω στο αγαπημένο επάγγέλμα της Παπαρίζου θα σας ενημερώσω για τις τιμές].

Έτσι πλέον η πρώτη μου δουλειά σαν Νεογιορκέζος είναι να πουλώ εισιτήρια για ένα stand up comedy club στους δρόμους. Συγκεκριμένα, αν έρτετε προς Νέα Υόρκη στο άμεσο μέλλον τζαι κατεβείτε στο Times Square ίσως με βρείτε να σας ρωτώ αν σας αρέσκει το στάντ απ κόμεντι και αν θέλετε να πιάσετε δυο, τρία, τέσσερα εισιτήρια στην τιμή του ενός.

Άρχισα να καταλαβαίνω γιατί οι δημοσιογράφοι καταλήγουν αλκοολικοί.

Ίντα εκλογές; Άγια ολάν, αφού έσιει στρατόν.

2007-07-23T15:20:00.000+03:00

Εντάξει, προφανώς το ΑΚ στην Τουρκία ενίκησε τις εκλογές. Τζαι λαλώ προφανώς για να είμαι συμβατός με τις όπως πάντα πανέξυπνες τζαι προσεκτικές αντιμετωπίσεις της Εθναρχίας τζαι της υπόλοιπης Νέας Τριμερούς- η Εθναρχία θωρεί τζείνα που θέλει, ας πούμε τον

ουσιαστικό ρόλο, που διαδραματίζει ο στρατός στην Τουρκία και τις έντονες θέσεις του στο κυπριακό

[παρόλο που μετά τα αποτελέσματα των εκλογών πρώτη φορά έσιει Ισλαμικό κόμμα τον αέρα να μεν σίυψει μόλις του πει ο Μπουγιουκανίτ] τζαι φυσικά είπε μας τζαι για το ότι

εισήλθε στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση το ακροδεξιό κόμμα της Εθνικιστικής Δράσης των "Γκρίζων Λύκων", του Ντεβλέτ Μπαχτσελί.ε

τζαι πως

μετά την εξέλιξη αυτή ο Ταγίπ Ερντογάν, υποστήριξε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ενδεχομένως να αντιμετωπίσει με πιο σκληρό τρόπο τα εθνικά ζητήματα, προκειμένου να ικανοποιήσει τους ακραίους εθνικιστές.

Επείδη ένα κόμμα που έπιασε 14% εννά κάμμει ότι θέλει το ΑΚ [το οποίο ΑΚ εν περίπου στα 40% τζαι κατά πάσα πιθανότητα ήβρε τα με τον στρατό τωρά που εν μπορεί να βάλει όποιον του κατεβεί για Πρόεδρο]. Κάποιος να εξηγήσει του Πάλμα την διαφορά μεταξύ Προεδρικού τζαι κοινοβουλευτικού συστήματος παρακαλώ; Τζαι οτι η κοινή λογική επιβάλλει πως ένα μετριοπαθές κόμμα όπως το ΑΚ εννά προσπαθήσει να έβρει μετριοπαθείς διεξόδους για να μεν αρρώσουν οι Ευρωπαίοι τζαι να μεν σιαστεί ο στρατός;

Αλλά εντάξει, εν τζεν ανάγκη να κάτσουμε να σκεφτούμε. Έσιει στρατόν ολάν, τζαι ο στρατός κάμμει ότι θέλει.

Λατρεμένη ομοιογένεια

2007-07-18T03:20:00.000+03:00

Προσπαθώντας να διατηρήσω έναν σχετικά σταθερό ρυθμό δημοσιεύσεων εννά σας κοπυποστάρω σήμμερα ένα άρθρο το οποίο δημοσίευσα σε ομογενειακή εφημερίδα τον Μάρτη. Έννεν ακριβώς φρέσκο αλλά το θέμα βρίσκεται ακριβώς στο ίδιο σημείο που το άφησα τότε, όταν μέσα στα νεύρα έγραψα το άρθρο στο τρένο από την Αστόρια προς το Μανχάταν.

Είναι θέμα ομογενειακό, κάτι με το οποίο έχω ασχοληθεί περισσότερο από οτι θα ήθελα, αλλά να δείτε πως στην κατάσταση των μέσων μαζικής ενημέρωσης της Αστορίας μπορούμε να μάθουμε πολλά τζαι για το Κυπριακό χωριό. Δημοσιεύτηκε λοιπόν σε μια όσο να 'ναι αξιοπρεπή εφημερίδα της Αστόριας, λίγες εβδομάδες πριν φύγω βράζοντας από αυτό το παναΐρι.

Τι έμαθα στην Ομογένεια
Γράφει ο Γιώργος Κακούρης
Ένας νέος δημοσιογράφος που μόλις βγαίνει από το αυγό μαθαίνει και αντιλαμβάνεται πολλά όταν ασχοληθεί με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της Ελληνόφωνης κοινότητας της Νέας Υόρκης. Δεν τα μαθαίνει όλα μονομιάς (γηράσκουμε αεί διδασκόμενοι άλλωστε) αλλά όταν μετά από δυόμισι χρόνια έχει, όπως εγώ, περάσει από την ελπίδα στην αδιαφορία και από εκεί στην απαξίωση και τούμπαλιν, καταλήγει να έχει αποκομίσει και κάτι.

Σημείο 1ον: Στην Αστόρια, Μ.Μ.Ε. δεν πάει να πει Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αλλά Μέσα Μονομανούς Εμπάθειας. Το κάθε τσαρδί, έντυπο, ραδιοφωνικό ή διαδικτιακό δημιουργείται από αντίδραση σε όλα τα υπόλοιπα. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί ότι το κάθε μέσο είναι φορέας των προσωπικών σχέσεων αυτού που το έχει και ότι πέφτει τόσο εύκολα στο λούκι να καθορίζεται από τι θα πει για τους απέναντι; Και για το αν θα αφήσει το κοινό του να πάει και στους απέναντι ή να τολμήσει να εξασκήσει το δικαίωμα του στην επιλογή; Από οτι φαίνεται ο σκοπός τέτοιων μέσων δεν είναι να ενημερώσουν με κάποια δεοντολογία, να ψυχαγωγήσουν με κάποια ποιότητα ή, όπως κάθε επιχείρηση, να βγάλει κέρδος. Το οποίο μας οδηγεί στο-
Σημείο 2ον: Ένα υγιές μέσο εργάζεται είτε με έσοδα από διαφημίσεις είτε με κρατική υποστήριξη είτε με την υποστήριξη του κοινού του. Κοινή λογική. Ένα ομογενειακό μέσο δουλεύει με αγαθοεργίες, παρακάλιο, κάποτε εκβιασμούς ή αγιογραφίες ατόμων και θεσμών. Αν έβγαινε η New York Times ας πούμε με το πρωτοσέλιδο να μας λέει πόσο μεγάλη επιτυχία ήταν το τάδε gala ή πόσο γενναιόδωρη η τάδε δωρεά θα τους παίρναμε με τις πέτρες. Αν το προσέχαμε δηλαδή το πρωτοσέλιδο της Times γιατί-
Σημείο 3ον: Τα Ομογενειακά Μέσα Μονομανούς Εμπάθειας κατά κανόνα αφορούν ένα φανταστικό κρατίδιο σε μια γωνιά της Νέας Υόρκης η οποία προφανώς έχει αποσχισθεί από τις Η.Π.Α. και είναι υπερπόντια αποικία της Ελληνικής Δημοκρατίας στο αρχαιοελληνικό πρότυπο, χωρίς οποιαδήποτε σχέση με την χώρα στην οποία βρίσκεται. Για αυτό ας πούμε η αύξηση των επιτοκίων και η τιμή της ντομάτας στην Μητέρα Πατρίδα είναι πιο σοβαρό θέμα από την τιμή της βενζίνης στο New Jersey και τις δηλώσεις ενός Πολιτειακού Βουλευτή. Άμα θέλετε ενημέρωση για την κοινωνία στην οποία βρίσκεστε χάσετε- αυτά μπορείτε να τα βρείτε καλύτερα στα Αγγλόφωνα Αμερικάνικα μέσα. Όσο για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα... η δορυφορική και το διαδίκτυο σας δίνουν την ευκαιρία και ενημέρωση να έχετε και σοβαρή ανάλυση να ακούσετε.
Σημείο 4ο: Όσο για τις επόμενες γενιές Ελληνοαμερικάνων, που οποιοδήποτε σώφρων Μέσο θα ήθελε να προσεγγίσει, αυτά που θέλουν να μάθουν για τα νέα από την πατρίδα τα μαθαίνουν από τις προαναφερθείσες νέες διόδους επικοινωνίας. Το δυνατό σημείο των Μέσων Μονομερούς Εσωστρέφειας μπορεί να είναι τα ομογενειακά θέματα, αλλά όσα παιδιά Ελληνικής καταγωγής έχω γνωρίσει ενδιαφέρονται περισσότερο για τον Πετρέλη και το Παρά Πέντε παρά για την Ομοσπονδία. Υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά είναι γεγονός πως για τα μορφωμένα παιδιά στο πανεπιστήμιο μου εμείς στα ομογενειακά μέσα είμαστε μια γραφικότητα που αφορά ίσως τον παππού τους και η Αστόρια μια τεράστια καρικατούρα.
Δεν είμαι απαισιόδοξος. Με χαρά μου βλέπω να γίνονται προσπάθειες που με διαψεύδουν σε όλα τα παραπάνω σημεία, αν όχι στα Μ.Μ.Ε., τουλάχιστον στην συμμετοχή ομογενών όλων των ηλικιών σε εκδηλώσεις και προσπάθειες διατήρησης της Ελληνικής ταυτότητας της κοινότητας. Η κοινότητα υπάρχει, αναπτύσσεται και ευημερεί, πολύ φοβάμαι όμως πως εμείς στα μέσα έχουμε μείνει πίσω. Θα δούμε υγιή Μ.Μ.Ε. τα οποία ούτε υποχείρια θα είναι ούτε θα βρίσκονται στο άλλο άκρο της απέραντης αποδιοργάνωσης και απαξίωσης από την γενιά που μπορεί να της δώσει ζωή. Το ερώτημα είναι κατά πόσο αυτά τα μέσα θα είναι αυτά που έχουμε τώρα.
Ωραία η ηθογραφία αλλά για το θέατρο, όχι για τα ράδια και τις εφημερίδες.

... την διαφήμιση ουδείς

2007-07-15T08:12:00.000+03:00

Σύμφωνα με φίλους και γνωστούς αυτό θα έπρεπε να το είχα αναφέρει εδώ τζαι θκιό- τρεις μέρες, αλλά επειδή το να αναβάλω πράγματα χωρίς λόγο είναι ένα από τα καλύτερα στοιχεία του χαρακτήρα μου σας τα λέω σήμερα.

Αυτή τη Κυριακή [σήμερα δηλαδή για όσους βρίσκονται εν γη εναλία] εκδίδομαι! Πιο συγκεκριμένα, ένα μικρό διήγημα το οποίο έγραψα δημοσιεύεται σήμερα στον Εξάγγελο, το μηνιαίο ένθετο του Πολίτη.

Και παρά την σημερινή επάρατη επέτειο [ναι ναι, επάρατη], το διήγημα δεν έχει να κάνει με το πραξικόπημα αλλά με το άλλο αγαπημένο θέμα όλων μας. Τίτλος: "Πορνοαπαγόρευσις".

Αυτά από μένα για σήμερα. Αν θέλετε επετειακά σας παραπέμπω εδώ για κάτι παλιότερες επετειακές μου σκέψεις και στην Δρακουνάρα μας η οποία και πάλι με καλύπτει απόλυτα.

Και μια ευχάριστη είδηση [από Πολίτη]:

"Θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι νεανικό, φρέσκο και με στυλ για τους μαθητές μας", δήλωσε ο Ερωτόκριτος, τονίζοντας ότι ήταν τιμή του που του ζητήθηκε από τον υπουργό Παιδείας, Άκη Κλεάνθους, να αναλάβει το όλο σχεδιασμό της νέας μαθητικής ενδυμασίας. [...] Όσο για τους χρωματισμούς που επιλέγηκαν για τις νέες μαθητικές στολές, υπογράμμισε πως δεν ήταν καθόλου τυχαίοι. "Η νέα ενδυμασία των μαθητών στηρίζεται στα χρώματα της κυπριακής σημαίας, δηλαδή το πορτοκαλί-κίτρινο, λευκό και πράσινο και στο γαλάζιο της ελληνικής σημαίας".

Έτσι καλά μου παιδάκια. Μην και ξεχάσετε γιατί διατηρούμε ζωντανό τον αγώνα από το 1931. Για να ντύνεστε αεροσυνοδοί κάθε μέρα στο σχολείο και να μπορείτε να διαδηλώνετε τον πατριωτισμό σας και με ένα γαλάζιο μεταξωτό φουλάρι στας εθνικάς εορτάς.

Η Σριλανκέζα μας επέθανεν, πρέπει να καθαρίσω

2007-06-26T21:55:00.000+03:00

Μην ανησυχείτε, δεν έχουμε όντως Σριλανκέζα, άρα κανείς δεν επέθανε. Πρόκειται για μια έκφραση η οποία υποδεικνύει πως έφτασα σε ένα οριακό σημείο και μετά από δύο ολόκληρες μέρες αναβολών, δικαιολογιών κουλουπού, αποφάσισα να καθαρίσω το μπάνιο.

Ιδού η κατάσταση- το κτίριο όπου εν το διαμέρισμα μου προφανώς εχτίστηκε έχοντας υπ' όψιν ξανθούς, σπανούς βορειοευρωπαϊκής καταγωγής Αγγλοπροτεστάντες. Για αυτό μάλλον τζαι τα υδραυλικά μας δεν αντέχουν την τρίχα όι ενός, όι θκυό, αλλά τριών Κυπραίων. Συγκεκριμένα έχουμε τον συγκάτοικο μου στου οποίου το κεφάλι φυτρώνει ένα λιοντάρι της Νεμέας, την αδερφή μου που σαν καλή Κυπραία Μεσαρίτισσα *είναι* λιοντάρι της Νεμέας και εμένα που σαν να μεν με εφτάναν οι τρίχες που έχω, χάνω περίπου αρκετό μαλλί για ένα λιοντάρι της Νεμέας κάθε μήνα.

Έτσι τα υδραυλικά της μπανιέρας μας στουππώνουν, τα νερά μεινίσκουν περισσότερη ώρα από ότι πρέπει στην μπανιέρα, τζαι σαν αποτέλεσμα σορώφκουνται ούλλα τα τριχώματα τζαι ούλλα τα σαπούνια τζαι οι ζούρες μας τζαι στεχνώνουν μέσα στην μπανιέρα.

Για να αντιμετωπίσουμε αυτή τη φυσική καταστροφή, εν απουσία καμαριέρας το είδος της οποίας δεν έχουμε δει ποτέ από κοντά, λαϊκά παιδιά γαρ, παίρνουμε ένα ζευγάρι γάντια, ένα τελλούι τζαι ένα που τα ειδικά σπρέι για τα πλακάκια. Ψεκάζουμε κάμποσο μέσα στην μπανιέρα ώσπου να βρεθούμε σε κίνδυνο να φυρτούμε που τες αναθυμιάσεις, αφήνουμε το υγρό να κάτσει για λλίο, και ακολούθως κάνουμε επίθεση με το τελλούι τζαι τρίφουμε μανιωδώς. Ξεπλέννουμε με μπόλικο νερό και επαναλαμβάνουμε ώσπου είτε να γινεί η μπανιέρα γυαλλί είτε μαστουρώσετε από τις αναθυμιάσεις. Αν μαστουρώσετε από τις αναθυμιάσεις χαλαρώστε. Αποστολή δεν εξετελέσθει μεν, εσείς περνάτε πολύ καλά παρακολουθώντας Passions στο NBC δε.

Επιβιώνοντας αυτής της δοκιμασίας, από αυτές που φτιάχνουν τους άντρες μαζί με το γιαπί, το πηλοφόρι, το μηστρί, διακατέχεσαι από μια τεράστια ευχαρίστηση τζαι κουνουστάς ούλλη την υπόλοιπη ημέρα.

*ο κύριος στη φωτογραφία έννεν κανένας συγγενής, είναι ένας τύπος από το Αζερμπαϊτζάν ο οποίος μπανιαρίζεται σε ακάθαρτο πετρόλαο. Η φωτογραφία είναι από αυτό το ντοκυμαντέρ το οποία ανακάλυψα κατά λάθος [ρίξετε μια αμμαθκιά, έχει πολλύ ενδιαφέρον αν τζαι δεν ξέρω πόσο ρεαλιστικό ένει]. Η μόνη σχέση του ποστ με την φωτογραφία είναι η κατάσταση της μπανιέρας.

Τζείνη η σελίδα πώς πάει; [2]

2007-06-05T19:34:00.000+03:00

Τώρα άμα σας πω ότι η ιστοσελίδα του ΡΙΚ ανανεώθηκε επιτέλους; Και ότι βελτιώθηκε απίστευτα; Θα μου πείτε να ελέγχω πρώτα πριν παραπονεθώ για κάποια κατάσταση μπας και βελτιωθεί;

Μάλιστα η ιστοσελίδα δεν είναι πλέον απλώς ιστοσελίδα αλλά ιστότοπος [που νομίζω είναι η σωστή μετάφραση του web place]. Μάλλον για αυτό οι σελίδες για το ράδιο εν τέλλεια διαφορετικές που τζείνες για την τηλεόραση. Είναι ίσως παράξενη επιλογή [συνήθισα την ΕΡΤ και το BBC όπου οι σελίδες είναι περίπου ομοιόμορφες] και σηκώνει βελτίωση. Για παράδειγμα πρέπει το ΡΙΚ να αποφασίσει αν οι σελίδες θα είναι στα Ελληνικά, στα Αγγλικά, ή αν θα υπάρχουν ξεχωριστές εκδοχές της κάθε σελίδας. Ακόμα βλέπω πως οι ίδιες οι σελίδες, πέρα από την μορφή τους, είναι υπό κατασκευή. Οι νέες σελίδες όμως κάμμουν τη δουλειά τους τζαι μάλιστα πολλά καλύτερα που την προηγούμενη κατάσταση.

Από τη μια η σελίδα του ΡΙΚ τζαι που την άλλη οι σελίδες της Κυβέρνησης, φαίνεται αρχίσαμε να ανακαλύπτουμε το διαδίκτυο και επισήμως. Άμα υπολογίσουμε και τις ανεξάρτητες προσπάθειες και δουλειές που εμφανίζονται όπως το Access Art και το φάλιες.org [του οποίου η πρώτη μορφή έγινε απλώς αρχείο αλλά ακόμα επιβιώνει κάπως στο Wordpress].

Χάτες. Το επόμενο βήμα; Να ανακαλύψουν οι σελίδες της Κυβέρνησης τα Τούρτζικα. Τα οποία, αν θυμάστε, είναι η δεύτερη επίσημη γλώσσα της Δημοκρατίας [στο Άρθρο 3].

Τζείνη η σελίδα πώς πάει;*

2007-05-28T07:43:00.001+03:00

Πριν από κάτι μήνες [δηλαδή με τον δικό μου ρυθμό πέντε πποστς πριν] ασχολήθηκα με του ΡΙΚ το ανάγνωσμα. Δεν ήταν τζαι καμιά απίστευτη δουλειά από μπλογκικής απόψεως και τώρα που το διαβάζω ξανάθυμάμαι πως άμα φιλοδοξείς να γράφει οτιδήποτε για λεφτά τζαι δεν θέλεις να βελτιωθείς μέσω ειλικρινούς αυτοκριτικής τζαι προτιμάς να αποφεύγεις τις αδυναμίες σου έννεν καλή ιδέα να... Εεε, στο θέμα μας.

Επέστρεψα στο θέμα του αγαπημένου μου σάιτ [που εστήθηκε πριν που σχεδόν μια πενταετία τζαι έshει να συντηρηθεί που πριν να στηθεί το ίδιο το ΡΙΚ] γιατί πρόσεξα, αρκετά καθυστερημένα μια απάντηση στο ποστ. Την οποία, επειδή ξέρω ότι είσαστε κούνοι τζαι δεν θέλετε να κάμετε κλικ το λινκ, παραθέτω:

Για όσους το διαβάσουν το άρθρο αυτό, σας απαντώ πίσω με μόνο μια γραμμή.
Το όνομα μου είναι Αντρέας Ζαντής. Απλά είχα σχεδιάσει την ιστοσελίδα του ΡΙΚ σε κάποια στιγμή το 2003-4. Σταμάτησα να εργοδοτούμαι απο το ΡΙΚ απο το Σεμπτέβρη του 2004. ΑΥΤΑ. Ευχαριστώ.....

Να είναι καλά ο κύριος Ζαντής που μας απάντησε. Και δεν με εκπλήσσει που το πρώτο πράγμα που αναφέρει είναι οτι απλά είχε σχεδιάσει την σελίδα και κάποια στιγμή σύντομα μετά έφυγε από το ΡΙΚ. Ξέρετε, "εγώ την έφτιαξα, από εκεί και πέρα, νίπτω τας χείρας μου." Φαντάζομαι, ξανακοιτώντας την σελίδα, ότι μπορεί όπως είχε αρχικά σχεδιαστεί να ήταν αρκετά καλύτερη. Είπαμε, το πιο πιθανόν είναι πως για την κατάσταση της σελίδας φταίει ο όποιος επικεφαλής του ΡΙΚ, διαχρονικά. Ή όποιος την διαχειρίζεται τώρα.

Κρίμα που δεν έχω κάποιο τρόπο να επικοινωνήσω με τον κύριο Ζαντή αλλά c' est la vie. Η σελίδα πάντως ακόμα είναι μια υπέροχη Ρωσσική σαλάτα, μια από τις διαχρονικές αξίες σε αυτή τη ζωή. Πώς και δεν υπάρχει δαμέ μια προκύρηξη προσφοράς για νέα σελίδα; [Τζαι εγώ αναρωθκιούμουν τόσο τζαιρό τι εν τα tenders...]

Α ναι, τζαι administrator επειδή η σελίδα για την Πρώτη Καλημέρα δεν ανανεώθηκε από το 2004. Ο Τσουρουλλης εμετακόμισε Σίγμα ή εν η ιδέα μου;

*Τούτη: http://www.cybc.com.cy/

ττου μπιζι φορ μπουκς;*

2007-05-24T11:04:00.000+03:00

Στην Αμερική φαίνεται είτε ο κόσμος βαρκέται να πιάει ένα βιβλίο τζαι να το βαστά μαζί του στο τρένο είτε [πιο πιθανόν] το *πώς* πουλείς κάτι είναι εξ ίσου σημαντικό με το τι πουλείς. Τούτο το σάιτ ας πούμε, το οποίο ανακάλυψα χάρη στον θείο Ρόιτερς, προσφέρεται για να στέλνει στο ήμεηλ σας δωρεάν βιβλία σε δόσεις. Δίνεις το ήμεηλ σου, διαλέγεις βιβλίο [κλασσικό γιατί δεν εμπίπτει στους νόμους περί δικαιωμάτων, άρα είναι μούχτιν] τζαι κανονίζεις να σου στέλλουν μια με δυο σελίδες την μέρα στο Inbox, τις οποίες διαβάζεις και απο το κινητό αμα λάχει να 'ούμε. Το ωραίο είναι το disclaimer: "Too busy for books?"

Και αναρωτιέμαι, πως μπορεί κάποιος να είναι too busy for books; [Το Blackbury εν νομίζω να το έχουν μόνο οι Κροίσοι πλέον σωστά;] Έννεν κάτι που παίρνει πολλή ώρα, ειδικά στην Νέα Υόρκη [ή όπου άλλου υπάρχουν μακρινές διαδρομές για να πάεις δουλειά αφ' ενός τζαι δημόσιες συγκοινωνίες αφ' ετέρου] όπου μπορείς να θκιαβάσεις θκιο τρεις σελίδες, να μεν σας πω κεφάλαια, ώσπου να φτάσεις στην ρημάδα την στάση σου.

Επίσης κάτι άλλο που δεν πολυκατανόησα- η σελίδα προσφέρει τα βιβλία σε κομμάτια που ίσως σου πάρει το πολύ πέντε λεπτά να διαβάσεις. Μετά φυσικά, αν κρούζεις να μάθεις αν ο Άχαμπ εκαμάκωσε την κωλοφάλαινα στο τέλος, πάεις στην σελίδα τζαι παραγγέλεις το επόμενο. Τζαι καλά, εντάξει εν μούχτιν, εντάξει εν άλλο το στάτους του να σε ρωτά ο άλλος τι κάμμεις τζαι να μπορείς να πεις σοβαρά "θκιαβάζω Ντίκενς στο Βλακμπέρρυ". Εχάθηκε να έβρεις το βιβλίο μεταχειρισμένο που το Άμαζον; Ή να το πιάσεις που καμιά βιβλιοθήκη;

Τζαι επειδή άμα μουρμουρούμε για κάτι πάει να πει οτι μας τρώει ο κώλος μας να δοκιμάσουμε, εγράφτηκα να πιάννω κάθε μέρα ένα κεφάλαιο που τους "Τρεις Σωματοφύλακες". Ίσως τζείνο που μπορεί να τραβήσει κόσμο είναι η περιέργεια του να δεις πως είναι να θκιαβάζεις ένα μυθιστόρημα σε δόσεις, όπως εκάμμαν οι προτινοί στα περιοδικά.

... Το πρώτο κεφάλαιο πάντως εν η εισαγωγή όπου ο Δουμάς παριστάνει πως "τα παρακάτω είναι ιστορικά στοιχεία, φιλώ σταυρό". Τζαι εν έχω Blackberry, εννά το θκιαβάζω με τα ημέηλ μου.

* να σου εδίουν τον κούσπο να πάεις στα χωράφια να σου πω εγώ.

Μμμ...

2007-05-22T02:23:00.000+03:00

Άμα σας πουν οτι εν έσιει λάθος να είσαι απόφοιτος μεν μασάτε, έννεν τζαι πολλά σπουδαίο. Η μόνη διαφορά είναι οτι αντί να αγχώνεσαι για τα μαθήματα αγχώνεσαι πλέον να έβρεις δουλειά για να αρκέψεις [κάποτε] να πληρώννεις τους λοαρκασμούς σου.

Τζαι να αρκέψεις να πληρώνεις τα φοιτητικά δάνεια.

Ε πώς να μεν θέλεις μετά να ξαναπάεις σχολείο όσο πιο γλήορα γίνεται;

Που την άλλη αρέσκει μου η ιδέα να είμαι ελεύθερος επαγγαλμετίας [freelancer στα Κυπριακά] τζαι να δουλεύκω που το ένα κομμάτι στο άλλο- τωρά ας πούμε απομαγνητοφωνώ μια συνέντευξη. [Τζαι όπως πάντα γίνεται με εμένα τζαι τις συνεντεύξεις, τωρά που την ξανακούω σαν να μεν μου πολλοαρέσκει]. Το μόνο πρόβλημα με το να είσαι ελεύθερος επαγγελματίας, έστω ως ένα σημείο, είναι ότι πρέπει να οργανωθείς πολλά καλά.

Κάτι στο οποίο μάλλον έχω αλλεργία.

Loose-endies

2007-03-12T20:52:00.000+02:00

Loipon, ante na arkepsoume pale na mbainoume stin seira. Tha anagkasteite na yposteite Greenglish gia afto to post giati to computer mou en nomizo na eshei to font tis kallitteris glossas ever [pou tha elege tzai o Elytis].

Tessera themata ta opoia niotho tin anagki na proseggiso. Pamentes!

1. Toixos: Prosoxi! Oxi "to teixos" alla "o toixos"*. Min akousei kanenas paraekso "to teixos epese" kai nomisei oti to kaname Berolino ekei pou oi dikoi mas [kai oi dikoi tous] tremoun kai stin idea. Itan istoriki mera sto spiti mou otan eppese o toixos oxi gia ton toixo, alla giati gia proti fora simfonisa me ton Tassario, ever. I aderfi mou, afou me tshekkare an exo pyreto kai leo malakies, pige sto imerologio tou toixou [tou spitiou, oxi tis Ledras] kai simiose tin imerominia gia na tin thymountai oi epomenes genees.
Fisika symfono me tin praksi, oxi aparaitita me tin filosofia piso tis pou mallon itan analogi me tin filosofia tou Mehmet Ali Salat ama eripse tin gefyra pou en itan gefyra alla toixos metamfiesmenos se gefyra. Me alla logia oti to ekane gia na poun oloi "Popo, koita o Papadopoulos, ton noiazei gia tin lysi telika" [pragma kai to opoio ekanan] kai na kerdisei pontous. Elpizoume na pathei oti epathe tzai o Raouf to 2003 otan anoikse to odofragma gia na anagnoristei to psevdokratos tzai telika ekatalikse na voithisei ton kosmo oti i Alli Plevra en eshei havliodontes tzai tzerrata alla oti "en plasmata tzai toutoi olan".
Giati apo oti fenetai o aporriptismos apo fysikou tou ftanei se ena simeio pou, mi ehontas tipota allo na aporipsei, anagkazetai na aporripsei ton eafto tou!

2. Spam comments: Ekserate oti yparhoun tzai spam comments? Opou kapoio bot kammei post sto blog sou, dia sou sygharitiria tzai seirnei sou saranta links gia penis enhancement? Pou tzame katalaveis tzai pos en aftomato programma- giati an itan atomo tha eksere pos oi Kypraioi en xreiazountai penis enhancements. [Isht.]

3. UN: Apo afti tin evdomada o agapitos sas nekatomenos eshei defteri [apliroti] douleia sto Voice of America opou tha voitho ton antapokriti tous sto UN. Cool? Cool. More details forthcoming pou laloun tzai oi kakoi mas daimones.

4. 300: Kala, poly touvlo o Ahmadinejad ores ores. 99.9% tou Hollywood akouei Bush tzai vrazei to giema tous tzai o -Jad thorei sinomosies. Hello, epidi en stin Ameriki en simainei oti akolouthoun kybernitiki grammi. Touta symbainoun sto Iran isos. [Kapoion sas thymizoun oi askopes anti-Amerikanikes eksarseis?]
Aeiste pou mborei ama thelei na erminefsei tin tainia akrivos antitheta. Pos ginetai mia tainia gia mia terastia alazoniki aftokratoria pou koutsoufla pano se mia mikri [alazoniki] xora na einai amerikaniki propaganda? Tin taineia tin eide o kyrios?

Afta gia simera. Ate, tzai tou xronou sta spithkia mas. [Tzeino sto Brooklyn, to allo en to thoro etsi opos pame.]
* efharistoume ton Kwsta Kwnstantinou gia tin diefkrinisi.

The Wiki Code

2007-02-17T04:38:00.000+02:00

Telika i Wikipedia ehei oles tis apantiseis. Akoma tzai se erotiseis pou den skeftikame pote na kanoume.

Isos ehete akousei kapou as poume, tin theoreia oti o kosmos tha teleiosei [i tha pathei kati para poly kako- enas neos diskos me tragoudia tis Paris Hilton isos?] stis 21 Dekembriou tou 2012. Yparhoun diafores ermineies kai diaforoi logoi gia tin epilogi tis sygkekrimenis xronologias, me ton proto na einai mallon to gegonos oti ena arxaio imerologio twn Maya teleionei ekeini akrivos tin imera.

Kai omos i Wikipedia ekryve sta vathi tis akoma enan logo kai akoma mia ekdoxi tis apantisis. Ki exei na kanei me tin Evropaiki Enosi [gegonos pou tha xaropioisei kati monaxous stin Ellada pou evgazan fotia kapote gia tin Sinthiki tou Segen, to ilektroniko fakeloma, to 666 stis taftotites kai alla tetoia mesaionika]. Kante ena klik edo loipon, kai koitakste poia xora tha proedrevei tis Enosis ton Dekemvri tou 2012. Kai poios tha einai pithanotata o proedrevon tou Evropaikou Symbouliou.

Aionia i mnimi tis Evropaikis Enoseos paides.

Πάει η γέφυρα που μας χώριζε [ε;]

2007-01-10T02:55:00.000+02:00

Η γέφυρα έπεσε. Η γέφυρα πάει. Τώρα έπεσε μια γέφυρα που οδηγούσε στο άνοιγμα του οδοφράγματος και στην επανένωση [άρα να λυπηθούμε]; Έπεσε μια γέφυρα που ήταν επικοινωνιακό κόλπο ή του Ταλάτ ή του Στρατού ή και των δύο [άρα να χαρούμε]; Έπεσε μια γέφυρα που ήταν παράνομη έτσι κι αλλιώς άρα δεν θα έπρεπε να μας κάνει ούτε κρύο ούτε ζέστη;

Και αφού και στο κάτω-κάτω και Η Κατοχή Είναι Παράνομη, αν δεήσει τζαι φύει ο Τουρκικός Στρατός τότε ο περήφανος Ελληνικός [Κυπριακός, ένα και το αυτό...] Λαός δεν θα πρέπει να χαρεί αλλά να καταλάβει πως και τα σπίτια μας να μας δώσουν πίσω που λέει ο λόγος, αυτό δεν θα αποτελεί ουσιαστικό βήμα προς την επανένωση;

Δεν ρωτώ ειρωνικά, ρωτώ επειδή δεν κατάλαβα. Επειδή προφανώς η κυβέρνηση παίζει διπλωματικό παιχνίδι υψηλών κυβικών, που τζείνο που έπαιξε τζαι στην [Τουρκόφιλη] Φινλανδία. Εκεί αποδίδω την σύγχυση, όχι στην σύγχυση που δέρνει συμπολίτευση, αντιπολίτευση και όποιον τους ψηφίζει.

Σε άλλες [σχετικές] ειδήσεις, πήρε το μάτι μου κάτι στατιστικές ότι οι Τουρκοκύπριοι αποτελούν τώρα μειονότητα στα κατεχόμενα. Επειδή οι στατιστικές αυτές δεν είχαν πηγή [κάποιος είπε σε κάποιον, καλά] δεν θα πάρω κι όρκο αλλά δεν τις αποκλείω κιόλας. Κι αναρωτιέμαι εγώ: να μοιράζομαι αυτή τη πληροφορία με κόσμο μπας και φιλοτημηθούν να ξεκολλήσουν που το ιδεολόγημα «τζίνοι τζει, εμείς δα» πριν να μεν μείνει κανένας Κυπραίος «δα»; Ή να μουρρώσω λόγω του ότι οι Γαλάζιοι Λύκοι μας θα έβρουν ακόμα μια δικαιολογία να ακούν για λύση τζαι να παριστάνουν πως εκουφάναν;

Αλλά θα σας αφήσω με μια νότα αισιοδοξίας. Όταν με μια αγαπητή συνάδελφο επήαμε σε καφέ γνωστής κόρης [θετής, βιολογικής, θα σας γελάσω], ήρθαμε αντιμέτωποι για ίσως πρώτη φορά στα Κυπριακά δεδομένα με το σύστημα παραγγελίας «δώστε μας το όνομα σας για να σας φωνάξουμε να πιάετε την παραγγελία σας τζαι να το γράψουμε στην απόδειξη». [Αφού ο φραπές ή έστω ο λάττε είναι που είναι επιστήμη, ας του προσδώσουμε επιστημονική μεθοδολογία σκέφτηκε ο ξενικός εμπνευστής του συστήματος]. Αφ’ ενός λόγω της ανωριμότητας μας και αφ’ ετέρου για να αποδείξουμε ότι η κοινωνία μας είναι πιο ανεκτική από ότι θέλουν να την παρουσιάσουν οι Κατάπτυστοι Νενέκοι, παραγγείλαμε με πλασματικά ονόματα.

Δεν χρειάζεται πως στο άκουσμα πως η συνάδελφος λεγόταν Πανίκκος, το μόνο που είχε να πει ο barista [έτσι τους λένε στο Αμέρικα] ήταν «είσαι πολλά ωραία για Πανίκκος». Ούτε υστερισμοί που σέρβιρε τρανσεξουάλ ούτε τίποτα. Και φυσικά όταν συστήθηκα, σε άψογα Κυπριακά [γιατί όπως είπαμε, Ελληνικά δεν ξέρω], σαν Χασάν, ούτε άκουσα τίποτα για το 1453, ούτε ήρθαν Ελληνόψυχοι κουκουλοφόροι να μου δείξουν τις χαρές του Ελληνικού πνεύματος.

Για αυτό σας λέω- μεν ψαρώνετε που τις Κασσάνδρες. Όλα καλά στην Αγία Νήσο. Μεν πολλοσκέφτεστε για την γέφυρα γιατί εννά πάθετε τίποτε.

*ευχαριστούμε το λεξικό με ονοματεπώνυμο για την σωστή χρήση της φράσης μια και <ειρωνία mode> σύμφωνα με πρόσφατο επιστημονικό σύγγραμμα οι Κύπραιοι μπλογκάδες δεν ξέρουμε Ελληνικά

Ενώ ρέμβαζε ειδήσεις...

2007-01-07T20:49:00.000+02:00

Καλά, ο Σοφοκλής Σοφοκλέους προσπαθεί να γίνει γραφικότερος του Δώρου; Η κακόμοιρη παρουσιάστρια του κεντρικού δελτίου του Mega τόλμησε να ρωτήσει πώς βρέθηκε βόμβα μολότοφ στα γήπεδα αφού γίνεται αυστηρός έλεγχος και αντί να πάρει μια κάποια απάντηση άκουσε κάτι κουβέντες του αέρα για «μηδενική ανοχή» από εδώ και πέρα [φαντάζομαι μέχρι τώρα υπήρχε επίσημη ανοχή μέχρι ενός quota] και την ιστορία ενός νεαρού στα γήπεδα που κατέβασε το παντελόνι του μπροστά σε αστυνομικούς. Και ερώτησεν ο Υπουργός την παρουσιάστρια γεμάτος πόνο για την κατάντια της Άλλοτε Άσπιλης και Αμόλυντης Νεολαίας: «Είναι σωστή συμπεριφορά νεαρού να κατεβάζει το παντελόνι του;»

Τώρα τι να σας πούμε κύριε Υπουργέ; Εξαρτάται φαντάζομαι από την περίπτωση.

Πάντως ο Σοφοκλής θέλω-να-γίνω-Δώρος Σοφοκλεόυς ακόμα να ξεπεράσει [τουλάχιστον από ότι έχω δει] την απείρου κάλλους συσχέτιση της ληστείας σε κατάστημα της Λευκωσίας πριν από κάτι εβδομάδες στην… έλλειψη της οικογενειακής θαλπωρής. Και ότι χρειάζεται η αγκαλιά της μάνας για να καταπολεμήσει αυτά τα φαινόμενα. [Μανάδες, αν δείτε μαύρες κουκκούλες και άλλα τέτοια ύποπτα δίπλα στο πλέυστέσσιον του κανακάρη πάρτε τον μια αγκαλιά και θα του περάσει].

Α και μόλις άκουσα ο Χριστόφιας ελπίζει «με μεγαλύτερη φιλοδοξία η Αριστερά να προσφέρει ακόμα περισσότερα σε αυτό τον τόπο». Εσείς γραμματέας του ΑΚΕΛ δεν είστε; Την Αριστερά που την ήβρετε; Σύρνετε ένα «η νέα τάξη πραγμάτων φταίει» στα ΕΔΟΝόπουλα [που τζαι να κλάσετε εννά χειροκροτήσουν] τζαι εκαθαρίσατε;

Και τέλος ο Περδίκης αναρωτιέται τι θα έκανε ο Ταλάτ αν αύριο αρχίζαμε εμείς να ρίχνουμε τον τοίχο της Λήδρας. Δαμέ κύριε Περδίκη μου αναρωθκιούμαστε τι εννά εκάμμαμε εμείς αν εδιέλυε την γέφυρα ο Ταλάτ, για τα υπόλοιπα να ανησυχήσουμε μετά που εννά το λύσουμε το πρόβλημα;

Υ.γ.: Γιατί ακόμα δείχνουν τα δελτία ειδήσεων σκυλλιά, γατιά τζαι [σήμερα] χιμπαντζήδες που κάνουν skateboard; Ή χάμστερ που κάνουν γουόττερ σκι; Τζαι άτε τα κανάλια βρίσκουν την γεμωσιά τζαι χρησιμοποιούν την. Γιατί όμως εξακολουθεί να υπάρχει κόσμος που θεωρεί οτι να κάτσει ένα χάμστερ πάνω σε σκι τζαι να το τραβά στην θάλασσα εν καλή ιδέα; Το χάμστερ ερώτησε το;

Ελάτε να μπούμε στο πνεύμα

2006-12-25T01:37:00.000+02:00

Στην Βρετανία, στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και στον "Δυτικό" κόσμο γενικότερα μαίνεται η συζήτηση για το κατά πόσο είναι καλό πράγμα να λαλούμε αδιακρίτως "Καλά Χριστούγεννα" γιατί σου λέει έτσι μπορεί να προσβάλεις Μουσουλμάνους, Εβραίους κτλ κτλ οι οποίοι δεν γιορτάζουν την συγκεκριμένη γιορτή. Μια συζήτηση πολύ ενδιαφέρουσα γιατί έχει να κάμει με την ελευθερία του λόγου, την ανεκτικότητα, τον διαχωρισμό εκκλησίας- κράτους τζαι άλλα τέθκοια εορταστικά.

Καλά νέα όμως κυρίες και κύριοι, συναγωνιστές, συναγωνίστριες και κυβερνητικοί πράκτορες. [Ναι, σε 'σένα μιλάω]. Ο λεγόμενος "πόλεμος εναντίων των Χριστουγέννων" δεν έφτασε ακόμα στην Κύπρο. Τζαι το διαπίστωσα πέραν πάσης αμφιβολίας όταν έκανα την πτήση Λονδίνο- Λάρνακα με την Colonial Airways [πρώτη φορά θωρώ τόσα Αγγλικά προγράμματα σε Κυπριακή πτήση, για να μεν μιλήσω τζαι για το κανάλι "μάθετε Ελληνικά για να μιλάτε με τους ιθαγενείς"].

Εγύριζά μέσα στα duty free [όπου τελικά ήπια ένα αναψυκτικό τζαι εγόρασα ένα βιβλίο για τον Πόλεμο των Έξι Ημερών] όταν άρχισα να βλέπω παντού κόσμο με Μουσουλμανική [εμάντεψα] περιβολή. Ξέρω φυσικά οτι δεν ντύνονται με τον ίδιο τρόπο όλοι οι Μουσουλμάνοι ανά το παγκόσμιο [όι τίποτε άλλο να μεν με λαλείτε τζαι ρατσιστή δηλαδή], αλλά είδα γυναίκες με μαντήλες που άφηναν ακάλυπτα από το πρόσωπο σε μόνο τα μάτια σε κάποιες περιπτώσεις και κάτι κατάλαβα. Οι άντρες της παρέας, γιατί τελικά για παρέα επρόκειτο, φορούσαν άσπρες ριχτές κελεμπίες στο καταχείμωνο, πλεκτά καπελάκια και σάνδαλα. Υπήρχε φυσικά και κόσμος με δυτικά ρούχα σε συνδιασμό με τα άλλα.

Φαντάστηκα πως θα έπαιρναν το αεροπλάνο για κάποια χώρα της Μέσης Ανατολής, αλλά τελικά τους είδα να έρχονται μαζί μου στην πτήση για Κύπρο. Η οποία Κύπρος είναι βέβαια χώρα της Μέσης Ανατολής αλλά μην το πείτε δυνατά γιατί θα πάθουν εφραγμα οι Ευρωπαίοι που τους εγελάσαμε τζαι εμπήκαμε μέσα.

Στο αεροπλάνο ανακάλυψα δύο πράγματα, ένα καλό και ένα κακό. Το καλό ήταν οτι για πρώτη φορά εδώ και χρόνια μπήκα σε αεροπλάνο της Colonial και δεν άκουσα να παίζει η ορχηστρική εκδοχή της Αννούλας του Χιονιά. Δεν ξέρω αν χάλασε η κασέττα που τους έδωσε το ΡΙΚ, αλλά φέτος έπαιζαν Χριστουγεννιάτικα σε κάτι άγνωστες Αμερικανικές εκδοχές.

Το κακό ήταν πως για ταινία είχα να διαλέξω μεταξύ Lindsey Lohan και Devil Wears Prada. Το οποίο δεύτερο τελικά δεν ήταν άσχημο αλλά ξεφεύγω από το θέμα μας.

Καθώς έμπαιναν λοιπόν στο αεροπλάνο οι Σαουδάραβες [που μπορεί να μην ήταν, αλλά μια και πέταγαν για Jedda είπα να το γενικοποιήσω α λα Κυπριακά- να λαλείτε καλά που εν λαλώ τίποτε άλλο δηλαδή] είχα την τύχη να δω έναν Μουσουλμάνο να τραγουδά το Jingles Bells. Όπως λοιπόν έπαιζε η μουσική από τα μεγάφωνα, ένας, δύο, τρεις πέρναγαν και τραγουδούσαν για τα τρίγωνα κάλαντα.

Φαντάζομαι οι άνθρωποι θα πήγαιναν για να κάνουν το χατζιάτο τους στην Μέκκα και οτι δεν ήταν απαραίτητα Σαουδάραβες, αλλά το να βλέπεις έναν Μουσουλμάνο προσκυνητή να σιγοτραγουδά πρίμο σεκόντο με Αμερικανική ηχογράφηση σε Κυπριακό αεροπλάνο οτι "ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά" εμένα μου κάνει δικαίωση του σουρεαλισμού.

Και ολοκληρώνοντας: όχι δεν νομίζω πως οι Κυπριακές θα έπρεπε να "κόψουν" το τραγούδι, ούτε κατ' επέκταση στην παρανοϊκή τακτική του "δεν γιορτάζουμε καμία γιορτή μήπως και προσβάλλουμε". Ιδανικό για εμένα είναι ακόμα το Αμερικανικό μοντέλο όπου ο καθένας γιορτάζει ότι θέλει, όποτε του κάτσει. Αλλά κοίτα να δεις που φανήκαμε πιο φιλελεύθεροι κι από τους φιλελεύθερους επειδή είμαστε υπερβολικά... αχάπαροι του τι γίνεται γύρω μας.

Καλά Χριστούγεννα σε όσους τα γιορτάζουν, καλό Χάνουκκα στους Εβραίους και καλές οτι-γιορτές-και-να-γιορτάζετε στους δωδεκαθεϊστές!

Προσεχώς: απόφοιτος

2006-12-18T11:06:00.000+02:00

Μετά που δεκαπέντε λεπτά που εγύρεφκα τις σημειώσεις μου πάνω στην πολιτική ιστορία της Γουιάνας [χωρίς να έχω φυσικά ακόμα να τις εντοπίσω], μου ήρτε επιφοίτηση. Όχι φυσικά για το που τις έβαλα τις άτιμες τις σημειώσεις- όπως έψαχνα εκατάλαβα οτι εκτός απροόπτου την Τρίτη στις 12 το μεσημέρι εννά είμαι απόφοιτος NYU [NYU Alumnus δηλαδίς], εννά είμαι δημοσιογράφος με πτυχίο τζαι το κυριόττερο, εννά πρέπει να ανακαλύψω τι θέλω να το κάμω το γέριμο το πτυχίο.

Φυσικά όλα αυτά είχα τα ξανασκεφτεί, αλλά κοιτάζοντας πως ήταν το δωμάτιο μου εκατάλαβα
πως όσο τζαι να 'ναι, η κατάσταση με τα πράγματα μου τζαι τες κάσιες που, δύο μήνες μετά την μετακόμιση, εν εσυσταριστήκαν ακόμα φέρει έναν κάποιον μεταφυσικό συμβολισμό.

Ας πούμε μπορεί μπαίνοντας κάποιος μέσα να νομίσει οτι επέρασε στη ζώνη του λυκόφωτος τζαι πως αν πάρει την λάθος στροφή εννά τον φάει ο δράκουλας. Εγώ όμως ξέρω που βρίσκονται [σχεδόν] τα πάντα τζαι με λλίη προσπάθεια βρίσκω τα. Ε, έτσι εν τζαι τα σχέδια μου για το μέλλον.

Φυσικά ακόμα δεν αποφοίτησα επίσημα. Πρώτα πρέπει να βαθμολογηθούν οι εξετάσεις, να μπουν στο GPA μου οι νέοι βαθμοί, να σιουρευτώ οτι τα επέρασα [τζείνο που ελάλουν το εξ απροόπτου] τζαι τον Μάη πιάννω χαρτί. Αλλά θεωρήτικά ετέλειωσα. Ποιού να το πω τζαι ποιός να πιστέψει;

Περί παπάδων-προέδρων

2006-11-29T09:36:00.000+02:00

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουνα να γράψω για το ξύλο της γαλάζιας αρκούδας το οποίο Δόξα τω Χρυσόστομο θα γλιτώσουμε με το που θα βάλει τη χερούκλα του [κι άλλο] στην παιδεία. Οι θεοί της Μικαέλλας να μου κόβουν λίρες και να του δίνουν σελίνια του Μακαριότατου, πολύ εκτίμηση του έχω.

Αλλά επειδή ευτυχώς το θέμα του alma mater του υπογράφοντα το έχουν αγγίξει σε σημείο "Μάικο Τζάκσο επί 11χρονου" άλλοι, ικανότεροι, μπλογκάδες με τη συμμετοχή πολυπληθούς έκτακτου καστ, ας πάμε για κάτι ελαφρώς διαφορετικό.

This religious relationship with the leader has a wait-and-see attitude with relationships based on confidence and any questioning of leader, autonomy of those acting, and critical conscience being perceived as treachery. The priest-president has neutralized the development of enlightened political judgement among the masses. He has transformed a demanding people into a well-behaved mass trusting in the occurence of miracles.

Αν σας θυμίζει κάτι, κακώς. Άλλωστε η Κύπρος επί Μακαρίου ουδεμία σχέση είχε με την ηγεσία του Aristide στην Αϊτή για την οποία γράφουν οι κύριοι Jean και Maesschalck.

Ένα μάθημα πήρα στην ζωή μου για την πολιτική στην Καραϊβική και τρώω κάθε εβδομάδα και μια φλασιά για το πόσο παρόμοια είναι η ιστορία της Μπανανίας [σύντομο ιστορικό του Γλαύκειου παρατσουκλίου εδώ] με αυτή των "μπανανιών" των "Δυτικών Ινδιών". Κάτι η κατάσταση μιας χώρας που κάποτε ήταν αποικία, κάτι η πρώιμη "δημοκρατία" που βασίζεται σε πατρονιαλισμούς [πατρονισμούς πρέπει να εν ο Κυπριακός όρος] τζαι πελατειακές σχέσεις, κάτι οι γειτονικές χώρες που ψάχνουν ευκαιρία να κόψουν κομμάτι άρκεψα να σκέφτουμαι αν κάτι έξερε όποιος είπε τον Μακάριο "Κάστρο της Μεσογείου".

Όσο σπουδάζω πολιτική θωρώ τόσες πτυχές της Κυπριακής ιστορίας που εν επροσεγγιστήκαν που κανέναν από όσο ξέρω. Υπάρχει ένα βιβλίο για την Κύπρο στο πλαίσιο της ευρύτερης αποικιοκρατίας; Συγκρητική ανάλυση με τις δημοκρατίες της Καραϊβικής; Μια ιστορία της σύγχρονης Κύπρου που την προοπτική της Μέσης Ανατολής; Εε;

... Εννά θάψει κανένας την καρκιά του Μακαρίου να τελλειώνουμε;

oh yeah

2006-11-07T22:40:00.000+02:00

Δημοσιευμένος επιτέλους και στην Αγγλική. Ωραίο να θωρείς το όνομα σου με μεγάλα κότσινα γράμματα έννεν;

Ο Καραγκιόζης ριβιούερ βιβλίων.

...
Και τώρα κάτι τελείως διαφορετικό: επειδή αναγνωρίζω το δημοσιογραφικό δαιμόνιο της Μικαέλλας [όχι σαν τα Κυπριακά κανάλια που πιάννουν ειδήσεις που εφκήκαν στην εφημερίδα την ίδια μέρα τζαι βαφτίζουν τες αποκλειστικές]:

"Πελέ και Βραζιλία και Πορτορικανοί φωνάζουν ΑΕΛΑΡΑ τρελάθηκαν κι αυτοί". Κάποιο πολιτικό νόημα θα έχει η επιλογή των Πορτορικανών, εν νομίζω να εν στην τύχη που το εβάλαν. Επειδή ως γνωστόν οι Πορτορικάνοι εν άσσοι στην μάππα, εν έτυχα απλά να ακούουνται Λατινοαμερικάνοι.

Ο Φιντέλ στην Αμερική

2006-11-06T09:04:00.000+02:00

... ή ένας Κάστρο στη Νέα Υόρκη.

Κάτι το κρέμασμα του Σαντάμ, κάτι οι Αρχιεπισκοπικές οι οποίες αισίως έβαλαν τον... τρίτο σε ψήφους στη θέση του Άρχοντα του Λαρτομουστατζιάσματος*, κάτι η ανακάλυψη της κυρίας Ρούλας Μαυρονικόλα πως "ο ρατσισμός δεν ταιριάζει στους Κυπραίους" με έκαναν να θέλω να ασχοληθώ κι εγώ με κάτι σοβαρό. Έτσι για να τιμήσω την παγανιστική Αμερικανική γιορτή του Χάλογουίν, κατά τη διάρκεια της οποίας ντυνόμαστε κάτι τρομακτικό για να διώξουμε ή τα κακά τα πνεύματα ή ο ένας τον άλλον, έκανα το καθήκον μου και ντύθηκα Φιντέλ Κάστρο. [Για να καταλάβετε το πνεύμα του εορτασμού- αν η γιορτή ήταν Κυπριακή θα ντυνόμουν Σχέδιο Ανάν ή Βρετανικός Δαίμονας. Ή Δώρος.]

Εδώ θα ήθελα να σας πληροφορήσω πως ο Φιντέλ Κάστρο. και συγκεκριμένα ο Κάστρο στα βουνά της Sierra Maestra, σαν σοσιαλιστής και λαϊκός ηγέτης είναι για όλα τα βαλάντια και προϋπολογισμούς. Θα χρειαστείτε παλιά ρούχα από τον στρατό [όσο πιο γέριμα τόσο το καλλύτερο], ένα καπέλλιν με αστερούδιν κότσινο και φυσικά έναν πούρο, κατά προτίμηση Αβάνας. Λόγω Αμερικανικού εμπάργκο στη χώρα των ψηφοφοριών του 99% περιορίστηκα σε Dutch Masters και σε μια άγνωστη μάρκα με άρωμα φράουλας. Τέλος φυσικά, θα χρειαστείτε Κυπριακά γονίδια με τα οποία θα μπορείτε να κατεβάσετε, σε ένα μήνα, μούσι για το οποίο ο μέσος Σκανδιναβός χρειάζεται να επενδύσει μερικά χρόνια.

Συνδυάστε λοιπόν αυτά τα στοιχεία με τον κατάλληλο αέρα μονομανούς και επίμονης αυταρχικότητας [κυμανθείτε μεταξύ επιπέδων Αναστασιάδη και Τάσσου] και παρατηρείστε τα αποτελέσματα. Οι αντιδράσεις κυμάνθηκαν από χαρούμενες Κουβανές που έσπευσαν να φωτογραφηθούν με τον El Hefe, μέχρι και τον μεθυσμένο Αμερικάνο που μου επισήμανε διακριτικά παουρίζοντας πως "Che Guevara was a fucking Communist!" Ε ναι, ήταν [άσχετο πως εγώ εν άλλος που εντύθηκα], είπα εγώ οτι ήταν Ζωροαστριστής;

Άτε, τζαι του χρόνου Μακάριος ή Aleister Crowley.

*το μπλογκ ευχαριστεί τον κύριο Μικελλίδη για την εμπνευσμένη χρήση της λέξης.

Γκόβερνμεντ ντοτ κκομ

2006-10-25T07:43:00.000+03:00

Και εγένετο επίσημη σελίδα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Γιούπι.

Κοιτάξτε, σαν ιδέα καλοφτιαγμένη φαίνεται, και θα 'ναι χρήσιμη, δεν θα 'ναι; Αν μη τι άλλο τουλάχιστον βλέπεται. Αν αγνοήσεις φυσικά το πράσινοχακί χρωματάκι που μάλλον θα είναι κατάλοιπο του χρυσοπράσινου φύλλου.

Ένα πράγμα αναρωτιέμαι [προς το παρόν]. Η Τουρκική γλώσσα που πήγε; Καταλαβαίνω πως αυτή τη στιγμή δεν ρέουν μιλιούνια οι Τουρκοκύπριοι στην ιστοσελίδα της Κ.Δ., ειδικά τώρα που αύριο- μεθαύριο χάρη στον El Hefe ίσως από κοινότητα γίνουν κράτος. Δεν χρειαζόμαστε αυτή τη στιγμή όλες τις πληροφορίες και στις δύο γλώσσες. Άλλωστε ας πάρω το ότι άλλες κυβερνητικές σελίδες, [όπως των Άδερτων και του αγαπημένου μου Υπουργείου που έμεινε ορφανό από ιδιοφυίες], έχουν και μια επιλογή για Turkçe σαν καλό σημάδι. Ακόμα και αν η σύνδεση σε στέλνει σε κάτι ιντερνετικά κατσάβραχα με κανά δύο φωτογραφίες κι ένα sitemize hos geldiniz. Υπό κατασκευή, καταλάβαμε, σαν το κράτος τα τελευταία 40 χρόνια.

Αλλά βρε καρντάσια της πλέον αριστερής και συμφιλιωτικής κυβέρνησης από την εποχή του Ακρίτα, χάθηκε μια σύνδεση στην κύρια σελίδα που να εξηγεί στους Βαρβάρους τι γίνεται επιτέλους; Ή μήπως σκέφτεστε πως τα καημένα τα άλουτα δεν θα έχουν δει ίντερνετ ποτέ τους εκεί που βοσκούν τα πρόβατα μέσα στις εκκλησίες; Δεν αναρωτηθήκατε ποτέ μήπως έχουν wi-fi στις εκκλησίες;

Σοβαρά όμως- η μόνη αναφορά στη γενικότερη πολιτική ανωμαλία υπάρχει κάπου σε μια σελιδούλα όπου την ονομάζει με εκείνη την γνώριμη απλοποίηση: "Κυπριακό Πρόβλημα". Εκεί θα βρείτε την γνωστή προπαγ- εεεε, διαφώτιση, και φυσικά καμία πληροφορία που δεν έχουμε ξανακούσει και η οποία άντε να φανεί χρήσιμη σε κάποιον ξένο που θέλει να μάθει τα επίσημα παραμύθια πριν [ή αντί] να καταλάβει τίποτε περισσότερο.

Το μόνο που θα μπορούσε να χρησιμοποίησει ένα σύνοικο στοιχείο είναι εκείνες οι κουφεττούες που τους υποσχεθήκαμε όταν θέλαμε να δείξουμε οτι κόφτει μας ολάν- και φυσικά μόνο στα Ελληνικά και στα Αγγλικά, να τα βλέπουμε εμείς και να συνεχίζουμε την νοητική μοναχική θώπευση των γεννητικών μας οργάνων.

Αγαπημένο μου σημείο- το όμορφα ονομασμένο Η Κύπρος Μας. Άτε ρεεεε, εσυγκινήθηκα. Το σκετς τζαι ο Κόσμος της Υπαίθρου που ένει;

Ο Αης Νεκατομένος και ο κατηραμένος φιούζο-γκουρμές

2006-08-20T18:40:00.000+03:00

Αυτά τα παιδιά στο πανεπιστήμιο μου δεν ξέρω που τα βρίσκουνε τα λεφτά και τα ακριβά τα γούστα αλλά αλίμονο στον μέσο Κύπριο φοιτητή.

Ήτανε χτες τα γενέθλια μιας καλής φίλης καρδιακής και βγήκε απόφαση να πάμε όλοι έξω να το γιορτάσουμε με δείπνο. Φύγαμε λοιπόν με μια άλλη φίλη Γιαπωνέζα από το Γουάσινγκτον Σκουέαρ να πάμε προς το εστιατόριο. Αφού μας ρώτησαν κανά δυο περαστικοί να τους προσανατολίσουμε και πήραν τα μυαλά μας αέρα ["μοιάζουμε τόπακες μεγάλε, κόλλα το!"] τελικά καταφέραμε να ψιλοχαθούμε μέσα στο Δυτικό Βίλειτζ. Ψάχνοντας να βρούμε το δρόμο μας άρχισα να παρατηρώ τα στέκια και τα εστιατόρια της περιοχής και ένιωσα το πορτοφόλι μου να με τρώει.

Εκεί λοιπόν που δεν το περιμένω βρίσκομαι σε ένα εστιατόριο με σούσι, Νοτιοαμερικάνικο διάκοσμο και μουσική προθάλαμου οδοντιατρείου μεταμφιεσμένη για να ακούγεται μοδάτη και να περνά απαρατήρητη ταυτόχρονα. Κοιτάζοντας το μενού ανακάλυψα κάτι περίεργους συνδυασμούς [«Φιούζιον είναι!» μου κάνει μια κοπελιά απ’ την παρέα όλο καμάρι] που σαν να τσούζανε γιατί προφανώς η υψηλή κουζίνα είναι για τους άπειρους ότι το ξεπαρθένεμα για τις κυρίες- αν δεν πονέσεις λίγο δεν το χαίρεσαι. Τα δύο εικοσάρικα που είχα πάνω μου δύσκολα θα με έβγαζαν ασπροπρόσωπο. «Ωραία» σκέφτηκα «με καμιά σαλάτα θα την βγάλουμε».

Άμα πεις σε κάποιον ότι σπουδάζεις Νέα Υόρκη αμέσως σε φαντάζονται να πίνεις μοχίτος στην ταράτσα ακούγοντας τζαζ, να βγαίνεις κάθε νύχτα για δείπνο στο Αφρικανικό-Ρώσικο εστιατόριο της γειτονίας και να ζεις σαν να βγήκες που το Σεξ εντ δε Σίτυ. Αλλά να και το σημείο κλειδί- άλλο οι τηλεοπτικές σειρές κατινίστικης φαντασίας και άλλο η πραγματικότητα.

Κατέληξα λοιπόν με ένα φαΐ που ήταν κάτι μεταξύ οφτού, τερριγιάκι και σούπας με μανιτάρια το οποίο με μεγάλη έλλειψη ειλικρίνειας αυτοδιαφημιζόταν στο μενού σαν ένα από τα «μεγάλα πιάτα». Το καθ’ εαυτό πιάτο ήταν μεγάλο- το φαγητό όμως μου χτυπούσε άσχημα σε εκείνο το Κυπριακό γονίδιο που απαιτεί οτι για να γεμίσει το στομάχι πρέπει να γεμίσει το πιάτο ολάν. Το ίδιο το φαί ήταν απίστευτα καλό αλλά κατέληξα να φάω- Πάρα. Πολύ. Αργά.- για να μην μου κακοφανεί.

Με τα οικονομικά μου εξουθενωμένα σαν την Ειρήν Χαραλαμπίδου στο τέλος της «Χαρούμενης Πρωτοχρονίας» [δείξαμε την ηλικία μας πάλι] έφυγα γρήγορα για να ξυπνήσω νωρίς την επόμενη να πάω δουλειά για να βγάλω τα λεφτά που έριξα στο γεύμα. Ακριβώς όμως: μια μέρα δουλειάς = τα λεφτά για το φιούζιον οφτό. Άντε, σε κανένα μήνα πάλι ίσως περάσω έξω από εστιατόριο.

Πραγματική συζήτηση

2006-08-08T06:20:00.000+03:00

Η πραγματική αυτή στιχομυθία είναι μια προσφορά της νέας τεχνολογίας των ίνσταντ μέσεντζερς και του κκόπυ ππέηστιγκ [τα οποία κάνουν αυτή τη στιγμή θραύση στις Ευρώπες]:

Αδερφή_μου says: agapiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii
Αδερφή_μου says: ti kamis etsi wra re xaivani

Νεκατομένος says: thoro porno me nanous tzai agelades

Αδερφή_μου says: yiaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaks
Αδερφή_μου says: ti laleis

Νεκατομένος says: e, malakismenes erotiseis, malakismenes apantiseis

Αδερφή_μου says: ise por diastrofa
Αδερφή_μου says: pashi
Αδερφή_μου says: ate fkenw paw na shiesw
Αδερφή_μου says: giaaaaaaaaa

Νεκατομένος says: kali oreksi

Παρακαλώ προσέξτε την απόλυτη άγνοια εννοιών όπως: τακτ, πολιτική ορθότητα και γεννικής διανοητικής ομαλότητας. Δεν θα πρέπει να προκαλέσει έκπληξη το γεγονός οτι ο πατέρας μας εκκέλλιασε [καράφλιασε].

Και ναι, υπάρχει θεός...

2006-07-27T01:30:00.000+03:00

... κι έχει και διαολεμένο χιούμορ. Για δείτε τι βγαίνει πρώτο πρώτο άμα γκουγκλάρω το όνομά μου στα αγγλικά. Σατανά έshεις πολλά ποδάρκα τζαι ένα που τούτα λαλούν το Άννα Βίσση.

Φέρτε μου αγιασμένο νερό γλήοράαα!

Του ΡΙΚ το ανάγνωσμα

2006-07-26T13:48:00.000+03:00

Όταν φεύγεις από τη χώρα σου, πέφτει να σε πλακώσει. Στην περίπτωση μου το "πέφτει να σε πλακώσει" συμπεριλαμβάνει μια λανθάνουσα τάση αναζητήσεως οτιδήποτε είναι σχετικό με την Κύπρο. Έτσι ψάχνω τη Κύπρο στο Wikipedia [τώρα και στα Ελληνικά, δεν έχω δοκιμάσει Τούρκικα γιατί δεν είναι Κυπριακή γλώσσα, προς Θεού]. Κοιτάω το προφίλ της χώρας στο BBC News και ψάχνω βιβλία σχετικά στη βιβλιοθήκη. Έτσι όπως πάω θα γίνω ειδικός χωρίς καλά καλά να το καταλάβω. Όχι βέβαια σύντομα, έχω πολλές ελιόπιττες να φάω ακόμα.

Μια τέτοια κρίση μαζοχισμού με έπιασε πρόσφατα και με οδήγησε στην ιστοσελίδα του Cyprus SAT. Ξέρετε, εκείνου του τηλεοπτικού σταθμού που ακριβοπληρώνουμε μέσω του Ραδιενεργού Ιδρύματος Κύπρου για να εκπέμπει μέσω δορυφόρου μέχρι και [κρατηθήτε] στην Ελλάδα και άντε στη Βρετανία.

Όπως χρειάζεται λοιπόν το BBC News, το CNN International, η ΕΡΤ και το Al Jazeera [να θυμηθώ να πάρω καταϊφι να κεράσω τη NSA όταν μου κατεβεί] ιστοσελίδα, έτσι την χρειάζεται και το δικό μας διεθνές δίκτυο. Και δεν κοροϊδεύω απαραίτητα- μιλάμε για τον κρατικό τηλεοπτικό σταθμό Ευρωπαϊκής χώρας, και αν και δεν είναι CNN πόσο δύσκολο είναι πιά να υπάρχει μια ιστοσελίδα της προκοπής;

Να απαριθμίσω τα στραβά;
1. Δεν είμαι γνώστης του προγραμματισμού ιστοσελίδων αλλά... Το κύριο μέρος της σελίδας περιέχει: συνδέσεις για την... Γιουροβίζιον που μας πέρασε, μία για την επίσημη σελίδα και μια για την επιλογή Κυπριακού τραγουδίου [η δεύτερη σε βγάζει στο κενό], κάτι ανακοινώσεις τύπου και μια εικόνιτσα που μας πληροφορεί πως στο ΡΙΚ είναι έτος, λέει, νεολαίας. Η μόνη, άντε ας την πούμε χρήσιμη, σύνδεση είναι αυτή που βγάζει στο Super Bingo.

Καταπληκτικές οι προτεραιότητες του ΡΙΚ, ειδικά μια και το μόνο ενδιαφέρον στοιχείο της σελίδας, το και καλά live streaming, παίζει μόνο σε Real Player και αυτό βγάζει σταθερά έρρορ.

Και όλο αυτό είναι φυσικά Copyright Cy.B.C.© 2002 [μπας και το κλέψει κανείς] και σχεδιασμένο από έναν κύριο Andreas Zandis. Δεν τον ξέρω τον κύριο και δεν θέλω να κρίνω άδικα αλλά μια γρήγορη αναζήτηση στο ίντερνετ έβγαλε αυτά τα χαϊτεκκικά. Αλλά δεν φταίει τόσο πολύ ο άνθρωπος [εδώ ας πούμε φαίνεται να έκανε καλή δουλειά] αλλά το ΡΙΚ που δεν έχει καν αγγίξει την σελίδα και την έχει αφήσει να βολοδέρνει στους ανέμους.

Αλλά υποψιάζομαι πως κυρίως θα φταίει αυτός ο κύριος που κοιτάει την κάμερα με ένα ύφος "επιάαν μας κοπέλλια". Το ωραίο είναι πως ο Γενικός Διευθυντής είναι και κάτοχος πτυχίου Marketing & Marketing Concetration [κονσεττρέshον].

Φαντάστου να μην ήξερε από μάρκετιγκ δηλαδή.

Είναι και πολλά άλλα, όμως εδώ δεν χρειάζεται μπλογκάς, χρειάζεται γιατρός να κάνει διάγνωση, να γράψει αναφορά και να πάει βουρ για ευθανασία.

Α τους προδότες...

2006-05-18T02:07:00.000+03:00

Ίσως να ανάφερα παλιότερα, όταν συνετρίβη το αεροσκάφος της "Ήλιος" οτι παρ΄ όλο το σοκ , τη λύπη και τον θυμό, ένιωσα οτι το δυστύχημα αυτό θα ήταν ένα χαστούκι για την Κυπριακή κοινωνία που ενδεχομένως να την ξυπνούσε από την μαστούρα της. Η εικόνα του πρόσωπου του θεού Ήλιου πάνω στο διαλυμένου πίσω φτερό του αεροπλάνου να κείτεται ανάμεσα στα αγριόχορτα και τις ανθοδέσμες έχει τόση δύναμη ώστε να αντιπροσωπεύσει και να αποτυπώσει πολλά επίπεδα του τι είναι η Κύπρος σήμερα. Είναι λες και όλα τα χρόνια των ρουσφετιών και της αρπαχτής, ο ξεδιάντροπος τρόπος με τον οποίο η κάθε κυβέρνηση αγνοεί τον απλό κόσμο αμέσως μετά την εκλογή τους, ακόμα και η συμβολική εμμονή μας με τα "ένδοξα σύμβολα" με τα οποία βροντοφωνάζουμε πως "είμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ", συμπηκνώθηκαν σε μια φωτογραφία μιας κοπέλας που θρηνεί τους δικούς της ξέροντας πως, το πιθανότερο, κανείς δεν θα τιμωρηθεί.

Φυσικά, σαν καλός Κυπραίος που είμαι, όλα αυτά τα σοβαρά δεν τα σκέφτηκα μόνος μου. Άρχισα να τα σκέφτομαι βλέποντας τηλεόραση. Και συγκεκριμένα βλέποντας ένα από τα πρώτα επεισόδια της σειράς "Στο Παρά Πέντε" [όχι της σάτιρας-light του Σίγμα από τη δεκαετία του '90, την κωμωδία-θρίλερ του Μέγκα] στον υπολογιστή της αδερφής μου. Ένας από τους χαρακτήρες συγκεκριμένα θυμάται το αεροπορικό δυστύχημα στο οποίο έχασε την μητέρα και την αδερφή του και αναρωτιέται γιατί κανείς δεν τιμωρήθηκε αν και ήταν εμφανές ποίοι είχαν ευθύνες να πληρώσουν. Μια από τις κύριες ιδέες της σειράς είναι [αν και λίγο άγαρμπα δοσμένη ώρες ώρες] η απόδοση δικαιοσύνης και η διαφορά μεταξύ του τι λέει ο νόμος και τι πραγματικά συμβαίνει.

Γυρίζει η αδερφή μου που έβλεπε το επεισόδιο μαζί μου και λέει: "Λαλείς να το έγραψε πριν ή μετά το δυστήχημα;"

Κάποτε είναι αυτά τα ατιμώρητα, εσωτερικά εγκλήματα που έχουν τη δυνατότητα να ξυπνήσουν τον κόσμο. Για τους Ελληνο-Κύπριους το '74, αν και τραυματικό, δεν έγινε αιτία να αμφισβητήσουν οι πολίτες τους ηγέτες τους μια και ο εχθρός ήταν εξωτερικός, ο φταίχτης και το έγκλημα κάποιος απο τον οποίο κανείς δεν περίμενε κάτι διαφορετικό.

Τι γίνεται όμως όταν τον πόνο και την τραγωδία δεν την χρωστάς στους "επεκτατικούς Τούρκους" ή στους "κακούς μας δαίμονες τους Αγγλο-Αμερικάνους" αλλά στην ίδια την κοινωνία και την κυβέρνηση σου; Κι εκεί που νόμιζα πως η απάντηση είναι "και πάλι τίποτα" άνοιξα την εφημερίδα και διάβασα αυτό:

Η Επιτροπή Συγγενών των θυμάτων της αεροπορικής τραγωδίας δεν πείστηκε ότι το Τμήμα Πολιτικής Αεροπορίας εφαρμόζει τους διεθνείς κανονισμούς αερομεταφορών αναφορικά με τις διαδικασίες που ακολουθούνται για αδειοδότηση της A Jet. Ως εκ τούτου, δήλωσε χθες ο πρόεδρος της Επιτροπής, Νικόλας Γιασουμής, οριστικά και αμετάκλητα αποφασίστηκε να καταγγελθεί η Κυπριακή Δημοκρατία σε τέσσερα διεθνή και ευρωπαϊκά σώματα ότι αντί να ενεργεί με βάση το δημόσιο συμφέρον, επαναλαμβάνει λάθη και παραλείψεις τα οποία κόστισαν τη ζωή σε 121 ανθρώπους, παραβιάζοντας ταυτόχρονα τους κανόνες ασφάλειας των αερομεταφορών και θέτοντας σε κίνδυνο και άλλες ζωές. [...] Οι καταγγελίες των συγγενών θα γίνουν στον Διεθνή Οργανισμό Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO), στο Ευρωπαϊκό Γραφείο για την Ασφάλεια των Πτήσεων (EASA), στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στις Συνδυασμένες Αρχές Πολιτικής Αεροπορίας (JAA).

Φυσικά μια τέτοια κίνηση μπορεί να ονομαστεί προδοσία απο την κυβέρνηση σύμφωνα με την τακτική "ουσσούτε να περάσουμε". Ας ελπίσουμε πως δεν έχουν πλέον τόσο θράσος. Και ας ελπίσουμε εμείς οι υπόλοιποι να κληρονομήσουμε όλο αυτό το θράσος που τους περισσεύει και να τους δώσουμε να καταλάβουν.

Save Δώρος*

2006-04-02T02:41:00.000+03:00

Όταν μια Κυβέρνηση είναι φιλολαϊκή, αντιλαμβάνεστε οτι δεν μπορεί να διαβρώνει την εμπιστοσύνη του απλού, καθημερινού, κόσμου και του φτωχού, πλην τίμιου, άοκνου εργάτη με το να αφήνεται στις χλιδές της εξουσίας.

Εξ ού και το διάσημο [προεκλογικό] σλόγκαν του Κινήματος Σοσιαλ- κεντρόων -εθνικιστικό- δημοκρατών ΕΔΕΚ οτι "εμείς δεν φάγαμε" πριν από μερικά χρόνια.

Έτσι λοιπόν πρέπει να εξηγήται και η αδυναμία του Υπουργού Δικαιοσύνης, Δώρου "άδερτου" Θεοδώρου, να δει το επίμαχο βίντεο ξυλοδαρμού υπόπτων από αστυνομικούς. Ένας Υπουργός σοσιαλιστής είναι υποχρεωμένος, λόγω ιδεολογίας, να αρκείται στις λαϊκότερες των ανέσεων. Έτσι η οθόνη του δεν μπορεί παρά να είναι φτηνή και κατώτερης τεχνολογίας. Παρόλο που δεν είμαστε εντελώς σίγουροι πώς η ποιότητα της οθόνης επηρεάζει την ποιότητα ενός αρχείου video σε μια ιστοσελίδα, η παρακάτω δήλωση το κάνει ολοκάθαρο: "Προσπάθησα σήμερα μέσα από την ιστοσελίδα του "Πολίτη" να το δω, είτε διότι η οθόνη μου δεν ήταν κατάλληλη, είτε διότι η όλη υπόθεση δεν ήταν καθαρή, δεν φαινόταν δηλαδή, δεν μπορώ να πω ότι έχω γνώση αυτού του βίντεο."

Δηλαδή δεν το είδε, αλλα προφανώς το είδε, αλλά ουσιαστικά δεν το είδε γιατί δεν ήταν αρκετά καθαρή η εικόνα [θα ήταν σοσιαλιστής και αυτός που τράβηξε το βίντεο] επειδή ο λαϊκός μας αυτός Υπουργός δεν βγάζει αρκετά για να πάρει μια οθόνη της προκοπής.

Τελικά η λύση για να ξεκαθαρίσει επιτέλους η φήμη της Κυπριακής Αστυνομίας και να σταματήσει το ξύλο δεν είναι να παραιτηθούν αξιωματούχοι για τον ξυλοδαρμό. Δεν είναι να σταματήσουν οι αστυνομικοί να καλύπτουν ο ένας τον άλλο. Δεν είναι να σταματήσει η αστυνομία να προσλαμβάνει τον κάθε ακοινώνητο ψυχοπαθή για την προστασία μας. Αν ο Δώρος μπορούσε να δει καθαρά το εν λόγω βίντεο θα πειθόταν επιτέλους οτι υπάρχει θέμα.

Για αυτό λοιπόν προκυρήσσω έρανο με σκοπό να μαζέψουμε λεφτά και να αγοράσουμε έναν αξιοπρεπή ηλεκτρονικό υπολογιστή για τον αγαπητό μας κύριο Υπουργό. Ο Δώρος δεν μπορεί, θα δεχτεί αυτή τη γενναιόδωρη απόδειξη αγάπης από τον απλό λαό, ξέροντας πως δεν θα μπορεί κανένας να τον κατηγορήσει οτι καταπατά τις σοσιαλιστικές αρχές του. Του εράνου φυσικά θα πρέπει να ηγηθεί η αγαπητή κυρία Φωτεινή Παπαδοπούλου, ίσως το πιο ικανό στέλεχος της Κυβέρνησης. Κι αν η Πρώτη Κυρία δεν θεωρείται στέλεχος της Κυβέρνησης τότε θα έπρεπε. Άλλωστε κάνει καλύτερη δουλειά στο στοιχείο της. Καλύτερη κι απ' τον Δώρο. Φανταστείτε- απ' τον Δώρο.

*Ότι και να γίνει κυρίες και κύριοι, εμένα μόνο ο Δώρατσος ο μώρατσος με εμπνέει να γράψω με το που θα δώ την είδηση/δήλωση [γιατί μια δήλωση του Δώρου αποτελεί πάντα είδηση]. Όπως άλλωστε θα ξέρετε ήδη ο υπογραφών, μαζί με την αγαπητή φίλη και συνάδελφο Μικαέλλα τρέφει μια ιδιαίτερη εκτίμηση και έναν ιδιάζοντα σεβασμό στον συναγωνιστή Δώρο. Τον οποίο Δώρο μάλιστα είχαμε στον τοίχο πίσω από τα γραφεία μας, προστάτη και καμάρι μας, κάτι όπως την φωτογραφία του Μακάριου τη δεκαετία του '60. Ζη!

"τοις βασιλεύσι* πάτερ μου, μεταξύ μας είμαστε..."

2006-02-27T22:58:00.000+02:00

... τάδε έφη Χρυσούλα Διαβάτη, στο ρόλο της Φλώρας στους "Δύο Ξένους" των Ρήγα- Αποστόλου από το 1997. Τότε νόμιζα οτι η ατάκα ήταν απλώς μέρος της καρικατούρας. Ξέρετε, της καρικατούρας που άναβε καντήλι σε μια εικόνα της Φρειδερίκης στο προσκεφάλι της.

Αν και υπέθετα οτι υπήρχαν άνθρωποι που υποστήριζαν το να παραμείνει το τροπάριο "νικάς τοις βασιλεύσι" δεν ήξερα οτι ήταν ολόκληρο θέμα στην Ελλάδα της εποχής. Πού να ξέρω λοιπόν οτι εκτός από την Κύπρο, όπου δεν είχαμε ποτέ μονάρχες [πέρα ίσως του Μακαρίου] υπάρχουν και αλλού Ορθόδοξοι που ακόμα προσεύχονται για την νίκη των... βασιλέων.

Κι όμως, σε εγκαίνια στην Αστόρια την περασμένη εβδόμαδα έτυχε να το ακούσουμε κι αυτό. 'Οταν ήρθε η ώρα του "Σώσων Κύριε τον λαό σου", ο παπάς έκανε σήμα στον κόσμο να ψάλλουνε όλοι μαζί.

Φανταστείτε τη σκηνή- ένα δωμάτιο γεμάτο τίγκα με ομογενείς να αρχίζει ξαφνικά να ψάλλει "νικάς τοις βασιλεύσι"... Σαν αριστερίζων νέος μπορώ να πω οτι εσηκώστην η τρίχα μου, ένιωσα λες και ήμουν σε παράνομη συγκέντρωση φιλοβασιλικών. Κοίταγα γύρω μου να δω από πού θα πεταγόντουσαν οι Χίτες να με στείλουν εξορία στις βραχονησίδες.

Βέβαια η απόφαση της Εκκλησίας της Ελλάδας να αλλάξει το τροπάριο όταν αυτό ψάλλεται εκτός ναών δεν νομίζω να καλύπτει την Ορθόδοξη Εκκλησία της Αμερικής. Όταν όμως οι ομογενείς επιμένουν τόσο έντονα να είναι κοντά και να ακολουθούν τις εξελίξεις στη Μητέρα Πατρίδα, τότε πώς τους ξέφυγε αυτή η εξέλιξη; Δεν ξέρω, απλά ρωτάω.

Για το θέμα αυτό έγραψε το 1998 ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος. Το ίδιο το κείμενο αξίζει μια ανάγνωση μια και ο Ναυπάκτου δίνει πολύ καλά επιχειρήματα για την κατάργηση του "βασιλεύσι". Θα παραθέσω μόνο ένα μικρό χαρακτηριστικό κομμάτι [τα italics δικά μου]:

Οι σύγχρονοι άρχοντες δεν κυβερνούν τον λαό με την θεολογία, αλλά με την κοινωνιολογία, οπότε γίνεται διάκριση μεταξύ καπιταλιστικών, σοσιαλιστικών και φιλελευθέρων τρόπων διοικήσεως της Πολιτείας. Επομένως, οι σύγχρονοι άρχοντες είναι πολύ διαφορετικοί από τους παλαιούς. Άλλαξε σήμερα το πνεύμα του πολιτειοκρατικού συστήματος διοικήσεως. [...]
Οι βάρβαροι της εποχής εκείνης είναι οι ίδιοι με τους βαρβάρους της εποχής μας; Δεν γνωρίζω ποιούς θα κληθούμε να ονομάσουμε σήμερα βαρβάρους και να προσευχόμαστε εναντίον τους. Μπορούμε σήμερα να ονομάζουμε βαρβάρους; [...]
Σίγουρα το τροπάριο αυτό δεν είναι μια ιστορική ανάμνηση, αλλά μια προσευχή. Επομένως, τί θα κάνουμε όταν κληθούμε να προσευχόμαστε για τους άρχοντες, εναντίον των βαρβάρων σε περίοδο δικτατορίας, ή όταν η χώρα μας βρεθή υπό ξενική κατοχή; Ποιούς θα εννοούν οι Χριστιανοί στην Τουρκία ως βασιλείς, οι οποίοι Τούρκοι άρχοντες θα συστρατευθούν εναντίον των δικών τους βαρβάρων.

Ποιούς εννοεί η Ομογένεια σαν "Βασιλείς"; Σιγούρα κανέναν, πράγμα το οποίο κάνει τις συγκεκριμένες λέξεις τουλάχιστον αναχρονιστικές. Από πολιτικής άποψης δεν υπάρχει φυσικά θέμα- από θρησκευτικής όμως; Ας το κοιτάξουν οι θρησκευόμενοι λοιπόν... Εγώ ο αριστερίζων θα συνεχίσω σε λειτουργίες της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας να ψέλλω "τοις ευσεβεύσι". Ίσως και σε αυτές της Κυπριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας γιατί είναι καιρός και εμείς να αφήσουμε τους βασιλιάδες και να προχωρήσουμε επιτέλους στον επόμενο αιώνα.

*[Ευχαριστίες στην φίλη Τταλού για τη διόρθωση!]

-κινηματογραφικής κατάνυξης συνέχεια

2006-02-08T08:31:00.000+02:00

Πριν αποχωρήσω ηρωικώς από την Νήσο των Αγίων [ταξίδι το οποίο δεν είχε ακόμα τραγική κατάληξη αλλά αν δεν βγάλω πέρα τα επόμενα ξενύχτια με βλέπω να γυρέφκω το λάθος] είχα την έμπνευση να παρακολουθήσω την δεύτερη Κυπριακή ταινία της ζωής μου. Κι αυτή δια της διανοουμενίστικης χείρας του Κώστα Δημητρίου.

Τίτλος: "Ο δρόμος για την Ιθάκη" άλλως "la Chypre en rose".

Αν και η ταινία είναι αξιοπρεπής σε αρκετά σημεία σαν παραγωγή είναι λίγο πολύ... ασπρόπλυμμα της ιστορίας, ένας όμορφος μύθος σαν αυτόν που διαβάζουμε στα βιβλία ιστορίας του Δημοτικού.

Μερικά μόνο σημεία που θυμάμαι γιατί πάει κι ένας μήνας. Ένα μυαλό το 'χω κι αυτό διάτρητο. Έχουμε και λέμε, κανένας Τουρκοκύπριος ηθοποιός δεν κάνει την εμφάνιση του. Αντί για ένα μικτό καστ [μια και η ταινία το παίζει και καλά δικοινοτική και προοδευτική] αναγκαζόμαστε να υποστούμε κάποιους Βρετανούς τηλεηθοποιούς να παίζουν Κύπριους χαρακτήρες ονόματι Ελένη και Γιασμίν με... προφορά BBC. Ξέρετε, απ' αυτή που ούτε ο κόσμος στην Αγγλία δεν μιλάει στους δρόμους.

Το σενάριο απλοϊκό: ο Ελληνοκύπριος Τηλέμαχος και η Τουρκοπούλα [sic] Γιασμίν ερωτεύονται μικρά παιδιά όταν και οι δύο φοιτούν στο English School. Στο οποίο προφανώς την δεκαετία του '60 οι μαθητές φορούσαν στολές *ακριβώς μα ακριβώς* ίδιες με αυτές που φοριούνται τώρα. Ευτυχώς τουλάχιστον πρόσεξαν αρκετά ώστε να κρύψουν τα νεώτερα κτίρια από το πλάνο... Η υπολοιπή ιστορία είναι μια ρομαντικότατη θεώρηση της Κυπριακής ιστορίας. Ο Ελληνοκύπριος και η Τουρκοπούλα [γιατί φαίνεται οι Τουρκοκύπριοι δεν είναι αρκετά Κύπριοι αν δεν είναι Ελληνοκύπριοι] ζουν σε μια δική τους πραγματικοτητα πέρα της ιστορίας όπου κανείς δεν πείραξε κανένα και ο πόλεμος- στους δραματικούς υπότιτλους της ταινίας "The WAR"- ήρθε από το πουθενά. Οι δικοινοτικές ταραχές περιορίζονται σε λίγο ξύλο στους δρόμους της παλιάς Λευκωσίας. Η εισβολή είναι, όπως επιβάλλεται για τον Ελληνοκυπριακό μύθο, μια υπερφυσική καταστροφή που δεν έχει καμία σχέση με τους "απλούς, καθημερινούς ανθρώπους του νησιού". Όταν η Γιασμίν παίρνει τηλέφωνο την οικογένεια της Ελένης στο Λονδίνο μετά τον πόλεμο [the WAR!] οι δυο μιλάνε λες και έχουν πεταχτεί για διακοπές...

Η Γιασμίν γυρίζει στο συρματόπλεγμα σαν μικρή Χαρίτα Μάντολες και ένα ψευτολαϊκό με πατριωτικά υπονοούμενα το παίζει τραγούδι των τίτλων. Οι "καλοί Τούρκοι" είναι καλοσυνάτα πλάσματα χωρίς πολιτική συνείδηση, εξ ίσου αχάπαροι με τους δικούς μας "καλούς Έλληνες" [λες τζαι βλέπουμε άλλους]. Οι "κακοί Τούρκοι" είναι βέβαια χοντροί μεσήλικες Συνταγματάρχες που έτυχε να λέγονται Κεμάλ ["οι Τούρτζιοι ακολουθούν τους ηγέτες τους σαν πρόβατα"], έχουν κουζούθκια στο γραφείο τους ["οι Τούρτζιοι εν αρχαιοκάπηλοι"] και διακορεύουν νεαράς κορασίδας ["οι Τούρτζιοι εν ακόλαστοι τζαι θα σας βιάσουν τις κόρες"].

Αν και έχει και καλά στοιχεία όπως την σκηνή του γάμου και ώρες- ώρες το χαρακτήρα που παίζει ο Κατσάρης [όποια πέτρα σηκώσεις...] η ταινία υποφέρει από πλευράς σεναρίου, επιλογής γλώσσας και ηθοποιών [άντε να ταυτιστώ με τον Τηλέμαχο όταν μιλά λες και βγήκε από τα Χρονικά της Νάρνια] και μια γενική επιτήδευση ότι και καλά βλέπουμε τέχνη.

Καλώς σας βρήκα και πάλι...

όλος σου ο κόσμος όλος...

2006-01-11T01:34:00.000+02:00

Όταν ο κώλος του Αντώνη Κατσαρή θεωρείται ικανοποιητικό συνιστών στοιχείο ερωτικής σκηνής τότε έχουμε πρόβλημα.

Είδα σήμερα σε DVD τα Χασαμπουλιά του Κώστα Δημητρίου. Ας είναι καλά ο DVDας που την είχε στο μαγαζί. Μου έκανε απίστευτη εντύπωση πάντως που το '74 ο άνθρωπος είχε τα κότσια να συμπεριλάβει σκηνές βιασμού, κατά φύσιν και παρά φύσιν που λένε και στα δελτία, γυμνό και άλλα τέτοια. Βέβαια ήταν κάπως οφθαλμοφανές οτι το μόνο νόημα των σκηνών ήταν να προσπαθήσουν να σοκάρουν μια και η υπόλοιπη ταινία δεν είχε δα και ιδιαίτερο νόημα. Μάλλον ο Κώστας Δημητρίου τότε πίστευε πως τέχνη ισούται με γυμνόστηθες κορασίδες. Όσο και να προσπαθήσω να καταλάβω κάτι περισσότερο από το όλο πράγμα το μόνο που μου έχει μείνει στο μυαλό είναι μια ανώνυμη κακόμοιρη ηθοποιός με κυτταρίτιδα η οποία γνέφει στον Ανδρέα Μουσουλιώτη σαν γνήσια πορνοστάρ να πλησιάσει για να κάνουν μαζί καλλιτεχνικό κινηματογράφο.

Πάντως εμένα μου άνοιξε την περιέργεια να ανακαλύψω τι άλλες κυπριακές ταινίες υπάρχουν και αν βελτιώθηκε ποτέ η κατάσταση από τότε.

Το Κυπριακό πορνό όμως προφανώς ανθεί τελευταία, ίσως σαν αποτέλεσμα της συνειδητοποίησης του σύγχρονου Κύπριου για την πολιτική και κοινωνική κατάσταση της χώρας και την ανάγκη του να τα αποτυπώσει. Τρανταχτά παραδείγματα αποτελούν τα έπη Dromolaxia.3gp και kitistar.3gp [όχι δεν θα σας βάλω συνδέσεις λυσσάρηδες] τα οποία παρέλαβα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο. Οι Κυπραίοι ανακάλυψαν επιτέλους την ιδέα της οπτικογράφησης οριζόντιων σπορ και σπέρνουν [φτηνό, ξέρω] την αμφισβήτηση των ταμπού με το κατ' εξοχήν κυπριακό μέσο του μόπαϊλ. Από κοινωνιολογικής απόψεως τα βιντεάκια είναι χρυσάφι- οι "απελευθερωμένες" Κυπραίες και πάλι κάνουν ότι κάνουν για να εντυπωσιάσουν τα αρσενικά τους- η kiti star συγκεκριμένα ανυπομονεί να σταματήσει το fixation oral και να πάει να κάνει ντους, ενώ η miss dromolaxia γογγύζει ένα γνήσιο κυπριακό "μεν με τραβάαααας". Σε μια αναφορά του σκηνοθέτη στην διαχρονική συνέχεια του κυπριακού πολιτισμού, πίσω ακούγεται η τηλεοράση που παίζει κυπριακό σκέτς.

Και για να ολοκληρώσω το απόφθεγμα του τίτλου: όλος σου κόσμος όλος, ένας πούτσος κι ένας κώλος.

Πώς έφτασα στην Κύπρο

2005-12-30T03:35:00.000+02:00

...αφού δεν τραβάω για δημοσιεύσεις σε συνέχειες, τι θέλω και τις αρχίζω;

Μετά από μια γαμάτη μέρα στο Λονδίνο, ήρθε η ώρα να φύγω. Μπαίνουμε λοιπόν στον υπόγειο με την Αλεξία και την Γεωργία, φτάνουμε στο Heathrow πάνω στην ώρα για να μην χάσω την πτήση και...

...μετά από ένα μισάωρο στην ουρά του check in φτάνω επιτέλους στην κοπέλα πίσω από τον πάγκο. Όλα αρχίζουν κανονικά, κοιτάζει το διαβατήριο μου, όλα καλά, και προχωράει στο εισιτήριο. Το κοιτάζει. Το ξανακοιτάζει. Παίρνει τηλέφωνο. Περιμένει στην γραμμή. Κλείνει, παίρνει έναν άλλο αριθμό. Περιμένει.

Περιμένω κι εγώ, κοιτώντας το ρολόι.

Τελικά κλείνει το τηλέφωνο και μου λέει οτι κάτι δεν πάει καλά με το εισιτήριο και να πάω παρακαλώ στον άλλο πάγκο εκεί δίπλα όπου πουλάνε τα εισιτήρια να συνεννοηθώ; Να αφήσω την [25 κιλών] βαλίτσα μου εδώ; [ρωτάω γεμάτος ελπίδα ο αφελής] Φυσικά και όχι κύριε, να την πάρετε μαζί σας.

Εγώ και το 25κιλό λοιπόν σουρνόμαστε στην πώληση εισιτηρίων. Μετά από κανένα δεκάλεπτο στην ουρά που το νιώθω ατελείωτο σαν επεισόδιο της Λάμψης, φτάνω σε μια δεύτερη κυρία. Εκεί μαθαίνω πως άμα χάσεις μια πτήση ακυρώνεται η κράτηση σου για όλες τις συνδεόμενες. Η κοπέλα στο JFK μάλλον δεν το θεώρησε αυτό σημαντική πληροφορία γιατί δεν νομίζω να μου το είπε, τουλάχιστον όχι αρκετά καθαρά για να το καταλάβω. Κάπου εκεί άρχισαν τα πράγματα να πηγαίνουν καλύτερα- παρ' όλο που είχαν περάσει δύο μέρες από τότε που ακυρώθηκε η θέση, η κοπέλα κατάφερε να μου ξαναβρεί θέση. Όμως φυσικά θα έπρεπε να φτάσω στο αεροπλάνο πριν αυτό φύγει αλλιώς δεν θα με περίμενε. Παίρνω το 25κιλο, προχωράω στο check in, η κοπέλα με την οποία είχα μιλήσει πριν έχει φύγει για αυτό πάω όλο θράσος μπροστά από την γραμμή όπου επιτέλους μια τρίτη κοπέλα μου λέει οτι μπορώ να επιβιβαστώ.

Αλλά μια και οι αποσκευές είχαν ήδη φορτωθεί, το 25κιλο έπρεπε να το πάρω μέχρι εκεί ο ίδιος.

Ακολουθεί μια ξέφρενη κούρσα διαμέσου ολόκληρου του terminal 1 μέχρι την πύλη όπου έφτασα κυριολεκτικά καταϊδρωμένος. Όταν με το καλό έφτασα στην θέση μου είπα ένα excuse me στον διπλανό, άφησα το σακίδιο μου στην θέση και πήγα κατ' ευθείαν στη τουαλέτα να βγάλω το ιδρωμένο μπλουζάκι που είχα κάτω από το πουλόβερ. Κι ενώ περιμέναμε το αεροπλάνο να απογειωθεί ο κυβερνήτης μας λέει οτι υπάρχουν κάποια τεχνικά προβλήματα και θα μας πάρει μισή ώρα πριν μπορέσουμε να πετάξουμε.

Εμένα με έπιασαν τα γέλια και δεν νομίζω να κατάλαβε κανείς γιατί. Μετά από τόση γκαντεμιά, μισή ώρα καθυστέρηση δεν σου κάνει πια και τόση αίσθηση.

Οι περιπέτειες ενός [ας πούμε] προσκυνητή

2005-12-27T04:21:00.000+02:00

Η απώλεια, ή σχεδόν απώλεια, απανωτών πτήσεων έχει ένα je ne sais pas quoi που λένε κι όσοι κάνουν ότι ξέρουν γαλλικά ή οτι κατέχουν μια άλφα καλλιέργεια. Και επειδή η συνεχής ροή γκαντεμίας τις μέρες του ταξιδιού μου στην Κύπρο άγγιξε τα όρια του υπερφυσικού λέω να τα την καταγράψω έτσι για την ιστορία.

Και για να μην πρέπει να την επαναλαμβάνω σε όσους φίλους και γνωστούς δεν τα έχω πει ακόμα.

Θα έφευγα Τετάρτη απόγευμα στις 6 και 25 το απόγευμα. Τρίτη πρωί αρχίζει η πρώτη απεργία των μέσων μαζικής συγκοινωνίας στη Νέα Υόρκη εδώ και είκοσι πέντε χρόνια. Κανονικά θα έπερνα τον υπόγειο στις 3 και μισή, θα έφτανα στο αεροδρόμειο στις 4 και μισή και θα ήμουν άνετα στην ώρα μου για την πτήση. Αποφασίζω λοιπόν να πάρω το ειδικό λεωφορείο από το πανεπιστήμιο και να πάω στον σταθμό των τρένων από όπου θα έπερνα το άλλο ειδικό λεωφορείο που σε πάει στο JFK.

Πολύ αργά νύχτα Τρίτης: είχα μόλις τελειώσει το διάβασμα για την τελευταία εξέταση της Τετάρτης [12 με 1 και 45] και ετοίμαζα την βαλίτσα μου. Η βαλίτσα μου είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία- ας αρκεστώ να πω οτι για λόγους πρακτικότητας και δεν ξέρω και εγώ τι θα έπερνα μαζί μου μια ευκολοκουβάλητη βαλίτσα *συσκευασμένη* μέσα σε μια βαλίτσα κατάλοιπο της δεκαετίας του '80 η οποία φυσικά κάθε άλλο παρά ευκολοκουβάλητη ήταν λόγω βάρους και μαλακισμένου σχεδιασμού [Εν ολίγοις, 25 κιλά τα οποία τράβαγα από ένα λουρί].

Το σχέδιο μου ήταν να πακετάρω, να μην κοιμηθώ, να πάω με την βαλίτσα στην εξέταση και από εκεί να τρέξω για το αεροδρόμιο. Σαν Άρχοντας των Κακών Σχεδιασμών, αποκοιμήθηκα χωρίς να έχω τελειώσει τελείως το πακετάρισμα, ξύπνησα 20 λεπτά μετά την αρχή της εξέτασης, έτρεξα στην αίθουσα, έφτασα 40 λεπτά αργοπορημένος. Σε μια σπάνια έκλαμψη αποτελεσματικότητας όχι μόνο τελείωσα το γραπτό στην ώρα μου, το διόρθωσα κιόλας και έφυγα στην ώρα μου. Έπρεπε όμως να γυρίσω στο σπίτι, να τελειώσω την βαλίτσα [ξεχνόντας ένα καλό ποσοστό από αυτά που ήθελα να πάρω], να αρπάξω κάτι να φάω και *μετά* να τρέξω [τρόπος του λέγειν] στο αεροδρόμιο.

Μετά από ένα μακρύ ταξίδι μέσα από μια μετα-αποκαλυπτική Νέα Υόρκη χωρίς δημόσιες συγκοινωνίες έφτασα στο αεροδρόμιο. Με σαράντα λεπτά καθυστέρηση. Κατάφερα τελικά να αρπάξω, μετά από αρκετό μαζοχισμό, μια θέση στην πτήση που θα έφευγε το επόμενο πρωί στις 9.

Για την επιβίωση μου στο μεταμεσονύκτιο JFK έχω να ευχαριστήσω:
-το σαντουιτσάδικο με το κοτόπουλο με το τυρί,
-τον άβολο πάγκο στο terminal 4 όπου κοιμήθηκα για τρεις στραβές ώρες,
-τον υπολογιστή μου που απέσπασε την προσοχή πρώτα με κάτι επεισόδια Gungrave [και γαμώ] και μετά με Ultimate Spiderman. Και τα δύο φυσικά πειρατικά.
-και το Au Bon Pain [ουυυ, γκρίζα διαφήμιση, όξωω] που με ξύπνησε με έναν πικρό καφέ και ένα υπερβολικά ζαχαρωτό ψωμόπραμα.

Όταν επιτέλους έφτασα στο Λονδίνο το βράδυ της Πέμπτης κοιτάω το email μου και ανακαλύπτω ότι η απεργία έληξε το ίδιο πρωί που έφυγα.
Γίνεται απεργία για πρώτη φορά σε εικοσι πέντε χρόνια και είναι επακριβώς χρονομετρημένη να μου πηδήξει την πτήση. Απογειώνεται το αεροπλάνο μου και αμέσως δίνεται σήμα: "Έφυγε παιδία! Τέρμα ο συνδικαλισμός, τα κεφάλια μέσα."

Και έπονται κι άλλα. Του μπι κοντίνιουτ. [Και να! Το μπλογκ αποκτά κοντινιούιτι- λυσσάξτε X-Men!]

Νούντολς τα ξημερώματα*

2005-12-13T12:25:00.000+02:00

Στην Γαλλία έπεφτε ξύλο λόγω των άθλιων συνθηκών διαβίωσης των Αφρικανών μεταναστών στο Παρίσι. Στην Αυστραλία έπεσε ξύλο γιατί ορισμένοι ρατσιστές προκάλεσαν επεισόδεια. Γιατί πλακώθηκαν τα ηλίθια στην Πάφο μπορεί να μου εξηγήσει κανείς; Ιδεολογική σύγκρουση; Μπα, όπως μας κατάντησαν τους 30 και κάτω στην Κύπρο δεν έχουμε ιδεολογία να συγκρούσουμε.

Ο Κύπριος προφανώς έχει νεύρα και δεν ξέρει που να τα βγάλει. Είναι τόσο απλό. Τι του τα προκαλεί όμως; Τι συμβαίνει επιτέλους εκεί κάτω και δεν το παίρνει κανείς χαμπάρι;

... και μια και μιλάμε για ξύλο, απολαύσατε παρακαλώ το πρώτο πρωτοσελιδό της φίλτατης φίλης και συναδέλφου Μικαέλας Λοϊζου για το ξύλο στα γήπεδα που δημοσιευτήκε πριν από κάτι εβδομάδες. [Διότι αν δεν διαφημίσεις τον φίλο σου θα έρθει να σε πλακώσει.]

*με γεύση αστακό βεβαίως βεβαίως. Και μετά σου λένε δεν έχει η ζωή του φοιτητή στερείται χλιδής.

Τεμπέλικο post

2005-11-07T08:26:00.000+02:00

Καιρός ήταν να κράξει κάποιος τον Λουκή και τον "Δία". Κοίτα να δεις τι μαθαίνει κάνεις διαβάζοντας εφημερίδες. Φυσικά στον 'Πολίτη'.

Μικρή δημοσίευση, ξέρω.

Περί Καλαμιών ο λόγος

2005-10-18T09:44:00.000+03:00

Είναι εδώ και κάτι μήνες που κοιτάζω συχνά το Καλάμι.net, μια ομογενειακή ιστοσελίδα που διατείνεται ότι έχει σαν αποστολή "να προβάλλονται τα σωστά και να σατιρίζονται τα υπόλοιπα των επώνυμων, που καβάλησαν καλάμι".

Και να η γνώμη μου για την αφεντιά του, όπως τους την έστειλα πριν λίγο:

"Δεν μπορώ να πω οτι ενθουσιάστηκα ιδιαίτερα από την ιστοσελίδα σας. Αν και αρχικά με εξέπληξε η ποικιλία των θεμάτων αλλά και των απόψεων που αντιπροσωπεύονται στις ηλεκτρονικές σελίδες σας, δεν άργησα να διακρίνω μια τάση υφέρποντος εθνικισμού και ιδεολογικού τυχοδιωκτισμού. Στις καλύτερες στιγμές σας φαίνεται πως δεν φοβάστε τίποτα και κανένα- στις χειρότερες γίνεστε ακόμα ένα φερέφωνο των αντιδραστικώτερων φωνών των Ελληνόφωνων μέσων.

Τολμήστε να υπερβείτε την τακτική των ανώνυμων κειμένων και της τυχάρπαστης σύνταξης. Η σοβαρότητα δεν έγκειται στην χρησιμοποίηση φωτογραφιών χωρίς καμιά απόδοση πνευματικών δικαιωμάτων "έτσι για να γελάσουμε". Λυπάμαι ειλικρινά που το λέω, όμως η άρτια τεχνολογικά προσπάθεια σας πάσχει από αρπακολλισμό, και δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες σοβαρότητας που είχα όταν πρωτοεπισκέφθηκα την σελίδα σας.

Να 'στε καλά,
Γιώργος Κακούρης"

Λες να καβάλησα εγώ το καλάμι; Μπα, άλλωστε εγώ είμαι μικρό και αθώο, δεν αναπαράγω ιστορίες για "Σοφούς της Σιόν" και άλλα γραφικά, ούτε επηρεάζω και κανένα...

Άτιμο πράγμα ο μαζοχισμός

2005-10-15T09:49:00.000+03:00

Κάποτε, όταν πήγαινα να επισκεφτώ την οικογένεια της μάνας στην Ελλάδα, ρωτούσα όλο απορία την γιαγιά μου γιατί βλέπει όλο ευλάβεια το πρόγραμμα του CyprusSAT. "Είναι δυνατόν," έλεγα ο αφελής, "να έχει φύγει κάποιος από την Κύπρο και να πεθυμά την πανηλίθια Κυπριακή πολιτική και τις μαλακιες παντώς είδους από τις οποίες δεν βλέπω την ώρα να ξεφύγω;"

Θα μου πείτε "νοσταλγία της πατρίδας". Εντάξει θα σας πω, γι' αυτό και ακούω Ελληνική μουσική από το e-radio.com.cy και από τον υπολογιστή μου. Για αυτό μια-δυό φορές τον μήνα, όταν μου έρθει η όρεξη, πετάγομαι μέχρι Αστόρια για να φάω παστίτσιο και άλλα πατροπαράδοτα.

Αλλά την φαεινή ιδέα μου να κάτσω να δω τις ειδήσεις του ΡΙΚ μόνο σε οξεία κρίση μαζοχισμού μπορώ να την δικαιολογήσω.

Ανάμεσα σε άκρως Ευρωπαϊκά σήματα, μουσικούλες και ταραταντζούμ, εμφανίζεται η άκρως Ευρωπαϊκή Κενεβέζου και ο πιό Ευρωπαϊκός Τσουρουλλής. [Η λέξη "ευρωπαϊκό" και το πρόθεμα "ευρώ-" έχει γίνει για τους Κύπριους ότι και το πρόθεμα "στρουμφο-" για τα Στρουμφάκια. Ακολουθώ την ίδια τακτική για αυτά τα δύο πολύ συμπαθητικά άτομα που βρέθηκαν στο ΡΙΚ να προσπαθούν αξιοπρεπώς να διασώσουν την εθνική μας μπουνταλοσύνη.]

Από εκεί και πέρα πάμε κάτω- κάτω. Παράδειγμα: λόγω της πιθανότητας να κατεβεί η γρίπη των πουλιών στην Κύπρο, κάποιος αξιωματούχος θεώρησε καλή ιδέα να πει στον κόσμο "όποιοι δουν νεκρό πουλλί να μας το πουν". Πάρα πολύ ιδέα κύριε πώς-σας-λενε. Μια και οι Κύπριοι ως γνωστόν δεν έχουν καμία απολύτως τάση να κάνουν το αγγουράκι παττίχα. Ας ελπίσουμε οτι τα περιστέρια θα κρύβονται για να πεθάνουν αλλιώς βλέπω τον Ζαμπέλλα σε εκστρατεία πεζουνοκάρθαρσης.

Την επόμενη φορά που θα θέλω να μαζοχιστώ θα πάω να βρω μια αυταρχική αφέντρα να με μαστιγώσει. Τι διάολο, Νέα Υόρκη μένω, πιό δύσκολο είναι να βρω παρθένα παρά αφέντρα. Ή αν αποδειχθεί ότι η Dominatrix δεν είναι για την τσέπη μου, θα αρκεστώ στο πατριωτάκι της τον Asterix για να μου ικανοποιήσει την ανάγκη μου για ταπείνωση και εγκεφαλικό πόνο.

Ιστορίες για ημι-αγρίους

2005-10-01T22:23:00.000+03:00

Ακολουθεί η άμεση αντίδραση μου μόλις διάβασα αυτό το άρθρο όπως στάληκε σε κατάσταση αλλοφρωσύνης σε φίλο μου [για σκοπούς γνησιότητας διατηρώ τα greenglish]:

Kala toutos o Koulias skeftetai prin na milisei? To "makari na itan panta Proedros" en cute couventa na tin peis pano stin sizitisi, idiotika, giati se tzeino to context en eshei varos. Alla antilambavetai san politikos ti eikona dia mia tethkoia dilosi? Ma hannei? Sindeei tis kouventes tou me to ti simainoun ston pragmatiko kosmo? Aman!

Το να είσαι Κύπριος και να σπουδάζεις δημοσιογραφία και πολιτική σε κάνει να βλέπεις τα γνωστά καθ' ημάς πανυγήρια στις πραγματικές τους διαστάσεις... Ότι μας κάνει "δημοκρατικό κράτος" [τόσο "δημοκρατικό" όσο και "κράτος"] τα κληρονομήσαμε κατά λάθος όταν η Ένωση απέτυχε. Από τότε δεν έχουμε καταλάβει ακόμα ούτε τι σημαίνει δημοκρατία, ούτε τι σημαίνει κράτος.

Εγώ πάντως ανυπομονώ να διαβάσω την επόμενη στήλη του Κ. Κωνσταντίνου στον Πολίτη. Αν το "Κατά Βαρβάρων" αφήσει τον Κουλία έτσι θα χάσω κάθε σεβασμό.

Καλά, με ώρα Κύπρου δεν ξενυχτάω ε;

2005-09-20T08:31:00.000+03:00

Οι δημοσιογράφοι καταλήγουν είτε αλκοολικοί, είτε καπνιστές, είτε απλώς ελαφρά ψυχικά ασθενείς. Τι άλλο να καταλάβω ο έρημος με τον καθηγήτη που μου έτυχε- ο άνθρωπος θα πρέπει να είχε απωθημένο να γίνει ηθοποιός ή stand up comedian. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Μπαίνω στο πρώτο μάθημα αργοπορημένος [παλιά μου τέχνη κεντητό] και ρίχνω ένα εθιμοτυπικό "Σόρρυ δεν έβρισκα την τάξη". Αμέσως ο τύπος με αγκαλιάζει με ένα μελοδραματικό ύφος που θα ζήλευε και η Ηλέκτρα Θεοχάρη ["καημένο μου παιδί!" μου λέει] και μετά με στέλνει να καθίσω. Όπως έμαθα μετά τα αυτιά μου κοκκίνισαν σαν φώτα περιπολικού.

Και μια και μιλάμε για ψυχικές ασθένειες, διαλέκτε και πάρτε: βδελυρές εξοργιστικές "ιδεολογίες" που στα μέρη μας αντί για φασισμός περνάνε σαν προάσπιση των ηθών από την μία και το άλλο άκρο από την άλλη.

Ενδεικτικό δείγμα:

Η Εκκλησία των Ελλήνων στο θρήσκευμα είναι όργανο πνευματικού πολέμου. Στέκεται στην πρώτη γραμμή μάχης κατά των μισελληνικών αιρέσεων. Δεν δικάζει τον εχθρό. Τον εξοντώνει. Δεν διεξάγει πόλεμο κατά ατόμων. Εξολοθρεύει ομαδικώς τις αντεθνικές δοξασίες. Δεν ψάχνει για στοιχεία που να αποδεικνύουν αξιόποινες πράξεις ατόμων. Η πρώτη ερώτηση που κάνουμε είναι: Λατρεύεις τους Πατρώους Θεούς; Η απάντηση θα καθορίσει την μοίρα του κατηγορουμένου. Αυτή είναι η ουσία του εμπόλεμου Ελληνισμού.

Ο Έλλην σκληρός απέναντι στον εαυτό του, πρέπει να είναι σκληρός απέναντι στον εχθρό. Όλα τα μαλθακά συναισθήματα φιλίας, ανοχής, αγάπης πρέπει να καταπνιγούν. Μόνο μία σκέψη, έναν σκοπό έχει στο μυαλό του ο Έλλην Πολεμιστής: Αμείλικτη εξόντωση των εχθρών του Έθνους και του Ελληνισμού. Για τον Έλληνα υπάρχει μία μόνο ευχαρίστηση: Η ολοκληρωτική νίκη στον Ιερό ΕθνικοΑπελευθερωτικό Αγώνα. Με ψυχρή λογική, μακιαβελλική ηθική και ακούραστη καταδίωξη του στόχου, ο Έλλην Πολεμιστής πρέπει να είναι έτοιμος να πεθάνει και να εξολοθρεύσει οτιδήποτε στέκει εμπόδιο στο δρόμο για την παγκόσμια κυριαρχία του Ελληνισμού.

Το πρόβλημα μας δεν είναι πως είμαστε ηλίθιοι. Κάτι άλλο θα φταίει.

Καλώς σας βρήκα.

Να μη ξεχάσω...

2005-08-24T23:49:00.000+03:00

... άμα πάω με το καλό στο Μεγάλο Ρόδι Σκασμένο στο Πάτωμα [όοοοχι στο πάτωμα, στο Πάτωμα, ακούστε με που σας λέω] να ρετρουσάρω το μπλογκ. Να αλλάξω τα λάδια, να φτιάξω τις ταπετσαρίες που τις πήρα κοψοχρονιά στην Ονασαγόρου και να βρω επιτέλους πού τρύπωσε το μαλακισμένο το ποντίκι.

Υγιαίνετε.

Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώλους

2005-08-22T17:24:00.000+03:00

Τι μαθαίνει κανείς απομαγνητοφωνώντας μια συνέντευξη. Ακούω τι έλεγα στην άμοιρη την γυναίκα που έπεσε στα βουρκόνερα της δημοσιογραφικής μου απειρίας και ανατριχιάζω από τρόμο. Γράφε λοιπόν για να μαθαίνεις μικρέ και ανόητε δημοσιογραφίσκε Γιωργong:

1. Δεν κόβεις στην μέση το θύμα για να κάνεις σχόλειο στην απάντηση του, ή για να ρωτήσεις μια ερώτηση που τώρα σου προέκυψε. Καλύτερα να την σημειώσεις σε ένα χαρτί μπροστά σου, να αφήσεις το θύμα να ολοκληρώσει και να πετάξεις την επόμενη ερώτηση εκεί που δεν το περιμένεις.

2. Αν σε πιάσει αδιάβαστο μην δικαιολογείσαι. Αν ακούσεις τον εαυτό σου να λεει "α, δεν το ήξερα αυτό, ε, δική μου άγνοια". Όσο καλό στοιχείο και αν είναι η μεταμέλεια και η συνηδητοποίηση των λαθών σου όσον αφορά τις γυναίκες, στην συνέντευξη χρειάζεται θράσος. Και στις γυναίκες επίσης, μόνο που εκεί αν δεν πάει καλά η αποθράσυνση άντε να μην σου ξαναμιλήσει, ενώ στην συνέντευξη shέστα τζαι γίρασιν.

3. Μην θέτεις ερωτήσεις που αρχίζουν με το "Δεν νομίζετε...;" Μην τους βάζεις προϋποθέσεις μαλάκα, ασ' τους να σου πουν αυτά που θα τους κατεβούν, όχι ότι θέλεις να ακούσεις.

3α. "Το ίδιο το περιοδικό είναι κατά κάποιο τρόπο ένα εικαστικό αντικείμενο, έτσι;" Εκεί η γυναίκα έπρεπε να μου πει "Κοκορέτσι βρε ζώον, άσε με να σου πω τι είναι να σου πω και τα τσιτάτα άσε τα για το άρθρο σου".

4. Μη διαφωνείς μαζί τους εκτός και αν έχεις επιχειρήματα που θα τους κάνουν να αναλύσουν περισσότερο την θέση τους. Αυτούς αφορά η συνέντευξη, δεν την κάνεις για τους δείξεις πως [αν] είσαι έξυπνος.

5. Όταν η συζήτηση γίνεται ενδιαφέρουσα μην τρέχεις να αλλάξεις θέμα. Θράσος είπαμε. Όχι και σε ποσοστά Τάσσου, αλλά όσο χρειάζεται.

6. Προς Θεού, όσο κι αν την ώρα που απομαγνητοφωνείς σου έρχονται ερωτήσεις που θα έπρεπε να είχες κάνει αλλά δεν το σκέφτηκες εκείνη την ώρα [η οποία κατάσταση είναι, υποψιάζομαι, το δημοσιογραφικό ανάλογο του "γαμώτο μου ήρθε τώρα μια αποστωμοτική απάντηση σε αυτό που μου είπε αλλά έχουν περάσει δώδεκα ώρες"] μην το αφήνεις να σε τρώει. Την άλλη φορά να προετοιμάσεις τις ερωτήσεις σου καλύτερα ζωντόβολο.

Αχ Ονούφριε...

2005-08-21T23:17:00.000+03:00

Άντε όταν πρόκειται για τις έρευνες για την συντριβή του αεροπλάνου να κάνει μαραθώνιες συνδέσεις και Εκτακτη Επικαιρότητα επί Έκτακτης Επικαιρότητος. Την ανταπόκριση για την άφιξη του αεροπλάνου με τους τραυματίες και τους νεκρούς από το ατύχημα στο Σάρμ Ελ Σέιχ τι την ήθελαν; Πώς διάλο προσθέτει στην ενημέρωση το πλάνο ενός αεροπλάνου από το οποίο κατεβαίνει κόσμος;

Τι θα λέει δηλαδή ο ανταποκριτής; "Και τώρα βλέπουμε ένα από τα πτώματα... το κατεβάζουν από το αεροπλάνο... δεν βλέπω να κινείται..."

Αν δεν έχεις ακούσει τον Ονούφριο να λέει "και τώρα βλέπουμε αμοντάριστα πλάνα της αναχώρησης του αεροπλάνου των Κυπριακών Αερογραμμών από το Σαρμ Ελ Σέιχ" δεν έχεις ζήσει.

Μπάσταρδε Ουμπέρτο Έκο

2005-08-14T15:52:00.000+03:00

Ακούω από το πρωί τις ειδήσεις σχετικά με τη συντριβή της πτήσης HCY522. Έχω μείνει άφωνος και όχι μόνο γιατί στην πτήση πολύ πιθανόν να ήταν και ένα ζευγάρι στενών οικογενειακών φίλων. Έχω μείνει άφωνος γιατί τέσσερεις ώρες μετά η "Ήλιος" επιμένει πως δεν έχει λίστα επιβατών να δώσει στην δημοσιότητα. Έχω μείνει άφωνος γιατί κόσμος παίρνει τηλέφωνο στον αέρα και λέει οτι προβλήματα με τον κλιματισμό υπήρχαν και προηγουμένως. Έχω μείνει άφωνος γιατί αλλού ακούω για ογδόντα παιδιά στην πτήση και αλλου ακούω οτι δεν υπήρχαν παιδιά στην πτήση.

Όταν πρωτοανακοινώθηκε το ατύχημα, το μάθαμα από τα Ελληνικά κανάλια. Πήρε αρκετή ώρα στα Κυπριακά τους παραρτήματα να ασχοληθούν με το θέμα με το ίδιο τους το δυναμικό.

Είμαι θυμωμένος, σοκαρισμένος και ταυτόχρονα προσπαθώ να δω την κατάσταση από την πλευρά του καταιδρωμένου υπεύθυνου της εταιρίας που προσπαθεί να αντεπεξέλθει σε ένα τσούρμο δημοσιογράφων διχασμένων μεταξύ της δίκαιας οργής και του συναισθηματικού λαϊκισμού. Και από την πλευρά του συγγενή που πήρε τηλέφωνο στον αέρα και έψαχνε ποιόν να φταίξει, επικαλούμενος μέχρι και τους Τούρκους.

Και μετά σου λένε τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις. Στην Κύπρο οι (κακές) ειδήσεις μόνο καλοκαίρι θα έρχονται;

Μαρία, δεν ήμουνα εγώ για τεχνολογία...*

2005-08-09T01:29:00.000+03:00

Φαγώθηκε ο πατέρας μου να του δώσω το κομπιούτερ να το πάρει στα παιδιά στο γραφείο [πληροφορικάκιας γαρ ο πατήρ μου] να το φτιάξουν γιατί είχει διαλυθεί, λέει. Μα πώς μπορείς να ονομάζεις σκόνη εννέα μηνών μέσα στο μηχάνημα, οθόνη επικαλλυμένη με άγνωστης ταυτότητας λεκέδες, ενα χωριό spyware να ζει και να αναπαράγεται μέσα στον σκληρό δίσκο και δύο πλήκτρα που αγνοούνται "διαλυθεί"; Την έχουμε την υπερβολή μέσα στο αίμα μας σ' αυτή την οικογένεια τελικά.

Τελικά το προπολεμικό μου φτιάχτηκε [Πριν από τον επόμενο πόλεμο προπολεμικό- απλά μ' αρέσει η λέξη. Ε πώς να το κάνουμε, άλλο να λες "προπολεμικό" και άλλο να λες compaq nx9010]. Τώρα τρέχει σαν ρολόι αλλά άντε να βάλω ξανά μανά από την αρχή όλα μου τα προγράμματα, φακέλους και δεν συμμαζεύεται. Αλλά ακόμα κι αυτό δεν είναι τίποτα, λίγη ώρα θέλω και όλα θα είναι ρολόι. Το πρόβλημα είναι οτι νομίζω πως κάπου έχασα το βιογραφικό μου... και ωχ να κάτσω τώρα να το ξαναγράψω και θα το χρειαστώ μέχρι το τέλος της εβδομάδας. Γιατί ωραία η εφημερίδα το καλοκαιράκι αλλά έχουμε και το φθινόπωρο στη Νέα Υόρκη να σκεφτούμε.

Πάντως κάθε φορά που πρέπει να σκάψω στα άδυτα του κομπιούτερ ανακαλύπτω ξανά και ξανά οτι δεν είναι και τόσο δύσκολη η τεχνολογία. Εγώ την βαριέμαι. Πόσο άραγε θα αντέξει το πιστό μου προπολεμικό πριν να του αλλάξω τα φώτα; Πάλι;

*apologies to Vassilis Kazoulis.

Countdown to Quarterlife Crisis

2005-07-25T19:08:00.000+03:00

Και πάνω που συνήθισα να είμαι ο μικρός στο μαγαζί- τσουπ!- σκάει μύτη η Μικαέλλα. Αν και στην περίπτωση της το "τσουπ!" είναι υπερβολικά χαριτωμένο και μάλλον δεν θα ήταν του γούστου της, οπότε είμαι και εγώ έτοιμος να το βγάλω από την κυκλοφορία με την πρώτη ευκαιρία.

Πέρσι στην εφημερίδα ένιωθα λίγο χαμένος, λίγο έξω από τα νερά μου, λίγο "που πας παιδί μου ξεβράκωτος στα αγγούρια". Φέτος εξακολουθώ να νιώθω έτσι, μην νομίζετε δα ότι έγινα και ο Άρχων των Πληκτρολογιών αλλά νιώθω όσο να 'ναι πιο ασφαλής και λιγότερο χεσμένος. Δεν περίμενα ποτέ οτι υπήρχε τόσος χώρος για πρωτοβουλία και ελευθερία σε μια εφημερίδα. Πέρσι μου είχε έρθει βαρύ- φέτος τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα.

Να πάρει και να σηκώσει όμως... δεν είμαι πια ο μικρός του γραφείου. Δηλαδή είμαι, αλλά τώρα άμα τα χάσω όλοι μου λένε "καλά, εσύ δεν ξέρεις πια τι να κάνεις μετά από ένα χρόνο"; Άκόμα και αν σε αυτό το "μετά από ένα χρόνο" συμπεριλαμβάνει μια ολόκληρη σχολική χρονιά χωρίς σχεδόν *καμία* σχέση με την δημοσιογραφία.

Πουτάνα ωριμότητα. Να όπου να 'ναι έρχεται η quarter life crisis. Που δεν ξέρω και πώς να την μεταφράσω. Πουτάνα quarter life crisis.

Αξίζεις χειροκρότημα παρατεταμένο/ που μπόρεσες και σκότωσες έναν πεθαμένο

2005-07-18T00:45:00.000+03:00

Καταπληκτικό το τραγουδάκι που άκουσα σήμερα στην εκπομπή της Μπακοδήμου και του Σεργουλόπουλου. Ο στίχος του τίτλου το πιο εντυπωσιακό κομμάτι, ομολογουμένως.

Αναρωτίεμαι- Αυτόν τον άνθρωπο που το τραγούδαγε τον καλέσανε εκεί για να τον κάνουν ρεζίλι. Ή αν όχι για να τον κάνουν ρεζίλι, τουλάχιστον να τον κοροϊδέψουν, να σπάσουν πλάκα, να τον κάνουν θέαμα και τα λοιπά και τα λοιπά. Αυτός δεν το καταλαβαίνει; Δεν τον νοιάζει; Λέει "θα βγω στην τηλεόραση, ας με ντύσουν και Κολομπίνα, χέστηκα";

Σε αυτό το σημείο τώρα χωράει μια μεγάλη συζήτηση για τον Ταμπάκη, αλλά:
1ον- επειδή σπουδάζω εκτός δεν είχα την ευκαιρία να τον δω ποτέ στην τηλεόραση στην εκπομπή της Πάνια, άρα και δεν έχω γνώμη να εκφέρω και
2ον- επειδή από ότι καταλαμβαίνω ο Ταμπάκης είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία,

...θα χρησιμοποιήσω ένα άλλο παράδειγμα. Είναι δεν-θυμάμαι-κι-εγώ-πόσα-χρόνια-πριν και σε ένα από τα πρώτα επεισόδια των "Δύο Ξένων" εμφανίζεται η Άννα Μαρία Λογοθέτη [για όσους δεν είχαν την τύχη αναφέρομαι στην γνωστή αοιδό του "3-2-1 Αντέννα"] παίζοντας τον εαυτό της. Σύμφωνα με το σενάριο η Άννα Μαρία είναι καλεσμένη της εκπομπής της Κουντουράτου όπου προσπαθεί να προωθήσει το [δυστηχώς] πραγματικό της cd. Ο άλλος καλεσμένος της εκπομπής είναι ένας ντροπαλός νεαρός με κιθάρα που έχει μελοποιήσει- λέει- το Άσμα Ασμάτων και τραγουδάει για τις αγελάδες του Γαλαάδ ή για κάτι ανάλογο.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι οτι η Άννα Μαρία Λογοθέτη πλασάρεται σαν ηλίθια, αναίσθητη και άσχετη, και καθαρά βρίσκεται εκεί για να αποδώσει στην εκπομπή της Μαρίνας τον trash χαρακτήρα που χρειάζεται το σενάριο. Και να πεις οτι πρόκειται για αυτοσαρκασμό; Στην αμέσως επόμενη σκηνή ο Τόλης την βρίζει κανονικά [σε στυλ τι-μας-την-έφερες-εδώ- την-άσχετη] και γενικά την μοιώνει.

Και αναρωτιέμαι ο δύσμοιρος, και προφανώς υπερβολικά αναλυτικός, από τότε: αφού είχει διαβάσει το σενάριο η κοπέλα, γιατί πήγε; Μόνο και μονο για την προβολή; Τι δεν κατάλαβα καλά το μικρό αθώο;

Να 'ναι καλά τα κόμπλεξ του κόσμου που κάνουν την Πάνια πλούσια..

Ε χέστε μας με την κερκόπορτα

2005-07-15T15:02:00.001+03:00

Ξυπνάω σήμερα το πρωί και ακούω στο ραδιόφωνο: "31 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το φασιστικό πραξικόπημα που άνοιξε την κερκόπορτα για την εισβολή και την διχοτόμηση της Κύπρου." Από εκεί και πέρα, όποια είδηση κι αν ακούσω, όποιο κανάλι κι αν κοιτάξω ακούω την ακριβώς ίδια πρόταση. Όχι παρόμοιες. Λέξη προς λέξη πανομοιότυπες. Καλά, έβγαλε η Κυβέρνηση επίσημο τσιτάτο τότε, επί Σπύρου, και το καθιέρωσε σαν αναγκαστικό ποιηματάκι;

Αν ξανακούσω την λέξη "κερκόπορτα" σήμερα θα φάω τα αυτιά μου.

Μια άλλη πρόταση από αυτό το μικρό, αθώο και άδολο. Ίσως θα λέγαμε: "Την 15η Ιουλίου 1974, η δικτατορία του Ελληνικού Στρατού επιχείρησε να ανατρέψει την ψιλο-Σοβιετική, ψιλο-αυτόνομη δικτατορία του Προέδρου της Κύπρου, Μιχαήλ Μούσκου, με την συνεργασία της Αμερικανικής Κυβέρνησης η οποία ευνοούσε μια άτυπη διχοτόμηση της Κύπρου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για να αποφύγει την ανταγωνιστική τους σχέση μέσα στο ΝΑΤΟ."

Και την εισβολή θα την αναφέραμε στην μέρα της. Γιατί ένα πραξικόπημα είναι κακό από μόνο του, δεν χρειάζεται να το συνδέσουμε με την εισβολή για να νιώσουμε απέχθεια. Όποτε ακούω "που άνοιξε τις κερκόπορτες" αναρωτιέμαι: αν δεν τις άνοιγε, θα δεχόμασταν την κατάλυση της, έστω στο όνομα, Δημοκρατίας και το Anschluss- εεε την Ένωση;

Χάιλ Άννα!

2005-07-11T12:35:00.000+03:00

Από δημοσίευμα σχετικά με την Άλλη Εθνική Σταρ-

"Νέο μουσικό συγκρότημα επιτίθεται υβριστικά στην Άννα Βίσση και τον Νίκο Καρβέλλα, διακωμωδώντας ένα από τα τραγούδια τους.
Πρόκειται για το συγκρότημα με τον τίτλο ''Το πλοκάμι του καρχαρία'', το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό το πρώτο του cd. Σε ένα από τα τραγούδια του δίσκου λοιπόν με τον τίτλο ''Σ΄αγαπώ'', τα μέλη του συγκροτήματος διακωμωδούν την μεγάλη επιτυχία του Νίκου και της Άννας Boom-Boom. Ο τραγουδιστής του συγκροτήματος Κώστας Δαλδαβάκης χαραχτηρίζει το τραγούδι γελοίο και τον Νίκο Καρβέλλα τύπο που λέει ότι είναι κουλ και γράφει, όπως υποστηρίζει, μπούρδες τις οποίες ερμηνεύουν διάφοροι τραγουδιστές, εννοώντας βέβαια την Άννα Βίσση. Το τραγούδι λοιπόν αρχίζει με κάποιον Νίκο, ο οποίος γράφει ένα τραγούδι το οποίο χαρακτηρίζεται ως μπούρδα και ο οποίος στη συνέχεια παίρνει τηλέφωνο την πρώην του Άννα που του λέει ότι το τραγούδι του θα γίνει μεγάλο χίτ....! Ποιος είδε την Άννα Βίσση και τον Νίκο Καρβέλλα και δεν τους φοβήθηκε μόλις έμαθαν για το επίμαχο τραγούδι και το νέο αυτό συγκρότημα, που δεν κάνει τίποτε άλλο από τους να βρίζει εμμέσως πλην σαφώς. Θα πρέπει να ψάξουμε να βρούμε το δίσκο αυτό και να ακούσουμε τον συγκεκριμένο τραγούδι για να διαπιστώσουμε κι εμείς τα όσα έχουν εξοργίσει την Άννα και το Νίκο."

Αυτό που μου την έδωσε στο άρθρο ήταν το ύφος. Κάτι σε "σαν δεν ντρέπονται αυτές οι πλέμπες να διακωμωδούν την Θεά της Ελληνικής Ποπ", λες και έχουν υποχρέωση τα παιδιά του συγκροτήματος να θεοποιούν την Άννα Βίσση.

Καλή χρυσή, κλασσική στο είδος της [κάτι σαν τον Λουμίδη στον καφέ του] αλλά αυτή η δουλοπρέπεια που βλέπω και ακούω από τους παρατρεχάμενους του Lifestyle και της Ελληνικής pop τσαντιρό-σκηνής έχει αρχίσει και με αηδιάζει. Τουλάχιστον στην Κύπρο δεν μπορεί ένας [ραδιο]φονικός παραγωγός να παίξει τραγούδι της Βίσση και να μην προβεί σε ένα σύντομο μαραθώνιο γλειψίματος.

Τι διάολο, εθνική μας υποχρέωση είναι να έχουμε την Βίσση κορόνα στο κεφάλι μας;

Και άκουσ' εκεί "να διαπιστώσουμε κι εμείς τα όσα έχουν εξοργίσει την Άννα και τον Νίκο"! Κουνιάδοι σου είναι και σ' έφαγε η οικοιότητα; Wannabe, ε wannabe!

Τα μπλουζ της άγριας νιότης

2005-07-05T01:37:00.000+03:00

Τα φοιτητάκια τα Κυπριόπουλα, και δη αυτά που σπουδάζουν στο mavro xenitia ένα όνειρο έχουν στην ζωή. Και μιλάμε για μεγάλο όνειρο, φιλοδοξία ολόκληρη, που στήνεται με την σοβαρότητα μακροπρόθεσμου δανείου για αγορά κατοικίας και την νομιμοφροσύνη προικοσύμφωνου.

Θα μου πείτε να κάνουν καριέρα; Να κάνουν οικογένεια; Να κάνουν καριέρα και οικογένεια απαραίτητα μ' αυτή τη σειρά γιατί άμα πεις να το κάνεις ανάποδα την γάμησες; Μήπως να διατρανώσουν την ανάγκη για εθνική ομόνοια και να αγωνιστούν για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση στην βάση των ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών;

Όχι δα.

Διακαής πόθος της πιτσιρικαρίας [γιατί περί τέτοιας πρόκειται ακόμα και στα είκοσι, με πρώτο και καλύτερο τον υπογράφοντα] είναι να επιστρέψει στην Νήσο των Αγίων και να αράξει. Να πιάσει τα καφέ απ' τα κέρατα, να τρώει λεφτά και το πολύ πολύ να πάθει καμιά ηλίαση στην παραλία.

Εγώ προφανώς διακατέχομαι από μια ελαφριά δόση μαζοχισμού σε σημείο που αρχίζω να σκέφτομαι σοβαρά να αγοράσω μια αλυσίδα και μιά μάσκα με φερμουάρ και να βγω στους δρόμους εις άγραν αφέντρας. Γιατί μετά από μια βδομάδα αμφίβολης ξεκούρασης [Μάνα:"Γιώργοοοοοο, πάμε να φέρουμε πλιθθάρκα να χτίσουμεν φουρνί","Γιώργοοοοο, καθάρισε το χαλί του καθιστικού","Γιώργοοοοοοο, έλα να σου δείξω πώς κόφκουν το κοτόπουλο γιατί με τούτα που τρώεις στην Αμερική θα μου έρτεις πίσω Όσιος"] βγήκα κι άρχισα δουλειά. Σε μια εφημερίδα στην οποία δούλευα και πέρσι καλύπτοντας τα πολιτιστικά πράγματα της Κύπρου. Τρεις γάμους δηλαδή και μια κηδεία.

Δεν ξέρω γιατί αλλά το χαίρομαι να τρώω τις καθημερινές μου γράφοντας. Και να επιστρέφω σπίτι αργά απόγευμα και ίσα που να φτάνω να φάω, να χαλαρώσω, να σπάταλησω κανένα δίωρο από 'δω κι από 'κει και να πάω να ξεραθώ στον ύπνο.

Ναι κυρίες και κύριοι, στις καλοκαιρινές διακοπές εγώ από ατίθασο νιάτο γίνομαι εργαζόμενο αγόρι με ωράριο και paycheck στο τέλος του μήνα.

Θα καταλήξω σαν τον Θείο Σκρουτζ που έχει να κάνει διακοπές από το 1927. Ή πιο πιθανόν, κρίνοντας από άλλους δημοσιογράφους εδώ, ή θα καταλήξω αλκοολικός ή φουγάρο απ' τα τσιγάρα ή ανισόρροπος ή όλα τα παραπάνω που λένε τα κουίζ του Cosmo. Που εγώ φυσικά δεν διαβάζω τέτοια πράγματα γιατί είμαι σοβαρό άτομο. *Γκουχγκουχ*.

Μαντζαφλιές

2005-07-03T02:29:00.000+03:00

Έχει μια βδομάδα να μπλογκάρω, κυρίως γιατί τις τελευταίες μέρες ή που θα βγαίνω έξω ή που θα διαβάζω τα «9» της Ελευθεροτυπίας της Τετάρτης που μαζεύτηκαν τον περασμένο χρόνο. Ο εγκέφαλος μου σωτάρεται αργά και ολοκληρωτικά κι αν το «Χάος» του Druillet δεν ήταν το τελειωτικό χτύπημα δεν ξέρω κι εγώ τι θα είναι. Τι σουρεαλιστικές καταστάσεις ήταν αυτές, τι ακατανόητοι διάλογοι, τι κουλτουριάρικες μαντζαφλιές; Μπας κι είναι ένα από αυτά τα πράγματα που θέλουν επίκτητο γούστο; Ή acquired taste κατά το Ελληνικότερον; Κάτι σαν τα σενάρια του Claremont στους X Men ένα πράμα;

Επανεκκίνηση του μπλογκ από σήμερα και ο Θεός βοηθός. Για να δούμε πόσο θα αντέξει.

Μην κλωτσάς το αψέντι ρεεε!

2005-06-24T15:10:00.000+03:00

Και ναι, κυρίες, δεσποινίδες, κύριοι και τραβέστια, έχω τουλάχιστον ΕΝΑΝ αναγνώστη. Ίσως να μην ακούγεται εντυπωσιακό τώρα αλλά όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς *ανεξαιρέτως* άρχισαν με έναν μόνο αναγνώστη [και ήταν σίγουροι για την σωστή ορθογραφία της λέξης ανεξαιρέτως]. Γιατί, ως γνωστόν, το ένα έρχεται πριν από το δύο.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ακαδημία, το σκυλί που δεν είχα ποτέ γιατί η μάνα μου δεν ήθελε τρίχες στο καθιστικό και την θεία μου την Αποστολία. Καθώς φυσικά και την cyberφίλη μου Asaph που μπήκε στον κόπο να κάνει κλικ στο λινκ μου. Ξέρω, είναι κουραστικό το άτιμο το ποντίκι.

Και όχι, δεν τρώω πρέτζελ. Έχουν συνδεθεί υποσυνειδήτως στο μυαλό μου με τον άλλο μεγάλο Πρόεδρο της διεθνούς πολιτικής σκηνής, τον συνονόματο Μπους τζούνιορ, κι εγώ ως γνωστόν δηλώνω σοσιαλιστής.

Όχι της ΕΔΕΚ. Κανονικός.

Το διαμέρισμα των παιδιών που με φιλοξενούν έχει γίνει βομβαρδισμένο τοπίο. Αυτό γιατί η στρατηγική μου όσον αφορά το πακετάρισμα αποτελείται από τα εξής βήματα:
1. Βγάλε έξω από τα ντουλάπια, τις βαλίτσες και τα σακ βουαγιάζ όλα μα *όλα* σου τα πράγματα και ρούχα, ακόμα και αυτά που δεν θα πάρεις μαζί σου.
2. Άπλωσε τα παράπανω σε όποια επιφάνεια σου βρίσκεται εύκαιρη, κατά προτίμηση καρέκλες, τραπέζια και κλιματιστικά. [Στην περίπτωση μου τα παιδιά δεν έχουν ακόμα καρέκλες και τραπέζια, το διαμέρισμα όντας καινούργιο γαρ. Για αυτό και τώρα γράφω από το πάτωμα σαν Γιαπωνέζος χρηματιστής.]
3. Άρχισε σιγά σιγά, και καλύπτοντας μια περίοδο μεγαλύτερη της εβδομάδας, να βάζεις πράγματα στις βαλίτσες και στα κουτία που θα αφήσεις να σου φυλάξουν τα παιδιά που έκαναν το σφάλμα να σε φιλοξενήσουν. Εννοείται οτι η διαδικασία αυτή θα επαναληφθεί αρκετές φορές μέχρι να είναι όλα έτοιμα.

Παράδειγμα ένα μπουκαλάκι αψέντι που μου έφερε η Εύα από τας Πράγας. Λόγω ότι το φυλάω για ειδική περίπτωση, το μπουκαλάκι έχει ταξιδέψει από κούτα- σακ βουαγιάζ και σακ βουαγιάζ- κούτα κανά δυό φορές μέχρι τώρα. Απ' την μία σκέφτομαι οτι μπορεί να μου χρειαστεί στην Κύπρο. Με το που αρχίζουν οι ειδήσεις των οχτώ και μισή θές να έρθεις σε κατάσταση μέθης- θα φταίει το κλίμα, αυτό που ήτανε στραβό και το έφαγε κι ο γάιδαρος. Από την άλλη σκέφτομαι οτι μπορεί να σπάσει καθώς το μεταφέρω και να το βάλω στο σακίδιο μου και να το κρατάω στο αεροπλάνο αποκλείεται γιατί ως γνωστόν το αψέντι στην Αμερική είναι πα-ρά-νο-μο.

Όπως με όλα τα μεγάλα διλλήματα της ζωής μου, αποφάσισα να αναβάλω την απόφαση και να το αφήσω στο πάτωμα. Ανάποφευκτα κάποια στιγμή, κάνοντας κάτι άλλο, το κλώτσησα και το έστειλα στην άλλη άκρη του δωματίου όπου κατέληξε άφθαρτο μεν, shaken and stirred δε.

Ε, τότε το τύλιξα καλά σε ένα φανελάκι που δεν με χαλάει να γιομίσει αλκοόλ και το έβαλα στην σακ βουαγιάζ. Κι αυτή ήταν η ιστορία μου.

Η επόμενη ανανέωση μου πλέον από την Νήσο των [Τρ]Αγίων. Έχετε γεια βρυσούλες του Washington Square Park.

Ώρες ώρες θέλω να αλλάξω εθνικότητα

2005-06-21T07:55:00.000+03:00

Τι μέρα κι η σημερινή... Άλλαξα template και σαν να μου αρέσει περισσότερο το νέο. Από την άλλη όμως έχω ένα κάρο πράγματα να αλλάξω πριν να είμαι τελείως ευχαριστημένος. Προς το παρόν όμως είμαι ολίγον τι πελαγομένος από το νέο του πράγματος μεν, απασχολημένος με τις προετοιμασίες της αναχώρησης από την Νέα Υόρκη δε.

Πήγα να μαγειρέψω ομελέτα σήμερα και μου βγήκε χυλός. Αυτή τη φορά βέβαια ήταν λίγο πιό πυχτός χυλός άρα είμαστε στον σωστό δρόμο.

Σε δύο φόρουμ μπαίνω τακτικά, και στα δύο έχουν βαλτεί να με βγάλουν έξω απ' τα ρούχα μου [και δεν είναι και δύσκολο- φοιτητής γαρ έχω ρέψει που θα λέει κι η μάνα μου μόλις με δει]. Το ένα δεν είναι επί του παρόντος. Το άλλο όμως με έκανε να αρχίσω να σκέφτομαι για θέματα στρατού, άκρατου πατριωτισμού και της εθνικής καφροσύνης της 'Ελληνικής Άρειας Φυλής'.

Κάποτε που λέτε ήμουν κι εγώ ένα άξιο τέκνο της πατρίδος. Ήθελα τους κακούς Τούρκους να φύγουν απ' τα κατεχόμενα και να πάνε πίσω στην Ασία (sic), ήθελα να πάρουμε την Πόλη και φυσικά σκεφτόμουνα "τι καλά που θα ήταν να είχαμε πόλεμο". Και τώρα τα θυμάμαι αυτά και κοκκινίζω. Γιατί από τότε, παρ' όλη την πλύση (αν)εγκεφάλου αναρωτιόμουνα καμιά φορά- άνθρωποι δεν είναι κι αυτοί; Φταίει ο κόσμος της Τουρκίας για τις μαλακίες της κυβέρνησης τους;

Κι εκεί που μπήκα στον στρατό με μερικές αμφιβολίες και τον φόβο οτι θα κατέληγα πορωμένος Τουρκοφάγος, βγήκα με ακόμα περισσότερες αμφιβολίες και έχοντας μάθει και ακούσει πράγματα που πριν ούτε στο όνειρό μου δεν τα είχα σκεφτεί. Όσο μάλιστα περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο βλέπω οτι τουλάχιστον οι Ελληνο- Κύπριοι δεν είναι οι good guys απ' την ταινία με τους καουμπόηδες.

Τα τελευταία χρόνια έχω ακούσει οτι η ΕΟΚΑ ήταν εξ ίσου αντι-κομμουνιστική οργάνωση όσο ήταν "εθνικοαπελευθερωτική". Έχω ακούσει για καταστάσεις Σερβίας την δεκαετία του '60, για την δικτατορική πλευρά του 'πεφωτισμένου Ηγέτη' Μακαρίου, για καλά κρυμένες εθνικές ομάδες στην Ελλάδα και τα λοιπά και τα λοιπά. Πρώτη φορά μου ήρθε και η έμπνευση ότι η 'Μικρασιατική Καταστροφή' που την παρουσιάζουμε στα βιβλία σαν μια βάρβαρη πράξη που ήρθε από το πουθενά, ήταν ουσιαστικά τα αντίποινα για έναν επεκτατικό πόλεμο που τον ξεκίνησε... η Ελλάδα.

Γι' αυτό και τώρα δεν έχω υπομονή όταν ακούω νέα παιδιά να αναμασούν ξανά και ξανά τις ίδιες μαλακίες που τους φύτεψαν στο κεφάλι οι 'Εθνοπάτερες' και οι 'Άγιοι Ημών Πατέρες'. Δεν μπορώ να το χωνέψω πως πολλοί από αυτούς δεν θα μπουν στον κόπο να σκεφτούν δυό φορές τα όσα ακούν και να πουν τα πράγματα με το όνομα τους.

Αααχ, τα 'πα και ξεθύμανα.

Του μπλογκά η μάνα κάθονταν

2005-06-18T23:35:00.000+03:00

Ε ναι, ζήλεψα κι εγώ κι αποφάσισα να το παίξω μπλογκάς. Κατ' ακρίβεια είχα κάπου αλλού ένα τζουρναλάκι εφηβικών πόθων και αναστεναγμών αλλά αποφάσισα να το αμελήσω για λίγο και να ασχοληθώ με κάτι πιό ηλιόλουστο, πιό μεσ-τη-καλή χαρά ντε!

Ακόμα χτίζουμε εδώ μέσα για αυτό προσέξτε μην σκουντουφλήσετε σε κανένα σίδερο. Και για το όνομα των θεών, φορέστε αυτό το ρημάδι κράνος μην σας πέσει κανένα τούβλο στο κεφάλι.

Καλά καλά δεν μπήκα δεν θέλω μυνήσεις για σπασμένα κρανία. Άντε.

Συνοπτικώς- με λένε Γιώργο [και τραγουδάω περισσότερο από οτι μπορείτε να αντέξετε], είμαι Κύπριος και μένω και σπουδάζω στην Νέα Υόρκη. Προσοχή στην χρήση της λέξης "μένω" η οποία υποδηλώνει τον ευσεβή πόθο μου να δουλέψω και να περάσω τα καλύτερα μου χρόνια στην μαύρη ξενιτιά. Δεν είμαι τελείως σίγουρος τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω, κάτι το οποίο είναι τρομακτικό αν σκεφτεί κανείς οτι το θα μεγαλώσω δεν είναι πλέον μακρινό μέλλον, είναι γεγονός.

Καλώς σας ήβραμεν. Που λεν και στο χωρκό μου.